No Other Choice

Dążenie do perfekcji to coś, czego wielu twórców filmowych stara się unikać, zwłaszcza gdy dojrzewają. Próba uczynienia każdego filmu arcydziełem po prostu się nie uda, jak w przypadku każdego twórczego przedsięwzięcia, na pewno zepsujesz to, co dobre, przynajmniej w niektórych aspektach, szukając wybitnych. Jednak reżyser Oldboya i uwielbiany koreański reżyser postanowił nakręcić swoje magnum opus z No Other Choice, i wydaje się, że być może mu się to udało.

Gdy weteran papieru Man-Su traci pracę po 25 latach harówki w poprzedniej firmie, odkrywa, że świat zatrudnienia się zmienił. Szczególnie sektor papieru to niezwykle konkurencyjny rynek, a po ponad roku prób powrotu do tej niszowej profesji, Man-Su jest już na skraju wytrzymałości. Mając na szali przyszłość rodziny, domu i labradorów, Man-Su zdaje sobie sprawę, że zrobi wszystko, by znaleźć sobie nową pracę, nawet jeśli oznacza to trwałe usunięcie konkurencji.

Wprowadzenie do No Other Choice jest równie kuszące jak reszta filmu. Oparta na powieści "Siekiera" Donalda Westlake'a, Park Chan-Wook prowadzi nas przez niecałe dwie i pół godziny czarnej komedii, pozostawiając nas do śmiechu, ściskających fotele, by walczyć z napięciem, i zastanawiając się, czy naprawdę warto się tak starać, by stuknąć drewnianą pałeczką w ogromną rolkę papieru.

To element fabuły, którym film świetnie się bawi. Man-Su może twierdzić, że robi to wszystko dla swojej rodziny, dla ich przyszłości, i można argumentować, że najlepiej nadaje się do pracy w przemyśle papierniczym, ale inne zawody przecież istnieją. Nie dla naszego protagonisty ani dla jego konkurentów. Specjalistyczna papierkowa robota to ich marzenie, którego nie pozwolą zginąć, bez względu na to, ile aplikacji wyślą, ani ile razy będą musieli kłanić przed trybunałem bezinteresowych menedżerów na wywołujących żenująco rozmowach kwalifikacyjnych. W dzisiejszym świecie zbyt łatwo jest uznać każdą karierę, która nie przynosi sławy czy fortuny, za taką, która nie jest warta posiadania, ale ciągłe przypomnienie, że praca w fabryce z jedwabistym papierem jest ostatecznym celem, nie dawało mi pochłonąć drogi Man-Su. Pasja jest zaraźliwa i jest hojnie rozdawana w pracy nad postaciami oraz w reżyserii Park Chan-Wooka przez cały No Other Choice.

Lee Byung-hun jest po prostu znakomity jako Man-Su. Częściowo żałosne, niesamowicie rozrywkowe i całkowicie zmotywowane, trudno wyobrazić sobie aktora, który mógłby to lepiej zrobić po obejrzeniu No Other Choice. Od intonacji głosu po najdrobniejsze ruchy twarzy, Lee Byung-hun staje się człowiekiem przemieniającym się przez cały film. Nawet nie w tym mrocznym sensie, jakiego można by się spodziewać w krótkich filmach i montażach na TikToku w przyszłości, ale po prostu podkręca poziom swojej roli, by komedia, dramat i thriller działały w swoim pięknym, kontrastującym stylu. Son Ye-jin świetnie gra żonę Man-Su, Mi-ri, a Yeom Hye-ran jest niezwykle zabawna jako Ah-ra, ale większość No Other Choice przenosi się na plecach Lee Byung-Huna, który nosi to bez wysiłku.

Nawet z aktorskimi aktorstwami i fascynującą historią, No Other Choice sprawia wrażenie, jakby nie zrobił takiego wrażenia, gdyby nie zdjęcia w tym filmie. Kim Woo-hyung zasługuje na zasługę za pracę kamery i naprawdę zasługuje na poklepanie po plecach. Ujęcia w tym filmie podnoszą poziom z bardzo, bardzo dobrego do klasyka. Warto również podkreślić pracę redakcyjną Kim Sang-buma i Kim Ho-bina. Oprawa wizualna w No Other Choice jest piękna, zabawna, a czasem nawet graniczy z kampem, ale łączy ogrom historii, wspaniale podkreśla drobne momenty i wynosi najnowszy film Park Chan-Wooka do zamierzonego poziomu arcydzieła.

Gdyby nie lekko opadająca środkowa część i zakończenie, które można by uznać za trochę płaskie, No Other Choice byłby dla mnie idealną dziesiątką. Możesz jednak potraktować to jako 9,5, jeśli chcesz, serdeczną rekomendację, jeśli kiedykolwiek taka była, bo ten film może być moim ulubionym dziełem kina w 2025 roku. Dzieło fikcji, które doskonale oddaje uczucie zatrudnienia i terror wyścigu szczurów w naszych czasach, znakomita komedia z wszech czasów aktorstwa oraz przepiękne dzieło wizualne, które filmowcy powinni zacząć studiować już dziś.