Wszyscy wiemy, że istnieje wiele, wiele, wiele bezsensownych mobilnych wersji znanych, znanych i kultowych tytułów gier, które są w zasadzie tylko, chciwymi grabieżami gotówki, a nie czymkolwiek, w co warto zagrać. Doom zamienił się w beznadziejną grę mobilną przesiąkniętą mikrotransakcjami, jak Wiedźmin, Elder Scrolls, Forza, a teraz nawet Devil May Cry. Do tego... Ma niewiele wspólnego z oryginalną serią Capcomu. Powinien to być zatem Dante, co jest jedynym prawdziwym wspólnym mianownikiem. Dante gra główną rolę wraz ze swoimi dwoma przyjaciółmi Wergiliuszem, Neronem i Damą, a ich misją jest zabijanie demonów. Nie ma tu mowy o żadnej historii - jako gracz zostajesz wrzucony prosto w swoją pierwszą walkę, a większość tego, co jest przekazywane za pomocą przerywników dialogowych opartych na dialogach, to bzdury.
Mechanika gry polega w dużej mierze na wciskaniu jednego przycisku dotykowego. Dante skacze między bitwami i porusza się z gracją w powietrzu, wyprowadzając swoje śmiertelne ataki. Animacje są piękne, ale beznadziejnie monotonne. W przeciwieństwie do klasycznej gry Capcom Devil May Cry, tutaj gracze nie muszą wymagać umiejętności ani treningu. Nie są wymagane żadne kombinacje. Żadnych manewrów wymijających. Po prostu dotknij palcem wskazującym przycisku ataku jak szaleniec i pokonaj demony, nie odnosząc żadnych obrażeń.
Tutaj wszystko skupia się na mikrotransakcjach. Wszystko. Peak of Combat to super japońska gra Gacha, w której chodzi o granie, zbieranie "wytrzymałości" i wyciąganie maszyny do loterii, aby sprawdzić, czy wygrałeś więcej "wytrzymałości", aby awansować. Najczęściej jednak nie wygrywam absolutnie nic, a każdy ukończony poziom daje mi jeden punkt wytrzymałości, czyli 30 tego, co często jest wymagane do awansu w grze. Czego więc potrzeba, aby awansować? Zgadłeś. Mikrotransakcje. Aby móc grać w Peak of Combat zgodnie z przeznaczeniem, musisz otworzyć portfel i chociaż istnieją duże pakiety wytrzymałości, gra jest bardziej zainteresowana tobą jako graczem, który wpłaca mniejsze kwoty dziennie, w sposób ciągły. To obrzydliwy układ, o którym bardzo, bardzo trudno powiedzieć coś pozytywnego.
Z drugiej strony grafika jest w porządku. Jak wspomniałem, animacje są ładne, a projekt jest dobrze wykonany z odpowiednim klimatem Devil May Cry. Różne demony i ścieżki, po których porusza się Dante, sprawiają wrażenie, jakby były prosto z pierwszej gry Capcomu z tej ukochanej serii i nawet jeśli Gacha z 700 000 różnych systemów progresji i ekranami drzewka umiejętności nudzi mnie ponad wszelką miarę, prezentacja jest stylowo zrobiona z perspektywy projektu.
Peak of Combat naprawdę powinien zostać nazwany "Peak of Greed", ponieważ jest to bez wątpienia jedna z najbardziej obrzydliwych gier pod względem pay-2-play, z jaką spotkałem się w ciągu ostatnich dziesięciu lat.