Jako wielki fan poprzedniej trylogii Fear Street, która łączyła dramat dla nastolatków, nostalgię za latami 90. i nieoczekiwanie głęboki temat, miałem duże oczekiwania co do tej samodzielnej kontynuacji. Niestety, nie dostarczył on ani ekscytacji, ani oryginalności, ani ciężaru emocjonalnego. Zamiast tego dostałem płytkie, przewidywalne i momentami irytująco generyczne doświadczenie filmowe, które jest w najlepszym razie przeciętne. Szkoda, bo potencjał był.
Akcja filmu rozgrywa się pod koniec lat 80. i opowiada o Lori Granger. Jest wyrzutkiem licealistyki, która próbując oczyścić swoje nadszarpnięte imię i przejąć kontrolę nad własną przyszłością, postanawia kandydować na królową balu maturalnego. Ale to, co powinno być klasyczną podróżą o dorastaniu, szybko zamienia się w slasher, gdy inni kandydaci na balu zaczynają być zabijani, jeden po drugim. Scenografia mogła być skuteczną mieszanką nastoletniego dramatu i tajemnicy morderstwa, ale wykonanie wypada blado. Z wyjątkiem brutalnych i dobrze wykonanych morderstw...
Największym problemem Prom Queen jest jego całkowity brak tożsamości. Stara się być retro-slasherem, satyrą dla nastolatków, tajemnicą morderstwa, ale nie do końca się to udaje. Sceneria i muzyka inspirowane latami 80. są dobrze renderowane na pierwszy rzut oka, ale w większości przypadków wydają się być pustą skorupą, jak wersja TikTok z filtrem dekady, a nie czymkolwiek autentycznym. A tam, gdzie filmy takie jak Fear Street: 1994 i Fear Street: 1978 wykorzystywały swój duch czasu do budowania silnego poczucia miejsca i kontekstu społecznego, Prom Queen wydaje się, że po prostu się ubierają. Chociaż miło jest mieć trochę Eurythmics i Roxette, niestety styl lat 80. jest zbyt tani, aby mnie przekonać.
Dużym minusem są też postacie. Lori ma być złożoną, niezrozumianą bohaterką, ale mimo dzielnej próby odtwórczyni głównej roli, by wzbudzić w niej sympatię, pozostaje przede wszystkim karykaturą. Jej dialogi są sztampowe i brakuje jej wyraźnego łuku rozwoju. Jeszcze gorsza jest reszta obsady, gdzie zwłaszcza rywalka Tiffany jest płaska, stereotypowo wredna i bez niuansów. Dorośli bohaterowie (grani m.in. przez Chrisa Kleina i Lili Taylor) są tak przerysowani, że graniczy to z parodią i jest bardziej przerażające niż same morderstwa. To tak, jakby scenariusz nie ufał widzom, że zrozumieją subtelność, więc wszystko musi być pisane wielkimi literami.
Główny bohater jest niezwykle płaski jak na Ulicę Strachu.
Nie zdradzając zwrotów akcji w filmie, można odnieść wrażenie, że scenarzyści zamiast zbudować wiarygodną fabułę, poszli na skróty. Powód, dla którego te morderstwa mają miejsce na długo oczekiwanym balu, a nie gdzie indziej, jest nie tylko słaby, ale także słabo zintegrowany z resztą historii. Nic w pierwszych dwóch trzecich filmu nie wskazuje na to objawienie w znaczący sposób, a zamiast dać widzowi moment "aha", w większości wywołuje wzruszenie ramion.
Ponadto tempo filmu jest nierówne. Pierwsza połowa filmu jest powolna i wypełniona przeciągającymi się scenami, w których bohaterowie kłócą się o powierzchowne kwestie, a kiedy zaczyna się horror, wydaje się, że jest już za późno. To akcja typu slasher bez duszy, jakby ktoś odhaczył coś z listy kontrolnej, zamiast próbować stworzyć coś zapadającego w pamięć. Film nigdy nie wydaje się niebezpieczny, nigdy ekscytujący, tylko mechaniczny. Kolejnym aspektem, którego tutaj naprawdę brakuje, zwłaszcza w porównaniu z poprzednimi filmami, jest rdzeń emocjonalny. Oryginalna trylogia Fear Street zdołała zaskoczyć poruszaniem tematów marginalizacji, ucisku i różnic klasowych, bez poczucia przymusu. Prom Queen zupełnie tego brakuje.
Zabójca nigdy, przenigdy nie wydaje się złowrogi ani oryginalny.
Matt Palmer, który wyreżyserował film, wcześniej nakręcił mocny thriller Calibre, w którym pokazał, że potrafi budować napięcie psychologiczne i moralną złożoność. Wydaje się jednak, że tutaj się pogubił, być może próbując zrobić coś lżejszego i bardziej komercyjnego. Rezultatem jest film, który bardziej przypomina pilot słabego serialu Netflixa niż samodzielny film fabularny z popularnej franczyzy.
Wreszcie, wydaje się, że ma trudności ze znalezieniem swojego miejsca w większym Fear Street wszechświecie. Chociaż po napisach końcowych pojawia się krótka scena, która wydaje się sugerować związek z nadprzyrodzoną klątwą, która leżała u podstaw oryginalnej trylogii, jest to słaby i nieprzemyślany wątek. Zamiast wzbudzać ciekawość przyszłości, wydaje się to raczej niezdarną próbą spajania czegoś, co już się rozpadło.