One Battle After Another

W czasach, gdy wydaje się, że wiele filmów politycznych przyjmuje szersze podejście, odgryzając więcej, niż są w stanie przeżuć (patrzę na ciebie, Eddington), wąskie skupienie uwagi Paula Thomasa Andersona One Battle After Another oferuje wystarczająco dużo komentarza, nie sprawiając, że czujesz się, jakby człowiek za obiektywem wierzył, że ma wszystko rozgryzione na temat politycznego stanu swojego kraju.

Zamiast ustawiać jakiegoś pomarańczowego człowieka, takiego jak Thanos, aby został epicko udaremniony pod koniec filmu, One Battle After Another pokazuje nam historię francuskiej grupy 75, rewolucyjnej grupy, która rozpadła się 16 lat przed dniem dzisiejszym. Tylko kilku jego członków nie zostało złapanych ani zabitych, zanim poznamy główne wydarzenia historii, ale człowiek, który na nich poluje, jeszcze się nie poddał i ma nadzieję złapać niejakiego Boba Fergusona, znanego również jako Ghetto Pat (Leonardo DiCaprio) i jego córkę Willę (Chase Infiniti), aby uzupełnić swój zestaw rewolucjonistów.

To, co następuje potem, to konsekwentnie napięta i zaskakująco zabawna historia o pozostałych członkach ruchu oporu gromadzących się wokół Willi, próbując utrzymać ją z rąk pułkownika Lockjawa. Niekoniecznie jest to pełne akcji, chociaż strzelaniny, które dostajemy, są imponujące i są niesamowicie postrzelone. Prawdopodobnie słyszeliście już o scenie pościgu samochodowego i podczas gdy osoba siedząca obok mnie zasnęła, dopóki nie zaczęły rozlegać się strzały, nie mogłem oderwać wzroku, mimo że nadszedł pod koniec 2 godzin i 50 minut trwania.

Występy są głównym źródłem rozrywki przez cały ten długi czas trwania. Praca kamery jest znakomita, ale piękny zoom nie utrzyma moich oczu otwartych w taki sam sposób, jak zrobił to Leonardo DiCaprio, ożywiając Ghetto Pat. Wzburzony były rewolucjonista jest tak samo oglądalny, jak i bliski, a sceny w drugim akcie z postacią Benicio del Toro wydawały mi się komedią kumpelską, którą chciałbym zobaczyć więcej. Sean Penn jest tutaj jednak prawdziwym wyróżnikiem, a jego portret Lockjawa przedstawia złoczyńcę, który w dzisiejszych czasach wydaje się rzadkością. Jest groźny, ale jednocześnie dość parodystyczny. Groźba, którą należy traktować poważnie, aż do momentu, gdy otworzy usta. W żadnym wypadku nie jest to głupkowata postać, ale taka, która wydaje się bardziej ludzka niż terminator ze względu na swoje słabości, a PTA nie wymaga dla niego tragicznej historii.

Chociaż One Battle After Another nie przedłuża swojego powitania, pada ofiarą odrobiny nadęcia. Jak wspomniano, film ten trwa prawie 3 godziny. To dość długo, zanim mój mózg zafascynowany Instagramem będzie musiał przez to przebrnąć i chociaż w żadnym momencie nie wyrywałem włosów z głowy i nie sprawdzałem zegarka, pomyślałem, że można było to trochę lepiej poprowadzić. Jest trochę za dużo pobłażliwości w fabule, która nie zawsze wydaje się aktywnie służyć naszym postaciom lub naszej historii. Jest tu wiele talerzy, które są żonglowane, a niektóre z nich kończą się rozbitymi na podłodze. Na przykład postać łowcy nagród wydaje się żałośnie niedostatecznie reprezentowana w fabule, biorąc pod uwagę, że podejmuje jedną z najważniejszych czynności w filmie, prowadząc do przetrwania Willi w kluczowym momencie.

Uważam też, że ścieżka dźwiękowa jest nieco zbyt natarczywa. Jego brzęczące melodie fortepianu są na początku mile widziane i stanowią miły akompaniament do uczucia budowania napięcia w filmie, ale pod koniec filmu przeżywają swoją dobrą wolę. Poza tym dźwięk jest wyraźny i czysty, a także dobrze pasuje do bardziej surowej oprawy wizualnej filmu.

One Battle After Another może nie jest przełomowym arcydziełem, w które chciałby wierzyć obecny konsensus, ale jest cholernie dobrą jazdą i zawiera kilka znakomitych występów wielkich Hollywood i tych, którzy wkrótce będą wielcy. Bardzo miły dodatek do ogólnej filmografii PTA.