13 miesięcy później: Retrospektywa na Nintendo Switch 2

Za każdym razem, gdy pojawia się nowa konsola, zawsze pojawia się różowe wrażenie definiujące recenzje i opinie krytyków. Po pierwsze, trudno naprawdę ocenić, na jakim etapie jesteś z gadżetem, dopóki nie używasz go często przez miesiące, ale do tego dochodzi poziom ekscytacji, jaki trzeba osiągnąć, gdy platforma przechodzi dużą modernizację i przebudowę po około ośmiu latach.

W związku z tym, teraz gdy Nintendo Switch 2 jest dostępne od 13 miesięcy, uznałem, że czas sprowadzić to dodatkowe doświadczenie i spojrzeć na konsolę jeszcze raz, widząc, jak moje wrażenia zmieniły się w czasie, który nastąpił.

Sprzęt

Na początek przyjrzyjmy się sprzętowi. Na początek wciąż widać, że to doskonale zaprojektowana technologia. Wygląda jak na miejscu i ma bardziej elegancki charakter, porzucając bardziej dziecięce i kolorowe elementy oryginalnego Switcha na rzecz bardziej zwięzłej i stylowej alternatywy. To działa jak czar.

Jakość wykonania jest znakomita, dopasowanie i solidność łączenia elementów to prawdziwy atut i ulepszenie w porównaniu z bardziej kruchym Switch 1, a system głośnikowy i różnorodność portów oferują wiele opcji. Pod tym względem Switch 2 wydaje się godnym następcą, zwłaszcza biorąc pod uwagę konstrukcję Joy-Cona 2 i to, jak magnetycznie i płynnie pasują do siebie bez najmniejszego marginesu nawet po 13 miesiącach użytkowania. Na tym etapie Switch 1 zaczynałby wykazywać oznaki zużycia w niektórych miejscach, ale Switch 2 pozostaje solidny i wytrzymały, co jest jedną z najlepszych cech tego urządzenia na tak długim etapie.

Jednak ekran to regresja. Model OLED Switch 1 był czymś naprawdę wyjątkowym pod względem wizualnym, a ta alternatywa LCD nie spełnia tych samych standardów. Działa i nikt tego nie zaprzeczy, ale widać, że przejście z OLED na LCD było środkiem oszczędnościowym, aby Switch 2 pozostał w rozsądniejszej cenie. Przynajmniej zanim podwyżki cen się pojawią...

Warto też pochwalić baterię Switcha 2, bo choć nie jest ona doskonała, to sprawdza się całkiem dobrze, zwłaszcza przy mniej wymagających grach, bo w takich sytuacjach można łatwo wycisnąć pięć lub więcej godzin na jednym ładowaniu. Czy wolałbym, żeby było lepiej? Pewnie. Ale Switch 2 już jest dość duży i ciężki, jeśli chodzi o system przenośny, co jest obszarem, w którym chciałbym się poprawić, a dodanie większej baterii nie pomogłoby mu na dobre. Joy-Cony dobrze się sprawdzają na baterii, choć nadal uważam, że używanie ich osobno to spora uciążliwość, nawet przy nieco większych przyciskach SL i SR.

Poza tym dock działa znakomicie, nawet jeśli centralnie zbudowany port ułatwiłby włożenie kabli bez konieczności ich nadmiernego wyginania, by wycisnąć ten mały otwór w dolnym rogu. Jest element wszechstronności, którego zawsze brakowało stacji dokującej Switcha, co ponownie odzwierciedlono w stacji dokującej Switch 2.

Patrząc na inne urządzenia, choć można docenić chęć Nintendo do ciągłego tworzenia dziwacznych innowacji, w praktyce kamera czy fabryka Wonder – wszystkie te niszowe i szalone pomysły po prostu sprzyjają dość fatalnym scenariuszom użycia, do tego stopnia, że nie sądzę, by Switch 2 czy ekosystem Nintendo cokolwiek z tego korzystał, Co prowadzi mnie do...

Cechy

Nintendo wprowadziło wiele pomysłów na Switch 2, które wciąż bardzo lubię, ale po 13 miesiącach jest jasne jak słońce, że GameChat i systemy społecznościowe wciąż są katastrofalnie w tyle za konkurencją. Intencja była obecna, ale sposób wykonania i sposób oferowania tego jest po prostu nieintuicyjny i uciążliwy, przez co ostatecznie wolę nie komunikować się z innymi online, korzystając z Switch 2, który nadal ogranicza możliwości online i kooperacji. Biorąc pod uwagę, że Nintendo od lat szczerze mówiąc nie radzi sobie z oferowaniem systemów społecznościowych, wciąż nie mogę się zastanawiać, jak firma wciąż ma problemy na tych zasadach, gdy w połowie lat 2020. Istnieje niezliczona ilość jakościowych przykładów i opcji, które mogą w pewnym stopniu odzwierciedlać. Oczywiście oznacza to, że posiadanie dedykowanego przycisku "C" wydaje się marnowaniem miejsca i zamierzenia projektowego, ale cóż.

To właśnie ta nalegająca strona Nintendo, by stawiać na coś niezwykłego, a potem w większości ją zepsuć, zaczyna mnie trochę przytłaczać, bo kolejnym przykładem jest tryb myszy na Joy-Conie. To znowu unikalny i fajny pomysł, ale w praktyce po prostu nie jest zbyt skuteczny, bo nawet jeśli znajdziesz grę, gdzie funkcja ma sens, to wtedy potrzebujesz płaskiej i gładkiej powierzchni, by ją wykorzystać. Kolejne przeszkody, nie tylko zapominając, że większość gier nie oferuje zbyt wielu przekonujących sposobów na korzystanie z trybu myszy.

Mimo to GameShare to wspaniały pomysł i genialny sposób na połączenie luki między systemami Switch 1 i 2. Możliwość łatwego i skutecznego udostępniania cyfrowej biblioteki znajomym lub członkom rodziny bardzo wiele znaczy, więc uznanie dla Nintendo w tej kwestii. Podobnie, nie przeszkadza mi szczególnie idea Game-Key Cards. Nie, nie jestem jakimś pokręconym zwolennikiem fizycznego ruchu, ale gry stają się coraz większe, a produkcja fizycznych nośników do przechowywania tych danych staje się coraz bardziej wymagająca i kosztowna, więc jeśli karta Game-Key to sposób na zachowanie fizycznej obecności i posiadanie kartridżu, który można fizycznie trzymać w ręku, zamiast po prostu porzucić fizyczne na rzecz całkowicie cyfrowej przyszłości, na razie będę się z nią zgadzać.

Oprogramowanie

Mówiąc o grach i oprogramowaniu, to chyba jest obszar, gdzie pojawia się najwięcej krytyki. Na marginesie, ostatnie 13 miesięcy nie było szczególnie złe dla Switcha 2, po prostu nie dorównało to niesamowitemu początkowi, jaki otrzymał Switch. Mario Kart World, Donkey Kong Bananza, Pokémon Legends Arceus, Pokémon Pokopia, Hyrule Warriors: Age of Imprisonment, Kirby Air Riders, Mario Tennis Fever, Yoshi and the Mysterious Book, Metroid Prime 4: Beyond, Star Fox, a nawet premiery pierwszego dnia, takie jak Resident Evil Requiem, Hades 2 i Final Fantasy Tactics - The Ivalice Chronicles.

Chodzi o to, że nie brakowało nam gier do grania na Switcha 2, a wiele z nich pozostawiło naprawdę dobre wrażenie, korzystając z tej platformy wyjątkowo. Jednak nie zmienia to faktu, że brakuje nam prawdziwej gry unikalnej, tytułu definiującego światło, który przyciągnie uwagę w tym pierwszym roku na rynku, co daje ciekawy obraz tego, gdzie Nintendo obecnie znajduje się w swoich projektach programowych na Switch 2.

Poza tym upór w zachęcaniu fanów do portów długo istniejących gier niewiele robi, by dalej wzbudzać hype i zainteresowanie systemem. Jestem pewien, że niektórzy będą chętni zagrać w Devil May Cry 5 na Switchu 2, a może nawet w Metaphor: ReFantazio, ale porty to porty w końcu dnia. Oczywiście, Nintendo potrzebuje pewnej wyrozumiałości, bo pierwsze lata PS5 i Xbox Series X/S nie były dużo lepsze, nawet jeśli pandemia była głównym powodem jej istnienia. Faktem jest, że deweloperzy potrzebują czasu, by nadrobić zaległości i opanować nową technologię, zanim całkowicie się w nią zaangażują – jeśli w ogóle uda im się zdobyć zestaw deweloperski, to znaczy...

Podsumowując

Ale w każdym razie, krótko mówiąc, choć nie wywołał takiego rozgłosu jak Switch 1, ostatnie 13 miesięcy pokazało mi, że Switch 2 odniósł całkiem spory sukces. Nie czułem potrzeby ani chęci powrotu do mojego Switcha 1 (nawet z ekranem OLED), a połączenie ekscytujących nadchodzących tytułów oraz faktu, że PlayStation i Xbox rywalizują o tytuł największego producenta konsol z najwolniejszym tempem premier nowych gier pierwszorzędnych w ostatnim czasie, sprawia, że Nintendo nadal wyróżnia się jako wyjątek i swego rodzaju złoty standard w sposobie tworzenia wideo Game Titan powinien działać.

Po prostu proszę, proszę, Nintendo wymyśl sposób, by stworzyć system społecznościowy i komunikacyjny, który nie jest najgorętszą stertą śmieci znaną człowiekowi...