Skip to main content
Recenzje Daemon X Machina: Titanic Scion

Daemon X Machina: Titanic Scion

Sequel przenosi robo-bijatyki na nowe areny, ale zamienia kolosalne mechy na mniejsze blaszane kombinezony i potyka się z kamerą, fabułą i łupami. Mimo to tempo i tryb wieloosobowy potrafią cię zatrzymać, przynajmniej na chwilę.
GR Staff Zaktualizowano 1 września 2025

Szybki walc demonów i maszyn to dziwne widowisko, które w równym stopniu oczarowuje, co doprowadza do wściekłości. To jak improwizowany numer Dancing with the Stars, pełen oszałamiających akrobacji, ale też tak spektakularnych wyniszczeń, że trzeba się zastanawiać, czy to naprawdę było gotowe na scenę. Twórcy z pewnością mają doświadczenie, ponieważ Titanic Scion nie jest pierwszą grą Daemon x Machina.

Sześć lat temu debiutancki mech-bijatyk z serii potykał się głównie o techniczne wykonanie. Trudno byłoby znaleźć bardziej niezgrabną robo-wojnę, ale wina została przeniesiona na partnera do tańca: malutki Switch prawdopodobnie nie był najlepszym wyborem do szalonej akcji. Cóż, sequel działa na nowszym sprzęcie, choć w zależności od opóźnienia, twoje walki na pięści zostaną dostarczone natychmiast lub w ciągu trzech dni roboczych. Jak miło widzieć, że tradycje są szanowane!

W przeciwnym razie historia nie ma większego znaczenia, ponieważ Titanic Scion ma na celu dotarcie do szerszej publiczności niż jego poprzednik. Mimo że oryginał ostatecznie doczekał się wydania Steam, był znany przede wszystkim jako tytuł Switch. Teraz wersje na wszystkie obecne platformy pojawiają się jednocześnie. Dla wielu będzie to zapewne (niezależnie od statusu sequela) pierwsze zaproszenie do wspólnej sceny demonów i mechów. Gra przejmuje inicjatywę i prowadzi graczy za rękę zarówno przez fabułę, jak i najważniejsze kroki rozgrywki. Nowicjusze się nie potkną.

Dostanie się do środka jest łatwe, ale mech-rumba nie jest dla każdego. W rzeczywistości nazywanie ich "mechami" jest mylące, ponieważ kolosalne roboty należały do pierwszej gry. Z jakiegoś powodu tym razem twórcy poszli na całość Iron Man: teraz walczą ze sobą puszki wielkości człowieka. Wszystko wydaje się komicznie małe, jakby zostało wepchnięte z powrotem w ciało malucha wśród wysokich, kołyszących się dorosłych. Na szczęście metalowe garnitury można w nieskończoność dostosowywać do formy gotowej na imprezę, bez powstrzymywania się od wyrażania siebie.

Niestety, gra robi wszystko, co w jej mocy, aby powstrzymać Cię przed zdobyciem dokładnie tych części, których potrzebujesz, aby zrealizować tę wizję. Z pokonanego wroga możesz wybrać tylko JEDEN łup, bez względu na to, co jest dostępne. I tak, dotyczy to również walk z bossami. Jeśli zaoferowano ci zarówno schemat nowej broni, jak i rzadki materiał rzemieślniczy, musisz wybrać. Zazwyczaj plany są paskudne, ponieważ wymagają tych samych unikalnych materiałów, które dostajesz tylko od tego konkretnego bossa. W praktyce system zmusza do ponownego odtwarzania już oczyszczonej zawartości, paradoksalnie ograniczając wyrażanie siebie w grze, która ma do tego zachęcać.

Historia nie wypada lepiej, nawet jeśli pierwsze minuty obiecują wielkość. Na początku dostajesz fantastycznego kreatora postaci pełnego wspaniałych niespodzianek. Twój niestandardowy bohater nagina się do dowolnej formy: bohaterowie mogą być nisi lub wysocy, młodzi lub starzy, kreskówkowo przerysowani lub subtelnie ugruntowani. Możesz oznaczyć swoją postać bliznami z tragicznej przeszłości lub po prostu uderzyć klauna w nos w sam środek jej poważnej twarzy. Pomimo niezliczonych opcji, główny bohater pozostaje obcy, ponieważ historia się nie wygina. W najgorszym przypadku rozmowy oferują cztery opcje dialogu, z których wszystkie prowadzą do tego samego wyniku. Osobowość twojej postaci jest na zawsze zamknięta jako ponury żołnierz, który chce uratować swojego najlepszego przyjaciela z intro. Jasne, bohaterowie rzekomo mają historię - dobrze dla nich - ale osobiście znałem tego rzekomego najlepszego przyjaciela może z dziesięciu minut. Titanic Scion poważnie oczekuje, że gracze będą płakać nad rzeczami tylko dlatego, że są przedstawiani jako "Ważni" przez duże I.

Ale bądźmy szczerzy: nikt nie bawi się w roboty-awanturników dla bezsensownej paplaniny, więc na szczęście walka się sprawdza - przynajmniej częściowo. Kiedy dwóch wojowników wielkości człowieka okłada się nawzajem, wady znikają. Jest mnóstwo prędkości, gdy lasery i pociski zderzają się w niekończącej się harmonii kontrataków. Momentami jest nawet romantycznie piękny, jak nowoczesny taniec weselny.

Trzeba też majsterkować poza bronią: tarcze, masa, zużycie paliwa, jest różnorodność, nawet jeśli każda konfiguracja to tylko kolejny wariant Iron Man. Moja niestandardowa konstrukcja była delikatnym, małym turbo-robakiem, który padał na ziemię po zaledwie kilku trafieniach, dzierżąc miecz świetlny w jednej ręce i rzucając masywną żelazną maczugą, która zapętlała się z powrotem jak bumerang w drugiej. Absurdalna, przecząca prawom fizyki trajektoria wzięła się z "mutacji genów", które są ulepszeniami stosowanymi do bohatera wewnątrz metalowego kombinezonu.

Ciekawym pomysłem jest to, że nadmierna mutacja powoduje komplikacje, a każdy nowy nowotwór powoli przekształca twoją pieczołowicie stworzoną postać w bardziej demoniczną formę. To doskonała wymówka, aby zastanowić się, gdzie kończy się człowieczeństwo, ponieważ organiczny szlam i mechaniczne części zakopują wszelkie ślady tego, co wygląda na ludzkie. Niestety, to oczywiście prowadzi do nieuniknionych monologów, które zbyt mocno starają się filozoficznie podchodzić do ludzkości. Jeśli kiedykolwiek oglądałeś anime science-fiction, nie spodziewaj się niespodzianek.

Zaskakujące jest to, jak źle walka w grze radzi sobie z wrogami większymi niż ludzie. Kamera nie ma pojęcia, co ma pokazać, zwłaszcza w walce wręcz, gdzie znalezienie użytecznego kąta lub odległości jest koszmarem. Najbardziej cierpi na tym immersja: twój bohater może dosłownie utknąć w przerośniętym modelu wroga. Czasami gigantyczne stworzenia są nawet dla siebie za duże. Mój absolutny faworyt? Potężny robot, który wrzucił mnie prosto do grobu, strzelając bez mrugnięcia okiem zarówno przez tułów, jak i nogi.

Daemon X Machina: Titanic Scion bawi, gdy działa. Prawdziwa zabawa pojawia się, gdy przestawisz przełącznik online. Kooperacja dla trzech graczy rzuca was wszystkich w paszczę śmierci z błyszczącymi stalowymi kolbami, porównując konfiguracje niedoszłych mechów, które są albo genialnie sprytne, albo śmiesznie głupie. Niestety, nawarstwia się zbyt wiele problemów, więc traktuję grę w ten sam sposób, w jaki uczy mnie traktować zbroje i ulepszenia: zamienię się na lepszego partnera do tańca, gdy tylko się pojawi.

6
Przeciętna na 10 · Gamereactor Polska
Plusy Pojedynki między wojownikami o równych rozmiarach to czysty cukierek. Doskonały kreator postaci. Poręczna kooperacja dla trzech graczy.
Minusy Skoki opóźnień uderzają mocno. Każdy wróg może zdobyć tylko jeden łup. Fabuła nie wzbudza zainteresowania gracza. Duzi wrogowie przerywają grę.
Ocena sieci Średnia z 21 edycji Gamereactor
6,0
Gamereactor Korea 6
Gamereactor 6
Gamereactor Norge 6
Gamereactor Suomi 6
Gamereactor Deutschland 6
Gamereactor España 6
Gamereactor France 6
Gamereactor Italia 6
Gamereactor Nederland 6
Gamereactor Portugal 6
Gamereactor Polska 6
Gamereactor Česko 6
Gamereactor Ελλάδα 6
Gamereactor Türkiye 6
Gamereactor 中国 6
Gamereactor 日本 6
Gamereactor Asia 6
Gamereactor Việt Nam 6
Gamereactor Philippines 6
Gamereactor România 6
Gamereactor عربي 6
Editorial Team Articles published under the Gamereactor byline are the work of the site's editorial team, covering news, releases and the wider industry across Gamereactor's European editions.
Pełny profil Autor Gamereactor od 1998 · 477 opublikowanych artykułów
6
Przeciętna Ocena sieci z 21 edycji
Informacje o grze
Deweloper Marvelous Inc.
Wydawca XSEED Games
Gatunek Action
Platformy
PC PS5
Dlaczego warto ufać Gamereactor
23 Wydania Każde z własną redakcją i własnymi ocenami.
1998 Publikujemy od Niezależni właściciele przez cały ten czas.
100% Z własnego doświadczenia Pisane po czasie spędzonym z grą, nigdy z materiałów prasowych.
1–10 Ocena sieci Ocena każdego wydania, uśredniona i pokazana.