Gdybym miał wybrać jedną grę, którą mógłbym opisać jako "diabelnie zabawną", byłby to Super Meat Boy. Jest coś tak złowieszczo uroczego i okrutnego, a jednocześnie fantastycznego, w platformowej rozgrywce, projektowaniu poziomów i filozofii trudności. Nie jest tak wściekła jak to, co wymyśla sadystyczny Bennett Foddy, ale też daleka od tego, co można by uznać za przystępną platformówkę. Super Meat Boy zawsze istniał w strefie Złotowłosej – jest wystarczająco trudny, by cię nakręcić, a jednocześnie ma poziomy, które po rozsądnej ilości praktyki i prób i błędów są do pokonania.
Wspominam o tym, ponieważ Super Meat Boy działa tak od dawna dzięki swojemu dwuwymiarowemu projektowi rozgrywki. Twórcy mogą poświęcić cały swój czas, by gra zachowała podejście Złotowłosej, bo muszą martwić się tylko o dwa wymiary. To już nie jest prawda. Super Meat Boy 3D już jest tu i wprowadza znaczące zmiany, ale czy działa to na korzyść serii?
Odpowiadając na to pytanie, mogę tylko powiedzieć, że nie jestem do końca przekonany, ale do tego zaraz przejdę. Na razie pozwólcie, że podkreślę, co Super Meat Boy 3D robi dobrze, bo jest ich całkiem sporo. Jest ogólny klimat, kierunek artystyczny, brutalność, podstawowa, ale motywacyjnie jasna narracja, prostota rozgrywki. To wszystko jest Super Meat Boy w pełni i nie będziesz mieć wątpliwości ani przez chwilę, w jaką grę grasz w tym nowym rozdziale. Wciąż są osobne światy z towarzyszącym Dark World, są dodatkowe postacie do odblokowania, jeśli masz odwagę zdobyć każdy kolekcjonerski przedmiot, a także nacisk na szybkie i bezbłędne przejście każdego poziomu. Formuła Super Meat Boy została zachowana i rozbudowana z wielkim efektem, a jednak coś po prostu nie gra w mnie podczas gry Super Meat Boy 3D...
Przejście z 2D do 3D to ogromne przedsięwzięcie, ponieważ wymaga całkowitej przebudowy designu, która być może brakuje w tej grze ostatniego stopnia dopracowania i precyzji. Formuła Super Meat Boy jest zbyt szybka i brutalna, by gracz przejmował się dokładnym ustawieniem postaci, a jednak w tej grze pochłania większość twoich myśli. Może to brzmieć trywialnie, ale zamiast skupiać się na próbie przeciskania się przez piły tarczowe i maszynki do mięsa, skupisz się na tym, by Meat Boy stał na "bezpiecznej" platformie, ponieważ ruch jest tak szybki i szybki, że bardzo łatwo popełnić podstawowe błędy.
Do tego dochodzi fakt, że trójwymiarowa natura gry nie działa jak kamera z tyłu ramienia, co oznacza, że nie otrzymujesz duszo trudnej platformówki w stylu Prince of Persia. Kamera jest raczej stałą pozycją, która podąża za tobą przez poziom, co oznacza, że trójwymiarowa natura opiera się głównie na tym, że Meat Boy ma teraz kilka dodatkowych opcji ruchu podczas przechodzenia poziomu, czego tak naprawdę nie potrzebujesz.
W zasadzie chcę podkreślić, że element 3D w Super Meat Boy 3D nie sprawia wrażenia ewolucji rozgrywki, lecz raczej chwytu projektowego, który nie poprawia doświadczenia. Nie ma wątpliwości, że to inne, ale nie było wielu gier z serii Super Meat Boy, więc nie ma desperacji na całkowicie zmienione opcje, zwłaszcza jeśli nie generują one wrażenia kolejnego wielkiego kroku naprzód serii. Ta gra nie jest taka. To nie jest odrzut uwagi ani krok wstecz, to po prostu krok na bok, który prowadzi Super Meat Boya na ścieżkę, której nie musi podążać. To trochę jak Sonic the Hedgehog w 2D i 3D. Istnieje świat, w którym postać może istnieć w obu wymiarach, ale nie da się zaprzeczyć, że błyskawica i płynna rozgrywka platformowa najlepiej sprawdza się w formacie 2D. Dokładnie tak samo jak Super Meat Boy 3D sprawia, że czuję się wobec tej serii. To nie jest katastrofa ani nawet słabe włączenie do gry, po prostu formuła Meat Boy nie pasuje do 3D pod względem rozgrywki.
Być może jest jeszcze miejsce na dopracowanie, by to nowe połączenie tradycyjnej rozgrywki i dodatkowego wymiaru zadziałało, czy to przez bliższą kamerę, by łatwiej śledzić dość maleńkiego protagonistę, czy nawet na lekkie spowolnienie, by poprawić płynność. Tak czy inaczej, w obecnej formie nie jestem do końca przekonany do Super Meat Boy 3D, bo wydaje się zbyt nieprecyzyjna jak na serię tak brutalnych scen.
Krótko mówiąc, Super Meat Boy 3D sprawia wrażenie gry, która nie rozwija serii, lecz kieruje ją inną ścieżką, której nie musi eksplorować. Temat, ton, styl – wszystko wciąż brzmi autentycznie jak Super Meat Boy, ale rozgrywka ma nieco niewygodny charakter, który z jakiegoś powodu nie do końca pasuje. Super Meat Boy może wraca, ale to nie jest postać w szczytowej formie.
