Zapraszające widoki, wielkie łamigłówki, religijni fundamentaliści i filozoficzne debaty witają mnie w pierwszych godzinach The Talos Principle 2. Pierwszą rzeczą, która rzuca mi się w oczy w sequelu fantastycznej łamigłówki z 2014 roku, nie są łamigłówki, ale fabuła. Stoję w cyfrowym świecie i słyszę stłumiony głos, który mnie prowadzi. Czujesz się bezpiecznie i wiesz, że znajdziesz drogę naprzód. Tym razem filozofia, nauka i religia stanowią znacznie większą część doświadczenia. Są to trzy fundamenty całego doświadczenia, podobnie jak trzy koncepcje Trójcy są ze sobą powiązane. Prawie każda interakcja, niezależnie od tego, czy jest to rozmowa z innymi samoświadomymi robotami, czy maszynami, zawsze wiąże się z intrygującym pytaniem do rozważenia. Są to zazwyczaj pytania, na które ludzkość próbuje odpowiedzieć od ponad tysięcy lat.
Kiedy budzisz się jako Obywatel Tysiąca, jesteś kluczową postacią w przyszłości Nowego Jeruzalem, a nawet plotkarzem dnia. Zniszczone miasto jest ogromne i warte zobaczenia. Roboty zbudowały cywilizację na zgliszczach upadku ludzkości i starają się uniknąć popełnienia tego samego błędu. W tym wszechświecie ludzkość nadmiernie eksploatowała zasoby Ziemi, przegrzała planetę i uwolniła śmiertelnego wirusa. Tajemnicza postać o imieniu Prometeusz (tytan, który ukradł ogień Zeusowi i oddał go ludziom) pojawia się w grzmiącej szarej chmurze i zaprasza mieszkańców, aby podążyli za nim do tajemniczego krajobrazu wyspy.
Roboty mówią ci wcześnie, że zostały stworzone przez ludzkość, w konsekwencji postrzegają siebie jako prawdziwych ludzi. Nasz bohater i reszta obsady nieustannie próbują odnaleźć się w tej rzeczywistości. Jednocześnie między starszymi i młodszymi maszynami narastają pęknięcia. Ci, którzy byli pierwsi, niekoniecznie podzielają światopogląd i cele, które burmistrz stara się ustalić dla przyszłości mieszkańców. Podobnie jak w przypadku ludzi, tworzą się obozy i grupy. Wśród robotów obdarzonych sztuczną inteligencją widzimy szczeliny. Doktryny religijne zderzają się zarówno z podejściem naukowym, jak i filozoficznym. Czasami wydaje się, że jest to bardziej intelektualna wymiana myśli niż gra.
Najstarsze maszyny są postrzegane jako mądre i autorytatywne. Byli prowadzeni przez pierwszą maszynę i poznawali ludzi. Przywodzą mi na myśl Jezusa i Jego uczniów. Nie ujawniając niczego, pierworodny otrzymuje status proroka. Jego przesłanie i nauki stanowią podstawę dla mieszkańców miasta. Jest tu dużo teologii (w dawnym znaczeniu tego słowa) i symboliki religijnej wplecionej w zagadnienia filozoficzne i naukowe, których dotyczy tytuł. Myślę, że to jedna z jego największych zalet. Jednocześnie zastanawiam się, czy zadanie układania pudełek w stosy, aby dotrzeć do przycisku, ma coś wspólnego z resztą przygody. Często pojawiają się dychotomie w tym, jak nasi bohaterowie postrzegają świat i co robimy. Jako gracze często stajemy przed wyzwaniem zastanowienia się, czy istnieje więcej sposobów patrzenia na złożone problemy. To świetna zabawa widzieć, jak postacie, które spotykasz, również stają przed wyzwaniem w swoim światopoglądzie i jak z czasem mogą zmienić swój własny.
Zasada Talosa to nie tylko nazwa, ale coś, co przenika całą przygodę. Straton ze Strageiry jest fikcyjnym greckim filozofem, który spiera się o to, czym naprawdę jest życie, ze swoją maszyną, którą nazywa Talos. Spotykamy się również z bazami danych, w których wymieniane są nazwiska takie jak Hobbes, G.K. Chesterton i Alfred, Lord Tennyson. Croteam nieustannie zadaje wielkie i trudne pytania, korzystając z ustalonej i fikcyjnej kultury, nauki, filozofii i religii. Najlepsze jest to, że nie musisz znać odpowiedzi. Jednak otrzymujesz reakcje od otaczającego cię świata w zależności od tego, co powiesz innym postaciom. Imponujące jest to, że w tak zadowalający sposób równoważy zagadki z podanymi odpowiedziami i pytaniami filozoficznymi. Wykorzystanie tej dychotomii między rozwiązaniami wszystkich zagadek a pytaniami otwartymi bez odpowiedzi w dialogu jako podstawy projektowania gier jest nieco niezwykłe. W rezultacie The Talos Principle 2 daje ci trochę więcej do przeżucia i rozważania nawet po napisach końcowych.
Czułem, że muzyka przyczyniła się do poczucia bycia częścią czegoś większego. Harmonizuje z tematem i oddaje tajemnicę. Kilka z nich jest zarówno potężnych, jak i pięknych. To muzyka, której mógłbym słuchać, kiedy robię coś innego. Muszę też oddać trochę uznania projektantowi dźwięku. Nawet jeśli dźwięki Cię nie przytłaczają, wszystko brzmi świetnie. Dobrym tego przykładem jest to, że miks dźwięków, taki jak głośność głosów i otoczenia, jest zawsze na idealnym poziomie dźwięku. Nic nie brzmi tak, jakby należało do innego miejsca. Jeśli masz z czymś problem, możesz dostosować wiele opcji audio, aby dostosować swoje wrażenia. Kiedy zarówno muzyka, jak i inne dźwięki są ze sobą powiązane, estetyka działa cudownie.
Technicznie i graficznie wygląda naprawdę dobrze jak na to, czym jest. Otoczenie jest piękne i pełne szczegółów. Światy, które odwiedzasz, wydają się rozległe i wyglądają naprawdę wspaniale. Nie może się równać z wielkimi, wysokobudżetowymi grami roku, ale jest blisko. Oświetlenie jest z pewnością ograniczone w każdym obszarze (brak okresu między dniem a nocą). Skutkuje to tym, co postrzegam jako bardzo ręcznie wykonane obszary. Gdziekolwiek się zatrzymam i spojrzę na tekstury, wygląda świetnie. Kilka razy się rozbił i dwa razy udało mi się zamknąć w ścianie. Poza tym tytuł sprawdził się dobrze. Brakuje mi funkcji ręcznego zapisywania. Oszczędzanie tylko wtedy, gdy wyjdziesz, stwarza pewne ryzyko, jeśli utkniesz w ścianie i wyjdziesz. Przycisk resetowania puzzli nie zawsze działał.
Pytanie, które możesz sobie zadać, brzmi: co robię jako gracz. To pytanie, nad którym zastanawiam się od dłuższego czasu. Konfiguracja jest dość prosta. Możesz chodzić, skakać i biegać. Możesz rozmawiać z postaciami i wybierać opcje odpowiedzi. Masz również aplikację społecznościową, w której możesz wchodzić w interakcje z innymi mieszkańcami. Trzecim elementem jest to, że podobnie jak w poprzedniczce, wchodzisz do małych stref o ograniczonym dostępie i rozwiązujesz zagadki. Łamigłówki są skonstruowane tak, że musisz ukończyć osiem z nich, aby dotrzeć do większej części historii. Możesz zająć się tymi i innymi ukrytymi odpowiednikami w dowolnej kolejności. Same łamigłówki zawierają własne, unikalne interakcje z gadżetami. Mogą one obejmować wyłączanie pól energetycznych, otwieranie w ścianie lub przejmowanie ciał klonów. Poziom trudności może być trochę nierówny, ale rzadko zdarza mi się spędzać z łamigłówką więcej niż 25 minut. Podoba mi się ich różnorodność i świetnie się bawiłem, rozwiązując problemy, które przede mną postawiono.
Suma moich opinii z The Talos Principle II jest taka, że można go kupić bez najmniejszych obaw. Jest to wyraźna poprawa w stosunku do jednej z moich ulubionych gier 2014 roku dokładnie pod każdym względem. Czeka na Was genialna muzyka, akceptowalne aktorstwo głosowe, ładna grafika, dobrze zrobione elementy filozofii, nauki i zagadnień religijnych. Do dyspozycji masz szeroką gamę łamigłówek z prostymi i trudnymi problemami do rozwiązania. Oczekuje się również, że będziesz wchodzić w interakcje z bardziej złożonymi i otwartymi pytaniami. Każdy argument, który wysuwasz, jest zwykle spotykany z innymi. Uwielbiam też starcia między bohaterami, ideologiczne i nie tylko. Jeśli lubisz starożytną Grecję, jest też kilka zabawnych elementów z nią związanych. Powracają kultowe postacie z pierwszego tytułu. Ostatecznie jest to bardzo zabawny produkt i jeden z kilku ulubionych w 2023 roku. To niszowe doświadczenie, ale jeśli lubisz zastanawiać się nad takimi kwestiami, jak nasza rola we wszechświecie lub co dusza może oznaczać dla samoświadomej maszyny, prawdopodobnie znalazłeś jedną z najciekawszych gier roku.
