Bad Thoughts

Jestem wielkim fanem Toma Segury, komika, który pod wieloma względami po raz pierwszy zyskał rozgłos w domu swojego przyjaciela i monolitu podcastów Joe Rogana, który w ostatnich latach rósł w siłę. Uwielbiam jego podcast z Bertem Kreischerem, zwłaszcza odcinek, w którym zdaje sobie sprawę, że jego najlepszy przyjaciel jest na diecie mięsożerców, a także jestem wielkim fanem jego stand-upu. Specjalny program Netflixa Ball Hog jest przezabawny i prawie zawsze podoba mi się sposób, w jaki Segura naśmiewa się z prostych codziennych incydentów i dostrzega zabawę w przyziemności. Przez długi czas był dla mnie nieco mniej oschłą, nieco bardziej dziecinną wersją Jerry'ego Seinfelda.

Z niecierpliwością czekałem więc na serial Netflixa Bad Thoughts, napisany i wyreżyserowany przez Segurę, oparty na niektórych z jego stand-upów, który skupia się na wszystkich momentach, w których uderzają go mroczne, mordercze myśli w wyniku najbardziej irytujących sytuacji życia codziennego. Na przykład może chodzić o pretensjonalnego baristę, który źle miesza poranną kawę i reaguje niegrzecznym wzruszeniem ramion, gdy prosimy go o naprawienie naszego zamówienia.

Segura marzy o tym, by pracować jako zawodowy zabójca, który przypadkowo strzela do niewłaściwej osoby i trafia w trudną sytuację, delikatnie mówiąc, w czymś, co na papierze wyglądało bardzo zabawnie. Podstawowy problem polega jednak na tym, że (niestety) Segura jako aktor komediowy jest o wiele, wiele gorszy niż jako on sam, w roli komika. Znacznie gorzej. W rzeczywistości wcale nie jest zabawny. Nie ma tu ani jednej kwestii, grymasu, riposty, rozmachu mowy ciała czy gestykulacji, które wywoływałyby śmiech, a biorąc pod uwagę, że reżyseria jest również w 100% skoncentrowana na Segurze, jego koledzy z planu również nie mogą zajmować zbyt wiele miejsca. W ten sposób nigdy nie staje się zabawny.

Humor jest również bezwstydnie młodzieńczy, co może być zabawne, ale nie wtedy, gdy wszystko dotyczy dokładnie tego samego. Scenariusz Segury jest tutaj w 99,99% o nasieniu, związkach homoseksualnych i kupie - i po kilkunastu skeczach z tym samym głupim i niezdarnym zakończeniem, któremu brakuje finezji, łatwo jest skończyć na jakimś na wpół znudzonym etapie, w którym reszta sezonu po prostu płynie, jak telewizyjna wersja zwykłej radiowej tyrady. Powiem jednak, że szkic o pięknej Francuzce i jej bliźniaczce-czarownicy jest zabawny i jedyną rzeczą w Bad Thoughts, którą doceniłem. W przeciwnym razie jest to konsekwentnie słabe.