Kontrowersje wokół najnowszego filmu Disneya o Królewnie Śnieżce były liczne i bezlitosne. Poza kontrowersyjnymi komentarzami gwiazd i tym, że film został oskarżony o podążanie za pewnego rodzaju agendą woke, Disney generalnie miał trudności z przekonaniem swoich wiernych fanów za pomocą remake'ów na żywo. Ich nijakie remake'i od lat nie przekonują, a jeszcze przed premierą Królewny Śnieżki stały się chlebem powszednim twórców YouTube, którzy karmili się ciągłym negatywnym nastawieniem.
Bardzo niewiele z tej złośliwości znalazło jednak drogę do filmu. W rzeczywistości medialny cyrk z pierwszych stron gazet jest o wiele bardziej interesujący niż sam film, który niestety jest tylko kolejnym wpisem w długiej linii oczernianych remake'ów Disneya. Niemal żałuję, że ten film nie był bardziej odważny, niż jest w rzeczywistości, bo być może najbardziej kontrowersyjny film tego roku to nic innego jak nieszkodliwy film dla dzieci, którego nikt nie zapamięta na dłuższą metę. Pytanie brzmi raczej, jak zły jest ten film w swojej istocie?
Królewna Śnieżka to rozszerzona reinterpretacja animowanego arcydzieła Walta Disneya z 1937 roku, biorąc prostą bajkową historię i wypełniając ją bardziej nowoczesnymi, przyszłościowymi pomysłami na przeciwstawienie się niesprawiedliwości. Jednak film Królewna Śnieżka z Kristen Stewart zrobił to już w 2012 roku, więc ten remake ma bardzo niewiele nowego do powiedzenia w tej kwestii. Choć film jest technicznie bardziej skomplikowany pod względem fabularnym, jest też bardziej pusty i bardziej zapierający dech w piersiach. Prostota baśni i przesłanie o tym, jak daleko może zaprowadzić cię dobroć, zostaje tutaj przyćmione przez dziecinną walkę dobra ze złem w filmie, a w połowie tego liściastego filmu długość naprawdę zaczyna cię męczyć.
Rachel Zegler jest naprawdę przyzwoita jako tytułowa bohaterka. Jej dolna szczęka z pewnością w kilku scenach żyje dziwnym życiem, ale udaje jej się sprzedać swoją niewinną postać, która odizolowała się od dominacji macochy i wkrótce staje się symbolem wolności dla uciśnionego ludu. Zegler przynajmniej oferuje trochę ludzkiego uroku w lepkim bagnie CGI filmu, czego Gal Gadot niestety nie robi.
Ujmijmy to w ten sposób: niektórym aktorom uchodzi na sucho ich komicznie kiepski występ, ponieważ doskonale wiedzą, że grają w gównianym filmie i robią to tylko dla wypłaty, w wybaczający sobie sposób. Gal Gadot nie jest jedną z nich. Jest okropna jako antagonistka filmu, która tutaj osiąga wręcz żenujący poziom melodramatu. Jako mała perełka, Królowa w oryginalnym filmie Walta Disneya była koszmarnym materiałem, ale w tym remake'u Królowa jest tak parodystyczna, że resztki emocji, jakie mógł mieć film, po prostu znikają. Jej piosenka "All is Fair" jest przesadzona, doprowadza do szaleństwa.
Królewna Śnieżka to "zaktualizowana" współczesna interpretacja, zaprojektowana tak, aby nikomu nie nadepnąć na odcisk.
Mówiąc o piosenkach, ścieżka dźwiękowa nie jest zbyt duża, o czym można by się rozpisywać. Nie ma nic złego w kompozycji Jeffa Morrowa, ale nowe piosenki nie pasują do zremiksowanych klasyków, które same w sobie brzmią jak nadprodukowane produkcje AI. Nowemu materiałowi Banj Paska i Justina Paula również brakuje tożsamości i osobowości, co sprawia, że wiele nowych piosenek brzmi tak samo i łączy się w jedną, generyczną ścieżkę dźwiękową. Przynajmniej pasuje do efektownej oprawy wizualnej filmu w stylu Disneylandu.
Po wprowadzeniu krasnoludów film zamienia się w prosty horror z doliny niesamowitości, który odstrasza bardziej niż urok. Krasnoludy są teraz nazywane "magicznymi stworzeniami", które mogą używać swojej magii do identyfikowania diamentów w jaskiniach. Nie ma żadnego powodu, dla którego miałby to być szczegół, poza przypuszczalnie chęcią uniknięcia dyskusji o małych ludziach. Jednak te postacie rozbawią młodsze dzieci, a urocze animowane komputerowo zwierzątka odwrócą ich uwagę od fabuły.
Jeśli jeszcze tego nie widać, my, dorośli, mamy bardzo niewiele do wyniesienia z tego filmu, ponieważ nie ma się czym ekscytować. To typowa disneyowska reinterpretacja z niechlujnym lakierem, ale bardzo mało pod powierzchnią. Jednocześnie film jest bardziej zabawny niż okropna Mała Syrenka i znacznie mniej frustrujący niż niedawna interpretacja Beuaty i Bestii. Ale chociaż nadal jest kilka dość solidnych scen, nie potrzebujesz magicznego lustra, aby powiedzieć, że oryginał jest nadal najpiękniejszy z nich wszystkich.