Słońce świeci z szerokiego, błękitnego nieba. Ciężkie kroki idą naprzód po błotnistej drodze przesiąkniętej deszczem, a ja zajmuję wygodną pozycję na krześle i czekam na rozwój wydarzeń. Pierwsze chwile budzą emocje, niemal jakiś ból odczuwany przez oczy, ale też smutek, wrażliwość i część cyklu życia. Ale to tylko wydarzenie, które przemija i pozostaje w miejscu, ponieważ nie można go jeszcze przypisać do szerszego obrazu. Za sceną z lotu ptaka podąża stado wron, które pełni rolę okrutnego symbolu i ramy w tle.
Nagle wiele lat przesuwa się prosto do przodu i zaczynam się zastanawiać, co się wydarzyło w tym czasie. Próbuję ułożyć puzzle z podanych małych elementów dołączonych do zestawu, ale póki co jest ich zbyt mało. Sceny widziane na srebrnym ekranie można nazwać nadprzyrodzonymi, ale też przerażającymi, brutalnymi, ponurymi i emocjonalnymi. W pewnym momencie wszystko staje się zrelaksowane, bardziej wrażliwe, a nawet wyzwolone, ale w tle jest zbyt wiele tajemnic, więc zbyt łatwo jest ekstrapolować, że idylliczny obraz prędzej czy później się rozpadnie.
Kiedy akcja naprawdę zaczyna się rozkręcać po pierwszej trzeciej części filmu, znacznie zbliżam się do głównego wątku. To bardzo wzbudza zainteresowanie, ponieważ teraz można łatwiej przymocowywać dane elementy do różnych miejsc, a historia jest również ubarwiona kilkoma małymi zwrotami akcji. Muszę jednak powiedzieć, że fabuła The Crow nie jest zbyt głęboka i skupia się głównie wokół głównego bohatera Billa Skarsgårda, który szuka zemsty, która następuje w bardzo brutalny sposób. Ale miłośnicy akcji, tacy jak ja, czerpią z tego wiele korzyści. Producenci dodali też kilka żartów z czarnego humoru, co sprawiło, że nieźle się uśmiałem.
Muzyka odgrywa bardzo silną rolę w niektórych momentach, gdy potężne rockowe piosenki podkreślają atmosferę, zwłaszcza w okrutnych i szybkich częściach filmu. Ale jeden wyjątek sprawił, że zatkałem uszy, bo taki całkowicie zrozumiały jak ja nie może znieść pieśni operowych w żadnej formie. Ta forma sztuki została dość pomysłowo wykorzystana podczas najbardziej brutalnej sceny filmu, kiedy wciąż chroniłem swoje uszy. Ale po zakończeniu akcji roześmiałam się głośno do wspomnianej wcześniej sceny z czarnym humorem i od razu wypłukała mi z uszu gorzkie echo opery.
Jak już wcześniej wspomniałem, zacząłem oglądać Kruka z prawie całkowicie czystego stołu. Nie pamiętam oryginału prawie w ogóle, poza tym komentarzem mojego kumpla, kiedy o nim wspomniałem: "Och, film, w którym główna gwiazda wygląda jak Ville Valo z fińskiego zespołu rockowego o nazwie HIM?", a ja zaśmiałem się za ten komentarz. Jest też komiks oparty na Kruku, ale nie przeczytałem o nim ani jednej strony. Tak więc moja ocena jest wystawiana z czystej karty i bez pamiętania i porównywania jej ze starym hitem wydanym w 1994 roku. Największy minus w "Kruku" może was zaskoczyć, mimo że lubię bardzo ostre filmy akcji: w niektórych momentach przechodzi on całkowicie w ucztowanie z przemocą. Ale w końcu dostałem tych znajomych zimnych dreszczy na plecach, które powiedziały mi: warto było to obejrzeć.
