Anaconda (2025)

Jest scena w pierwszych dziesięciu minutach Anacondy, która naprawdę dała mi nadzieję. Jack Black gra nieudanego reżysera, który teraz "reżyseruje" filmy ślubne i jest przygnębiony, ponieważ nie potrafił spełnić swoich marzeń. W dniu urodzin jego przyjaciel z dzieciństwa, grany przez Paula Rudda, prezentuje mu kasetę wideo z krótkim domowym horrorem, który nakręcili, gdy byli nastolatkami: jest tania i obskurna, ale pełna uroku i szczerych dobrych intencji.

Fabuła tego meta-remake'u Anacondy polega na tym, że ta sama grupa przyjaciół, teraz dorosłych o nudnym życiu i w większości nieudanych karierach, postanawia nakręcić remake Anacondy "w stylu partyzanckim" w dżungli. To sprytny pomysł, ale efekt końcowy przypomina oglądanie amatorskiego filmu, który bohaterowie kręcili jako dzieci, ale "na serio", z ludźmi w średnim wieku i przez 90 minut. To już nie jest urocze, to jest żenujące.

Anaconda, film z 1997 roku z Jennifer Lopez, Ice Cube'em i Jonem Voightem w rolach głównych, stał się kultowym klasykiem dzięki szczerym ambicjom do filmów klasy B, ale szczerze mówiąc, nie był to zbyt dobry materiał źródłowy do remake'u. Sony podjęło mądrą decyzję, przekształcając remake w film o ludziach, którzy naprawdę próbują zrobić remake Anacondy... i znalezienie prawdziwej olbrzymiej anakondy. Jednak realizacja jest tak nieudana (nawet jak na standardy Sony Pictures), że sprawia, iż bardziej doceniamy oryginał.

Jack Black i Paul Rudd prezentują się tu przyzwoicie, ale postacie są tak źle napisane i podejmują tyle głupich decyzji, że nigdy nie przypominają prawdziwych ludzi z prawdziwymi uczuciami i brzmią bardziej jak postacie ze skeczu Saturday Night Live, który trwa tylko 90 minut. Co gorsza, między nimi a innymi członkami drużyny, Steve'em Zhanem i Thandiwe Newton, prawie nie ma chemii, mimo że film mocno podkreśla ich przyjaźń jako filar filmu, jedyną rzecz, która podtrzymuje tę serię żartów.

Reżyser, Tom Gormican, wcześniej wyreżyserował "Nieznośny ciężar ogromnego talentu", zabawny i porządny film o kartelu narkotykowym granym przez Pedro Pascala, który zaprzyjaźnia się z Nicolasem Cage'em, grającym samego siebie. Ten film był zabawny i lekki, nic szczególnego, ale zdecydowanie działał, bo potrafił zrównoważyć elementy parodii i odniesienia do popu z konstrukcją i rozwojem postaci, tak że naprawdę nam na nich zależało.

Anaconda próbuje dokładnie tego samego, ale całkowicie mu się nie udaje, bo postacie nie wydają się prawdziwe, a gagi nie są zabawne, co sprawia, że film jest nieprzyjemny. Chociaż Anaconda najczęściej jest parodią (czasem z bardzo długimi gagami), innym razem stara się sprawić, że zainteresujesz się postaciami. Ale ta mieszanka nigdy nie działa, a ton jest niespójny: nie jest szczególnie brutalny ani brudny, ale wyraźnie nie jest to film dla dzieci jak Jumanji czy Pogromcy Duchów, więc dla kogo to naprawdę skierowane?

Anaconda nie jest parodią gatunku potworów, to wymówka, by nie próbować

Choć na początku był to mądry pomysł, Anaconda marnuje też cały pomysł "film w filmie": służy to do (bardzo nielicznych) sprytnych meta-gagów i kilku łagodnych, ale zabawnych ciosów dla Sony i hollywoodzkiej branży, ale ostatecznie jest to rozpraszacze, by ukryć fakt, że nie mieli pojęcia, jak zrobić dobry i autentyczny film o potworach,. Tak, gigantyczny wąż pojawia się i zjada ludzi, a czasem żałuję, że nie oglądam prawdziwego remake'u Anacondy, zamiast tego dziwnego i nieśmiesznego wymówki, by wykorzystać jedno z ich najgorszych IP.

Anaconda (2025) to nieudany eksperyment Sony i bardzo smutna próba zaoferowania alternatywnego hitu do Avatara w tym świątecznym sezonie. Starają się balansować na cienkiej granicy między slapstickową parodią a komedią poprawiającą nastrój, ale mylą się po obu stronach: to nie jest zabawne, nie porusza, nie jest inteligentne i na pewno nie jest dobrym filmem o potworach, jeśli lubisz takie rzeczy. Obejrzyj oryginał, albo nie: niewiele przegapisz, jeśli całkowicie zignorujesz Anacondę.