Ready or Not 2: Here I Come

Niewiele jest lepszych rzeczy niż naprawdę rozrywkowy horror, w którym elementy układanki łączą się, tworząc mozaikę znacznie piękniejszą, niż sugerują jej poszczególne części. Jasna fabuła, dobra królowa krzyków, prawdziwe niespodzianki i odrobina samoświadomości często bardzo pomagają, podobnie jak w Ready or Not. Z powodów, które pozostają niejasne, musieliśmy czekać nieproporcjonalnie długo na kontynuację, ale po siedmiu latach duet horrorów, Matt Bettinelli-Olpin i Tyler Gillett, zaprosił nas na premierę.

Ich nowa historia zaczyna dokładnie tam, gdzie poprzednik się skończył, i pozwala nam poznać rozbitą Grace Le Domas (a może powinniśmy ją znowu nazywać MacCaullay?), która wychodzi z płonącego budynku, w którym w poprzedniku toczyła się zabawa w chowanego. Jak wyjaśnić wszystko, co się stało, policji i szerszej rodzinie? Dowiadujemy się o tym wcześnie, gdy pojawia się siostra Grace, Faith MacCaullay. Ich historia jest wyraźnie pełna zdrad i konfliktów, ale nie mają czasu, by rozwiązać swoje problemy, zanim szybko zostają wciągnięci w kolejną rundę gier.

Aby wyjaśnić, jak to może się dalej rozwijać po tym, jak Grace tak wyraźnie wygrała w pierwszym filmie, tym razem zbudowano wokół tej historii mniejsze uniwersum. Teraz szykuje się coś znacznie większego, co oznacza, że pojawia się nowa, barwna grupa satanistów, by zabić Grace w pogoni za władzą.

Nie jestem pewien, czy Ready or Not 2: Here I Come naprawdę korzysta z faktu, że inaczej dość zwarta i powściągliwa fabuła nagle stała się częścią czegoś globalnego, ale na szczęście nie wpływa to znacząco na film. To natomiast film Samary Weaving; tym razem, jeśli to możliwe, jest jeszcze lepsza jako Grace, a wspierają ją także znakomici aktorzy drugoplanowi, szczególnie Elijah Wood i Sarah Michelle Gellar zasługują na wyróżnienie za role stworzone na miarę dla nich.

Niedługo potem ludzie zaczynają umierać w naprawdę brutalny sposób, a Grace nawet wciąga w wir walki swoją niechętną siostrę. Obaj ciągle kłócą się w nieoczekiwanie surowy i nienawistny sposób, co ożywia atmosferę, choć w niektórych scenach atmosfera "buddy cop" jest zupełnie inna, bo mają zupełnie inne osobowości.

Potem akcja toczy się w szybkim tempie, oferując równie dużo śmiechu, co straszy, a różnorodność kolorowych przeciwników sprawia, że gra zawsze jest zróżnicowana. Jeśli miałbym wskazać jakąś słabość, to jest nią to, że Grace i Faith zbyt często uciekają dzięki nieprawdopodobnemu szczęściu lub nieprawdopodobnej niezdarności, a rozwiązanie Deus ex machina nigdy nie było czymś, co szczególnie mi się podobało.

Na szczęście film bawi do samego końca, a ostatecznie to dobry horror, który doceniłbym jeszcze bardziej, gdybym nie wiedział, że istnieje poprzednik, który był odrobinę ostrzejszy. Podejrzewam, że to nie będzie ostatni film z serii, a fakt, że nadal czuję, iż chętnie zobaczę trzecią część, jest potwierdzeniem, że to horror powinien dać temu horrorowi szansę.