The Astronaut

Huk! Kapsuła ratunkowa statku kosmicznego NASA Sam rozbija się w Oceanie Atlantyckim podczas intro do The Astronaut (2025), a akcja ratunkowa sprowadza do domu rannego, oszołomionego i wstrząśniętego pilota, który pomimo uratowania życia ledwo uniknął śmierci, a teraz musi być leczony w szpitalu kosmicznym, a następnie poddany kwarantannie. Po drugiej stronie szyby ochronnej, poza kolejnymi kontrolami bezpieczeństwa, naukowcami NASA w kombinezonach ochronnych i wszystkim pomiędzy, córka Sama czeka na swoją matkę, która wyjechała na sześć miesięcy i nie może jej zobaczyć przez kolejne siedem dni, ponieważ jej ogólny stan i możliwe ryzyko infekcji lub promieniowania muszą być badane z najwyższą starannością. Kapsuła Sama uległa uszkodzeniu podczas awaryjnego lądowania na Atlantyku. Przednia szyba pękła, podobnie jak szyba w jej kosmicznym hełmie, a wkrótce po tym, jak umieszczono ją w luksusowym pomieszczeniu kwarantanny NASA, jej halucynacje zaczęły zacierać granicę między fantazją a rzeczywistością.

Marketing tego filmu był, moim zdaniem, genialny. Został sklasyfikowany jako horror, a zarówno zwiastuny, jak i plakaty zostały opatrzone słowami "Od producenta Cichego miejsca". Jeśli zmieszasz przestrzeń, horror, mrok, tajemnicze dolegliwości i Ciche miejsce w wystylizowanym koktajlu, zdecydowanie jestem jednym z tych, którzy rzucają się na bar i siorbią go. Aż do ostatniej kropli. Brzmiało to cholernie dobrze, prosto i prosto.

Niestety, film nie był zbyt dobry. W ogóle. Prawdę mówiąc, mógłby to być być może najgorszy film tego roku, obok opartego na Wojnach Światów filmu katastroficznego Ice Cube'a opartego na Drużynach, a ja konsekwentnie trudno było mi przez niego przebrnąćThe Astronaut z kilku powodów. Po pierwsze, historia jest tandetnie napisana, słabo skonstruowana, słabo umotywowana i przesiąknięta tropami, które sprawiają, że wciśnięte elementy "horroru" wydają się co najwyżej kiepskim thrillerem. Nie ma tu horroru, choć zdaję sobie sprawę, że taki był zamysł od początku. Kolejny negatywny punkt dotyczy odtwórczyni głównej roli, Kate Mara ("Marsjanin", "House of Cards"). Ma tu prawdziwe problemy z wyrażaniem jakichkolwiek prawdziwych, sensownych emocji i podejrzewam, że jest to kombinacja ograniczonego zakresu jako aktora i ograniczonych możliwości jako reżysera (ze strony Jess Varley). Mara nigdy nie wygląda na naprawdę przerażoną w scenach, w których powinna udawać przerażoną, nigdy nie wygląda na ulgę, gdy właśnie się nią zaopiekowano po awaryjnym lądowaniu, nigdy nie wygląda na mdłości, gdy wymiotuje, ani na smutną, gdy jej córka, po sześciu miesiącach nieobecności, woła ją przez bezpieczną szybę. Mara nie jest w stanie sprawić, by cokolwiek tu działało, a nie pomaga jej fakt, że stary człowiek z Matrixa, Fishburne, po prostu czyta swoje kwestie, z dużych papierowych znaków, od razu. Zero empatii, zero charakteru, zero człowieczeństwa.

Oczywiście nie chcę zdradzać, o co tak naprawdę chodzi w The Astronaut, ale powiedzmy, że Sam ściągnęła na Ziemię rzeczy z kosmosu, które podążyły za nią aż do super strzeżonego szpitala należącego do NASA. Kiedy na wsi zaczyna się coś sypać, a system bezpieczeństwa zaczyna wariować, pomysł jest taki, że ten film będzie miał pewne oczywiste elementy wspólne z Cichym miejscem w szczególności, ale nic tu nie działa, nic. Zanim dotrzemy do ostatniego aktu, powietrze ulatuje z The Astronaut w sposób, który sprawia, że wygląda to jak kiepski odcinek The Twilight Zone lub kiepski skecz. Albo kombinacja tych dwóch.