Szczególne miejsce w moim sercu zajmują filmy reżysera Johna Hughesa, szczególnie jego wcześniejsze projekty, które naprawdę położyły podwaliny pod to, co dziś uważamy za historię "dorastania". Klub Śniadaniowy, Szesnaście Świeczek, Dzień Wolny Ferrisa Buellera... To kultowe filmy, które wciąż wyróżniają się swoją charyzmą i sercem, a powodem, dla którego poruszam ten temat na początku mojej recenzji Mixtape, jest to, że najnowszy projekt Beethovena i Dinozaurów przypomina historię Johna Hughesa w każdym tego słowa znaczeniu.
To, co zespół tworzący The Artful Escape stworzył Mixtape, to piękna i pełna pasji historia, która śledzi trójkę nastolatków podczas ostatniej przygody. Nie mówimy tu o ratowaniu świata czy wielkiej podróży samochodowej przez kontynenty, to historia rozgrywająca się w ciągu jednego dnia, osadzona w jednym mieście i śledząca śledztwo trójki niesamowicie dobrze napisanych młodych dorosłych. Jest przyziemny i szczery, słodki i nostalgiczny, i porusza i wywołuje wszystkie te emocje, które pojawiają się, oglądając film Johna Hughesa.
Założeniem przygody jest przygotowanie się do ostatniej imprezy przed końcem lata, a ukochani przyjaciele rozchodzą się, by rozpocząć dorosłe życie. Osiągnięcie takiego celu oznacza odhaczenie wielu wyzwań, z którymi muszą się mierzyć wszyscy nastolatkowie, w tym zdobycie alkoholu mimo niepełnoletności, unikania kłopotów, radzenia sobie z nowymi emocjami – rozumiesz, o co chodzi. A wszystko to oparty jest na niesamowitej ścieżce dźwiękowej, gdzie każda piosenka odgrywa swoją rolę i skutecznie definiuje "rozdział" historii, którą przeżywasz, co może być wydarzeniem z czasów współczesnych lub krótkim wspomnieniem, które dostarcza trochę narracyjnej ekspozycji, dlaczego nie lubimy pewnej postaci, Jenny "cholernie" Goodspeed, Na przykład.
Pomysł łączenia wątków fabularnych i muzyki i robienia tego skutecznie jest jednym z elementów, które wyróżniają Mixtape na tle konkurencji, bo ta gra po prostu tchnie osobowością i urokiem. Każda scena wydaje się autentyczna i charyzmatyczna, nawet ważna dla szerszej historii, i być może to działa tak wspaniale, bo Mixtape nie marnuje też twojego czasu jako gracza. Gra trwa co najwyżej kilka godzin, ale jest tak misternie i celowo skonstruowana, że nic nie wydaje się nie na miejscu i możesz się zatracić i zahipnotyzować szerszą fabułą.
Trio głównych postaci jest również doskonale wyrzeźbione – każda z nich, czy to protagonistka Stacy, czy jej dwie bliskie przyjaciółki, Slater i Cassandra, wyróżnia się jako postacie, które po prostu mogłyby być prawdziwe. Znów sprawiają wrażenie postaci zaczerpniętych prosto z filmu Johna Hughesa, jakby któraś z nich mogła trafić do The Breakfast Club i poczuć, że tu należą. Są niedoskonali i nieodpowiedzialni, troskliwi i pełni pasji – to trzy osoby, które chciałbyś poznać i dołączyć do ich zwariowanych przygód.
A skoro mowa o "zwariowanych wybrykach", Mixtape ma mnóstwo atrakcji dla fanów. Można dostrzec inspirację z tego, gdzie Beethoven & Dinosaur prowadził swoje badania, gdy odnajdujemy sceny pościgów przez miasteczko i okoliczne podwórka, które autentycznie przypominają Ferrisa Buellera, a chaotyczne ucieczki z wózków sklepowych nadają bardziej unikalny charakter, który wciąż pasuje do tego gatunku. Wspaniałą częścią tych bardziej nastawionych na akcję sekwencji rozgrywki jest to, że nie zagłuszają szerszej fabuły, po prostu wyróżniają się jako oszałamiające sceny, a jednocześnie zostawiają dużo miejsca na momenty, gdy tempo zwalnia i możesz cieszyć się dobrym towarzystwem i skakać kamieniami na odizolowanym jeziorze. Mixtape nigdy nie osiąga zawrotnego tempa, by walczyć o utrzymanie się, ale ma wzloty i upadki, które Beethoven i Dinosaur bez wysiłku pokonują, tworząc historię, której nie chcesz odłożyć ani od niej odejść.
Tak więc, jak można się domyślić, Mixtape to głównie narracyjne doświadczenie, w którym możesz śledzić główną fabułę i w zasadzie być pasażerem tej opowieści o dorastaniu. Ale jest wiele momentów, gdy przejmujesz kontrolę – czy to w bardziej relaksujących scenach, gdzie wybierasz, jak pomalujesz drzwi swojej kryjówki, czy podczas jazdy na deskorolce po okolicznym miasteczku, po prostu rozkoszując się jego artystycznym pięknem, schylając się i omijając nadjeżdżający ruch.
To gra, która choć nie jest szczególnie skomplikowana mechanicznie, została stworzona z tak jasną wizją twórczą, że trudno ją zarzucić. Każda część Mixtape sprawia wrażenie, jakby należała do swojego miejsca, czy to animowane postacie przypominające animację poklatkową, malownicze i kolorowe kierownictwo artystyczne, proste, lecz dopracowane założenie narracyjne, czy niesamowite wykorzystanie muzyki, która została mistrzowsko dobrana. Mixtape to film ożywiony w sposób, z którym niewielu może się równać, i choć może kończy się błyskawicznie, to, co Beethoven & Dinosaur zaprezentowało w tej grze, zostawi na tobie wyraźne wrażenie długo po napisach końcowych. Serio, idź i pobaw się Mixtape. Nie będziesz zawiedziony.
