Huawei FreeClip 2

Gdy po raz pierwszy spojrzysz na Huawei FreeClip 2, to właśnie drobne, subtelne detale przyciągają wzrok. Obudowa jest bardziej kwadratowa, układ wnętrza został lekko zmieniony, a szczerze mówiąc, wolę wcześniejszy styl. Chociaż jest to znacznie bardziej kompaktowe, trochę trudniej jest je schować. To jest równoważone faktem, że nie ma ani lewej ani prawej. Dostosowują się do ucha, na którym je założysz.

FreeClip wykorzystuje tzw. konstrukcję mostka C, co oznacza, że trzyma ucho za pomocą wygiętego kawałka plastiku przymocowanego do przeciwważonej obudowy elektroniki. Ten projekt wydaje się dużo lżejszy, bardziej przewiewny i znacznie mniej nachalny dla przewodu słuchowego, ponieważ głośnik nie wchodzi do kanału tak jak zwykłe słuchawki douszne. Gdy nauczysz się ich prawidłowo regulować do dokładnie dopasowanego kształtu ucha, są łatwe w noszeniu, a ja wolę je od zwykłych dousznych do muzyki i rozmów telefonicznych przy komputerze. To zupełnie inny sposób noszenia słuchawek, ale osobiście mi to nie przeszkadza. Wręcz przeciwnie, szkoda mi jest, że coraz więcej marek nie stosuje podobnego designu, bo jest on znacznie wygodniejszy niż konwencjonalne urządzenia.

Jednostki sterujące to podwójne sterowniki o średnicy 10,8 mm, połączone przez Bluetooth 6.0. To standard, który jest prawie nie wspierany przez nowoczesne urządzenia, więc miło widzieć, że Huawei jest tu dość nowoczesny. Jednak obecnie oznacza to głównie możliwość łączenia się z dwoma urządzeniami jednocześnie i obsługuje parowanie wyskakujące okienka. Obudowa mieści baterię o pojemności 537 mAh, a same urządzenia mają pojemność 60 mAh. To niewiele, ale wystarczy na prawie 40 godzin, gdy używa się go niemal wyłącznie do słuchania muzyki. Czas ładowania wynosił nieco mniej niż godzinę, gdy był całkowicie rozładowany, ale zwykle ładuję się przy około 20 procentach mocy w etui. Sama obudowa ma dziwne wykończenie, które sprawia, że wygląda na czystą, a jednocześnie jest bardziej przyczepna niż konkurencja. Poza tym, gdy używam ich do rozmów, to nie tak, że nie lubię jakości rozmów, po prostu muzyka brzmi tak naturalnie, że jakość dźwięku jest naprawdę dobra.

Ceny są zbliżone do poprzedniego modelu i wynoszą 229 euro. Nie są drogie i nie są też tanie, jednak biorąc pod uwagę, jak dużo droższe muszą być ze względu na specjalistyczne narzędzia i formy, postanowiłem nie narzekać na cenę.

Poza dźwiękiem, który jest bardzo lekki i otwarty, musisz też zrozumieć, że te dźwięki są równie ważnym dodatkiem. Ze względu na wygodę zdecydowanie polecam przynajmniej spróbować tych zamiast tradycyjnych dousznych, jeśli nie przeszkadza wam zwykły zestaw 5 gramów w uszach. Tradycyjne słuchawki douszne po prostu nie mogą się z tym równać, jednak ponieważ trzeba do nich mieć dostęp do stukania i przesuwania, trzeba też przyzwyczaić się do wywierania niewielkiego nacisku.

Choć jakość dźwięku, zwłaszcza basu, jest naprawdę dobra, główną wadą konstrukcji jest brak redukcji szumów, o czym wspomniałem wcześniej. Nie nadają się do jazdy w pociągach, ale dobrze sprawdzają się na rowerze lub spacerach. Są lepszym wyborem ze względu na znacznie lepszą świadomość otoczenia. Jednocześnie średnie tony i wysokie tony w połączeniu z dobrą dynamiką sprawiły, że te dźwięki są moimi ulubionymi podczas korzystania z bezprzewodowego audio w domu.