Moim zdaniem seria Mission: Impossible jest jedną z najmocniejszych serii filmów akcji, a jeśli usuniesz kilku maruderów z ogólnego obrazu, możesz bez trudu rozciągnąć ją do "kiedykolwiek". Tak dobre jest Ghost Protocol, Rogue Nation, Fallout i ostatnie Dead Reckoning.
Filmy, zwłaszcza pod kierownictwem reżysera Christophera McQuarrie, mają tendencję do zabawy strukturą aktu, kompozycją scen i klasycznymi archetypami, tworząc sekwencje, które niemal ociekają intensywnością. Spotkanie w Burdż Chalifa w Ghost Protocol, którego kulminacją jest pościg samochodowy podczas burzy piaskowej, epickie nurkowanie w Rogue Nation, które sprawia, że wstrzymujesz oddech przez całą drogę, oraz scena na lotnisku w Dead Reckoning, która stanowiła prawie jedną czwartą całego filmu - jest pomysłowa, intensywna i... Być może przede wszystkim jest to zabawne, tak nieskończenie zabawne.
Marketing doprowadził nas do przekonania, że najnowszy film Mission: Impossible jest swego rodzaju kulminacją historii, która zaczęła się tak dawno temu, zakończeniem, i chociaż oczywiście wywiera to większą presję na barki Cruise'a i spółki, być może większość presji pochodzi od szefów studia za kulisami, którzy widzieli zaskakująco niskie wyniki kasowe wyprodukowane przez poprzednie Dead Reckoning i teraz zastanawiają się, czy to raczej Drogie, ekspansywne i zamaszyste serie akcji mogą, jak mówią, wbić tyłki w fotele.

Tak, scena jest przygotowana i na szczęście The Final Reckoning po raz kolejny spełnia główną mantrę, której oczekujemy od Mission: Impossible, a mianowicie ekspansywne, zamaszyste sceny, solidne występy aktorskie i poczucie polotu, którego po prostu nie widać nigdzie indziej we współczesnym krajobrazie Hollywood. To nie tylko zabawa i gry, a w szaleńczej próbie "podniesienia stawki" w klasycznym, tradycyjnym sensie akcji, film traci część swojego zabawnego zdziwienia, zastąpionego nieco zbyt dużą ilością melodramatu.
Tom Cruise jest w centrum, zawsze tak było i w ogóle mi to nie przeszkadza. Po raz kolejny daje solidny, bliski kontakt, wymagający fizycznie i emocjonalnie rezonujący występ jako Ethan Hunt, który jest nieskończenie sympatyczny przez cały czas. Towarzyszy mu również znakomita ekipa starych ulubieńców, takich jak Simon Pegg jako Benji i Ving Rhames jako Luther, a Hayley Atwell jest również świetna jako Grace. Po drodze straciliśmy kilku towarzyszy, być może przede wszystkim Ilsę Faust graną przez zawsze solidną Rebeccę Ferguson, ale poza tym jest to świetny dramat postaci dostarczony przez aktorów, którzy rozumieją istotę swojego charakteru i to, co składa się na Mission: Impossible.
Jednak to także w indywidualnych wymianach zdań film traci nieco ze swojej subtelności, czasami zagubionej w oceanach pompatycznego melodramatu. Nie chodzi o to, że poprzednie filmy były po prostu komediami, wcale nie, ale tutaj wydaje się, że zostało to podkręcone do 11 i po prostu zgrzyta z dość uporczywym skupieniem się serii na łączeniu ciężkich tematów z szybkością, której tutaj tak naprawdę nie ma.
A potem jest coś ze złośliwą sztuczną inteligencją zwaną "bytem", która stopniowo przejmuje kontrolę nad światowymi zapasami nuklearnymi - szybko zaczyna cuchnąć sekwencjami dialogowymi z lat 90. o hakowaniu, które brzmią jak dziadek układający scenariusz, czytając o pamięci RAM w encyklopedii. Nie chodzi o to, że struktura fabuły jest niewiarygodna, ale o sposób, w jaki mówią o cyberbezpieczeństwie, o hakowaniu - jest to tak przystępne, że graniczy z nieco komicznym, a to Entity nie jest do końca przerażające, ponieważ ciągle się o tym mówi, "o", ale tak naprawdę się o tym nie mówi. Jest określany jako postać, ale nigdy nie udaje mu się osiągnąć samodzielności.

To powiedziawszy, The Final Reckoning zapewnia całą pompę i okoliczności, których można się spodziewać, w tym kilka całkiem uderzających scen w drugiej połowie filmu, ponownie zapewnionych przez praktyczne efekty, które bez wątpienia zapewnią, że film będzie się starzeł z wdziękiem. Nie, film nie jest tak odważny jak Dead Reckoning, który składa się w zasadzie tylko z trzech 45-minutowych scen, które nieustannie eskalują i intensyfikują się, ale jest tu wiele do zabawy i świetnie wygląda na dużym ekranie.
Szkoda, biorąc wszystko pod uwagę, że Mission: Impossible kończy tę erę czymś, co można określić tylko jako najsłabszy film z ostatnich rozdziałów, ale to nie znaczy, że film jest zły, wręcz przeciwnie. To letni przebój na wieki i choć nie jest tak mistrzowski jak wiele jego poprzedników, Cruise i McQuarrie po raz kolejny udowadniają, że wiedzą, jak stworzyć banger akcji.