Podobnie jak "The Big Short" Adama McKaya i "Margin Call" J.C. Chandora były filmami, które próbowały (i odniosły sukces) przekształcenie złożonych wydarzeń, które doprowadziły do kryzysu finansowego pod koniec 2000 roku. Teraz, w swoim nowym filmie Dumb Money, Craig Gillespie próbuje powtórzyć ten sukces, ale koncentrując się na giełdzie, a konkretnie na krótkim wyciskaniu z udziałem GameStop i kultowej już postaci Roaring Kitty.
O ile nie żyłeś pod kamieniem przez ostatnie kilka lat, nieco szalona historia akcji GameStop powinna być czymś, o czym w pewnym momencie słyszałeś w wiadomościach. To opowieść o tym, jak grupa drobnych inwestorów stanęła do walki z wielkimi rekinami na Wall Street i faktycznie zwyciężyła, klasyczna historia Dawida i Goliata, ukształtowana we współczesnej wrażliwości. Nieuniknione było również to, że Hollywood nie zabierze się za przekształcenie tych wydarzeń w film. Pojawia się więc pytanie, czy Dumb Money jest wart twojego czasu?
Tutaj podążamy za Paulem Dano jako Keithem Gillem lub Roaring Kitty - pseudonimem, który uczynił go światowym celebrytą. Wraz z żoną i dziećmi żyje nadzieją, że pewnego dnia wzbogaci się na swoim szczupłym portfelu akcji. Drobne oszczędności są również jego głównym hobby poza pracą, a za pośrednictwem forów internetowych, takich jak Reddit i Twitch, otwarcie dyskutuje o swoich inwestycjach z każdym, kto chce słuchać. Jego wielkim zakładem jest GameStop, akcja, która jego zdaniem jest znacznie niedowartościowana.
Po drugiej stronie medalu znajdują się rekiny na Wall Street i zarządzający funduszami, którzy mocno obstawiają przeciwko GameStop, w oczekiwaniu na jego nieunikniony upadek. Coś, co według wszelkich relacji powinno się wydarzyć; W końcu był to najbardziej logiczny wynik dla firmy. Ale gdy drobni inwestorzy zbierają siły i coraz częściej zaczynają kupować GameStop, na horyzoncie zaczynają piętrzyć się problemy, a przy miliardach dolarów w nierównowadze wśród inwestorów zaczyna rozprzestrzeniać się panika.
Nie ma wątpliwości, że Dumb Money jest zabawny, a film Gillespiego jest dobrze zaokrąglonym, stylowym dziełem rzemiosła, które oferuje znacznie łatwiej przyswajalną wersję swojego prawdziwego odpowiednika. Dumb Money sprytnie destyluje wiele bardziej kłopotliwych koncepcji, które normalnie mogą być związane z akcjami, jednocześnie pomijając wiele złożoności rynku. Zamiast tego skupiamy się bardziej na mniejszych postaciach, a oprócz głównego bohatera Keitha Gilla możemy również śledzić wiele innych osób.
To ludzie, którzy marzą, chcą wyrwać się z codzienności i mają odwagę mieć nadzieję na coś większego. To, co ich łączy, to to, że w taki czy inny sposób są narażeni na Roaring Kitty i jego inwestycje w GameStop, stając się częścią ruchu i pomagając emocjonalnie zakotwiczyć film. Z drugiej strony mamy również wgląd w zarządzających funduszami, którzy obstawiają przeciwko GameStop, którzy z Sethem Rogenem na czele są rozgrywani do perfekcji, nawet jeśli są to dość charakterystyczne karykatury.
Gra aktorska jest jedną z największych zalet Dumb Money i pomimo tego, że wiele scen i postaci ma ze sobą bardzo mało wspólnego poza wspólnym zainteresowaniem akcjami GameStop. Wszystkie są emocjonalnie angażującymi małymi historiami samymi w sobie, niezależnie od tego, czy są to bogate, rozpieszczone miliardery, których życie zostało wywrócone do góry nogami, czy samotna pielęgniarka, która odmawia sprzedaży i marzy o zmianie.
Jest zaskakująco zniuansowana i powściągliwa, wolna od sensacji i zakorzenionych przekazów o złu kapitalizmu. Dumb Money raczej nie przejdzie do historii jako filmowe objawienie, ale dzięki silnej grze aktorskiej i często zaskakująco wciągającym postaciom, Gillespie oferuje zabawny i dobrze wyważony film, który ani nie ogłupia się dla publiczności, ani nie zakopuje się pod względem technicznym.