Marty Supreme

Oglądając Marty Supreme, łatwo było zrozumieć, dlaczego bracia Josh i Benny Safdie w ostatnich latach poszli w różne strony. Po współpracy przy Good Time i Uncut Gems, wydawało się, że Benny chce pracować przy różnych filmach, grając w hitach takich jak Oppenheimer i Happy Gilmore 2, jednocześnie reżyserując dzieła, które nie zawsze przyprawiały widza o napięcie, jak jego prace z Joshem. Josh Safdie natomiast chciał ponownie zrobić Good Time i Uncut Gems.

To nie jest krytyka, tylko obserwacja, bo choć możesz pomyśleć, że dostajesz klasyczny film sportowy, gdy siadasz do opowieści o pingpongu Marty Supreme, to w rzeczywistości dostajesz dawkę adrenaliny prosto do żył, gdy siedzisz przez dwie i pół godziny stresowej brutalności. Timmy Tim Chalamet gra Marty'ego Mausera, zawodnika tenisa stołowego, który w latach 50. XX wieku chciał przenieść ten sport wśród gwiazd. Jego marzenie stawia na szali jego relacje, perspektywy zawodowe i życie, gdy ma nadzieję wrócić na mistrzostwa świata w Tokio po upokorzeniu spowodowanym zeszłorocznym turniejem.

W bardziej typowym filmie Marty mógłby znaleźć sobie starego mentora, który go wyszkoli, w stylu Mistrza Miyagiego, a my spędzamy film, obserwując, jak odbiera dziewczynę swoich marzeń szkolnemu prześladowcy. Zamiast tego Marty Supreme chwyta nas za kołnierz i nie puszcza, gdy pędzimy przez surowe ulice Nowego Jorku z naszym protagonistą, który ucieka przed rodziną, prawem i ciężarną kochanką, szukając funduszy na dojazd do Tokio. Tempo jest jak ogromne, a mimo to film nigdy nie zamierza zostawić cię w tyle. Nigdy nie przytłacza, zamiast tego pozwala znosić ogrom stresu nagromadzonego przez fabułę, gdy Marty podejmuje najbardziej nierozsądne decyzje, jakie kiedykolwiek znano człowiekowi.

Chalamet jest tu po prostu najwyższy jako Mauser. Niezależnie od tego, czy irytuje cię jego rosnące ego, czy nie, jest po prostu wyróżniającym się aktorem w tej roli. Marty jest dokładnie takim zadziornym punkiem, jakim przedstawia go film, ale jednocześnie są momenty, gdy jest na tyle sympatyk, że trzymasz za niego kciuki. To człowiek popychany do głupich rzeczy przez przyznaję, że egoistyczne marzenie. Postać, którą na pewno wybierze pewna młoda część widowni z niewłaściwych powodów, ale jest to przekonująca osoba, którą warto śledzić bez względu na powód, dla którego cię zaintryguje.

Reszta obsady drugoplanowej również jest mocna, z Kevinem O'Learym, który jakoś przeszedł od Shark Tanka do zachowania, jakby urodził się dla ekranu. Może gra wersję siebie z lat 50., ale przez cały czas dotrzymuje kroku Chalametowi w roli przypominającej Dominica Sessę walczącą z Paulem Giamattim w The Holdovers. Nie widzę złota w przyszłości O'Leary'ego – przynajmniej nie w sensie nagród aktorskich – ale wszelkie obawy, że facet z Shark Tank pociągnie ten film w dół, są bezpodstawne, bo jest dokładnie tym, czego potrzebował, by dać Marty Supreme złoczyńcę poza złymi decyzjami bohatera.

Oprawa wizualna w Marty Supreme jest po prostu niesamowita. Wizja Safdiego jest jasna i fantastyczna przez cały film, a film od pierwszych scen przypomina klasyk. Szczególnie momenty z pingpongiem są elektryzujące, i choć chciałbym, żeby w filmie było trochę więcej tego sportu, biorąc pod uwagę, że Timmy Tim trenował do tego przez osiem lat, jest go wystarczająco dużo, by utrzymać zainteresowanie. Prawdopodobnie celowo chcesz więcej tenisa stołowego od filmu, ale przede wszystkim wydaje się to wyborem fabularnym, pokazującym, jak nieistotne jest marzenie Mausera w skali świata, ale jak daleko jest gotów się posunąć, by je zrealizować. Czy to czyni go genialnym czy szalonym, zależy od ciebie. Wiemy tylko, że ta podróż tworzy znakomity film.