Podróż przez historię gier rajdowych

Nie zaliczam żwiru do kategoriiSuper Mario Kart rajdowej, bo do niej nie należy. Nie wliczam tu też tytułu Super Nintendo Top Gear ani Super Off Road, bo to nie są czyste gry rajdowe. Zamiast tego to w 1993 roku po raz pierwszy zagrałem w dedykowaną grę rajdową, która naprawdę skłoniła mnie do refleksji; Dlaczego nie ma więcej gier tego typu? Trash Rally for Neo Geo była jedną z najsłabszych gier wyścigowych SNK i nie byli szczególnie dobrzy w tworzeniu gier wyścigowych, ale dla mnie to był początek czegoś innego. Poza tym w tamtym momencie nie miałem pojęcia, że Sega pracuje nad tym, co miało stać się Sega Rally.

W 1995 roku ukazała się gra na Segę, którą często i z radością nazywam "jedną z najlepszych wszech czasów", doświadczenie, które naturalnie wiele znaczyło dla podgatunku rajdowego, a tym samym dla Segi. Po raz pierwszy zobaczyłem tę nieco ogromną podwójną szafkę podczas wakacji letnich w 1996 roku i bardzo dobrze pamiętam, jak niesamowicie zachęcająco wyglądała. Rajdy były też moim ulubionym sportem motorowym w tamtym czasie. Pierwszy prawdziwy rajd widziałem jako zarozumiały sześciolatek razem z dziadkiem (który uwielbiał rajdowe samochody Lancii i inne rzeczy). Moja miłość do Sega Rally była nieograniczona na wiele sposobów. Przez kilka miesięcy wydawałem połowę mojej pensji jako freelancer z pracy recenzenta gier w dziale rozrywkowym lokalnej gazety na Sega Rally, a gdy tylko zdobyłem wersję Sega Saturn, grałem jeszcze więcej. Chyba grałem w tę samą grę i te same trzy tory tym samym samochodem przez trzy godziny dziennie przez kilka miesięcy. "Easy left, may" i "Game Over Yeeeaah!" żyły w mojej głowie (jak mówią młodzi) bez czynszu i Sega Rally to jedno z najlepszych doświadczeń wyścigowych, jakie kiedykolwiek powstały.

Po setkach godzin w Sega Rally zamieniłem kultowe Toyota Celica Carlosa Sainza na szczere, małe podwozie WRC oraz szerokie podwozia AM2 na znacznie ciaśniejszą jazdę w Infogrames ' tytule PlayStation V-Rally (1997). Szczególnie pamiętam, jak dziwnie lekkie były samochody w tej grze i jak frustrujące było przewracanie całego pojazdu i przewracanie się na dach tylko przez dotykanie kamienia lub pnia, co ostatecznie definiowało V-Rally jako doświadczenie. Było to trudne, techniczne, choć w zły sposób (jeśli jesteśmy surowi), ale wtedy, w 1997 roku, to już nie miało większego znaczenia. Infogrames wyprzedził wielu konkurentów na rynku, gra sprzedawała się bardzo dobrze, doczekała się kilku mniej lub bardziej rozsądnych kontynuacji i zdefiniowała, czym Infogrames w dużej mierze się stała. Szkoda tylko, że zostało zaniedbane. V-Rally dziś nie żyje i jest pogrzeba, ale naprawdę nie musiało tak być, gdyby karty zostały rozegrane inaczej.

Dla mnie to w dużej mierze Sega Rally (jak wspomniano) i Colin McRae Rally (1998) utorowały drogę rajdowemu hobby jako gamingowemu hobby, które zajmowało mi tysiące godzin czasu od połowy lat 90. Colin McRae Rally został wydany na PlayStation 15 lipca 1998 roku, a datę premiery pamiętam, jakby była wczoraj. Miesiąc wcześniej na płycie Sony było demo z pojedynczym etapem z jednym samochodem (kultowy STI) Colina, i myślę, że przejechałem ten fragment gry co najmniej 200 razy, zanim złapałem spocone ręce na gotowy produkt. Przynajmniej na swoje czasy... Smash hit Codemasters ' był uważany za najbardziej realistyczną symulację rajdów jako sportu, jaką świat gier kiedykolwiek widział, i chociaż dziś wiemy, że Colin McRae Rally nie był dużo bardziej "realistyczny" niż, powiedzmy, Sega Rally, to przynajmniej wydawało się, że lepiej oddawa rzeczywistość WRC.

W następnym roku wciągnąłem się w Magnetic Fields ' nowicjusze Mobil 1 Rally Championship, które wtedy wydawały się znacznie bardziej "hardcore" niż Codemasters ' gry i szczególnie V-Rally. Pamiętam bardzo długie etapy, które wymagały innego rodzaju koncentracji, a zaledwie kilka miesięcy po tym, jak znudziło mnie Mobil 1, głównie z powodu niechęci samochodów do ślizgania się czy ślizgania, ukazała się Colin McRae Rally 2.0, która była trochę przeciążona Colin McRae pod względem grafiki, zawartości, etapów, oraz prezentację. Wszystko zostało ulepszone, powiększone, dopracowane i dzięki temu absolutnie fantastyczne w tej grze, którą wciąż uważam za jedną z najlepszych kontynuacji, jakie kiedykolwiek powstały. Pamiętam minimalistyczny, pięknie zaprojektowany interfejs, jak dużo lepiej wyglądała grafika i jak wnętrza samochodów były znacznie wierniej odtworzone, co oznaczało też, że w tej grze zacząłem sterować od wnętrza kokpitu i całkowicie zrezygnowałem z jazdy na kamerze zderzakowej.

To było mniej więcej w tym samym czasie, gdy Sega wypuściła kontynuację Sega Rally Championship, i chociaż wtedy lubiłem tę grę, a nawet dziś, nie mogę się nadziwić, jak bardzo rozczarowuje ją w porównaniu z kultowym oryginałem. Grafika Dreamcast była fantastyczna jak na tamte czasy, a Sega zdołała oddać ten nieco głupi, zabawny i bardzo japoński styl arcade, który był częścią gier AM2 tamtych czasów, ale sterowanie rajdowymi samochodami nigdy nie było tak wymagające w Sega Rally 2 jak w pierwszej części. Nigdy nie było tak dobrze.

W 2004 roku Warthog wydało szwedzką grę Richard Burns Rally i wszyscy wiemy, jak nieśmiertelna była przez ostatnie 21 lat oraz jak została ożywiona przez zapalonych domowych modderów, którzy przez ostatnie dziesięć lat tworzyli samochody, trasy, notatki i ulepszenia zarówno silnika dźwiękowego, jak i graficznego w tej grze. Dziś doświadczony modder może pobrać grę za darmo, pobrać 40+ różnych modów bez żadnych opłat, połączyć wszystko i cieszyć się prawdopodobnie najbardziej wymagającym i wymagającym rajdowym doświadczeniem wszech czasów, które fani sim-racing wciąż uważają za definitywne doświadczenie dla tych, którzy chcą jeździć naprawdę szybko z naciskiem na realizm. w lesie iglastym. Z mojej strony zawsze doceniałem pracę Warthog, zawsze podobał mi się pomysł Richard Burns Rally i szalony poziom ambicji, jaki deweloperzy mieli przy tworzeniu tej książki. Jednak nigdy nie przepadałem za fizyką samochodów, bo uważałem ją za znacznie, znacznie trudniejszą niż prowadzenie prawdziwego rajdowego auta na prawdziwej rajdowej drodze. Całkowity, całkowity brak przyczepności zawsze wydawał mi się lekko szaloną przesadą, która ma uczynić grę trudniejszą niż to konieczne, i chociaż zawsze można było nauczyć się jeździć na Burns ' zasadach, zawsze szukałem też innych rajdowych doświadczeń niż to, mimo oczywistych zalet (których jest wiele).

Po Burns aż do 2015 roku arcade rally zdominował cały podgatunek. Rallisport Challenge 2 od szwedzkiego dewelopera Dice był znakomity, podobnie jak Colin McRae Dirt, Dirt 2 i kilka innych tytułów skupiających się na "zabawie" zamiast realizmie. Wiosną 2013 roku Kylotonn Games przejęli licencję WRC od Sony (które przez kilka lat wydawało tylko słabe gry oparte na oficjalnej licencji), a już naKT Games początku fazy WRC mieli odpowiednich ludzi we właściwych miejscach pod względem kierunku, w którym zamierzali podążać w rozwoju. Asystent producenta Simbin GTR 2, Diego Sartori, kierował pracą nad WRC 5 oraz 6 do 7, i zdecydowanie były tu cechy, które później zostały utracone w kolejnych odsłonach.

W 2015 roku Codemasters wypuścił Paula Colemana i jego mały zespół 30 osób oraz ich projekt pasji Dirt Rally, który pod wieloma względami był pierwszą prawdziwą symulacją rajdu od czasu Richard Burns Rally z 2004 roku. Dirt Rally zostało wydane niemal natychmiast po ogłoszeniu (no, prawie) i w wielu aspektach było szokiem dla systemu, zwłaszcza że Codemasters pracowało nad arcade rally tylko przez ostatnie dziesięć lat. Jazda była wymagająca, grafika wolna od nadmiernego bloomingu i innych "efektownych" filtrów, a gdy dziś mówimy o symulacji rajdowej, często zapomina się o niej w szerszych kręgach sim-racingu, co uważam za zarówno szkodę, jak i trochę niesprawiedliwe.

Sébastien Loeb Rally Evo został wydany w 2016 roku i opracowany przez włoską firmę Milestone. Producent gry jest teraz producentem Assetto Corsa Rally i już chciał stworzyć bardziej realistyczne, symulatorskie doświadczenie wyścigowe z oficjalną grą Loeba, ale został powstrzymany przez wydawcę, który zabiegał o "łatwość dostępu". Ten kompromis był widoczny w grze, jak zawsze, ale nie umniejszał oczywistych cech Loeb Rally. Było tu dużo potencjału, który można było wykorzystać, by stworzyć coś naprawdę dobrego w kontynuacji. To samo można powiedzieć o kilku oficjalnych grach WRC z KT Games ' na przestrzeni lat. Słaba grafika, która nigdy nie zawierała realistycznego skalowania wymaganego w rajdach, oraz słaba fizyka samochodów, która sprawiała, że auta obracały się przy najmniejszym ruchu lub wcale, nękały wiele z tych gier, a dla mnie to WRC 10 i WRC Generations (ich dwie ostatnie gry) wydawały się najbardziej nieudane pod względem czystego rajdowego doświadczenia.

Tym lepszym było Dirt Rally 2.0, które wprowadzono w lutym 2019 roku i wykorzystało wszystko, co dobre w uznanym poprzedniku Paula Colemana, dodając więcej samochodów, torów, krajów i jeszcze więcej prędkości. Nie wciągnąłem się jednak od razu w Dirt Rally 2.0, bo czułem, że filtr bloom stoi w sprzeczności z realistyczną fizyką samochodu, a wersja wydana nie miała zawartości. Codemasters jednak to naprawiło i Dirt Rally 2.0 rozrosło się do ponad dwukrotnie większej liczby torów i krajów rajdowych, a FFB zostało ulepszone wraz z kilkoma innymi aspektami. Jeśli spojrzysz na zachowanie samochodu w tej grze dzisiaj i porównasz je z prawdziwymi rajdami, stosunkowo łatwo zauważyć, że szczególnie boczna przyczepność jest przesadzona, by nie wpadać w Richard Burns Rally. Czy to realistyczne, czy nie, jest kwestią dyskusji nawet wśród prawdziwych kierowców rajdowych. Rozmawiałem o tym z moim przyjacielem i byłym mistrzem świata J-WRC, Patrikiem Sandellem, który uważa, że przyczepność miękkich, nowych szutrowych opon jest w rzeczywistości kilkukrotnie lepsza niż kiedykolwiek w Richard Burns Rally, na przykład. Inni zaangażowani w ten sport na żywo twierdzą, że boczna przyczepność w grze Codemasters ' jest zbyt dobra, co sprawia, że zbyt łatwo jest prowadzić samochód szybko podczas skręcania. W każdym razie wiem, że spędziłem w Dirt Rally 2.0 200 godzin i kocham tę grę całym moim czarnym jak sadza sercem.

Jak wszyscy wiemy, EA Sports WRC nie było pierwotnie przeznaczone jako oparty na oficjalnej licencji WRC, co nie ograniczało części rozwoju mające na celu zwiększenie poczucia realizmu i immersji, a nie odwrotnie. Jednak Codemasters zostało kupione przez Electronic Arts, które nabyło licencję WRC, a Dirt Rally 3.0 zmieniło silniki gier z własnego tworzenia Ego Engine na Unreal 4, a nacisk przesunął się z realizmu na większą "dostępność" w jeździe. Niestety. To, co zaczęło się jako prawdziwa kontynuacja jednej z najlepszych gier rajdowych wszech czasów, z czasem i dzięki zaangażowaniu EA stało się czymś, czego fani ostatecznie nie chcieli, a z perspektywy czasu wszyscy wiemy, jakim błędem był EA Sports WRC. Przy ponad 6,3 miliona sprzedanych egzemplarzy, Dirt Rally 2.0 naturalnie przewyższył EA Sports WRC, które nie sprzedało nawet 700 000 egzemplarzy w ciągu dwóch lat, a dziś zespół zniknął, a gra została wycofana. Tragicznie...

To sprawia, że tym bardziej ekscytujące jest to, że tegoroczne Sim Racing Expo przyniosło być może największą niespodziankę dla nas, fanów gier rajdowych od wielu lat, w postaci Assetto Corsa Rally. Została ogłoszona w połowie października i wydana w zeszłym tygodniu (Early Access). Twórcy, Supernova Games, zamierzają pracować nad jej ukończeniem przez najbliższe 18 miesięcy, z twoją (i moją) pomocą, i już dziś, w wersji 0.1, widać, że ta gra oferuje najbardziej realistyczną symulację rajdów jako motorsportu w historii. Trzeba jeszcze popracować nad blokowaniem wszystkich czterech kół, nad mapowaniem działania przepustnicy we wszystkich samochodach, a do gry trzeba dodać szczegóły do force feedback, ale na początek jest to niesamowicie obiecująca i robi wrażenie, zwłaszcza biorąc pod uwagę, jak dobrze się prowadzi i jak szalenie piękne to jest. Od zamknięcia EA Sports WRC i wrodzonego smutku z powodu zapomnienia rajdowego hobby jako hobby gamingowego, po przebudzenie bez precedensu – przyszłość gier rajdowych nagle wygląda jaśniej niż od bardzo dawna. Dla mnie ten wspaniały podgatunek zawsze był obecny, zawsze był ulubieńcem i zawsze oferował unikalne doświadczenie dalekie od wszystkiego, co nazywa się wyścigami torowymi. Mam nadzieję, że tak będzie nadal i że Ty również będziesz mieć nadzieję na przyszłość wszystkiego, co zawiera surowy żwir i szerokie poślizgi.