Joe Hill nie wymaga wielkiego wprowadzenia dla stałych gości Celsius 232 w Avilés (Asturia, Hiszpania), który w tym roku obchodzi swoje 15. rocznicę. Stały uczestnica, płodna autorka horrorów i, coraz częściej w ostatnich czasach, uznana twórczyni opowiadań zarówno na mały i duży ekran, w tym In the Tall Grass, Locke and Key. Jednak jego związek z kinem rozpoczął się na długo przed jego dziś już znakomitą karierą pisarską, choć miał ten sam początek: jego ojciec, Stephen King.
"Gdy miałem 8 lat, ojciec obsadził mnie w małej roli w odcinku Creepshow. Grałem postać o imieniu Billy, chłopca, który kocha komiksy, ale jego ojciec nie. Kiedy ojciec je zabrał, Billy postanowił się odegrać i rzucił na ojca zaklęcie voodoo za pomocą lalki." Wcale mu się to nie podobało i zajęło mu 40 lat, by znów pojawić się na ekranie.
"Miałam też małą rolę w Locke & Key i myślę, że zrobiłam to, czego nikt nie potrafił lepiej ode mnie: 'dałam najgorszy występ pielęgniarki w historii.' "
Kontynuując jego anegdoty filmowe — ponieważ tegoroczny panel skupiał się na tym aspekcie — jego najbardziej przerażające doświadczenie oglądania filmu miało miejsce także w dzieciństwie. "Śpiąca królewna Disneya – kiedy czarownica Maleficent przywołuje moce piekła i przemienia się w smoka – to było dla mnie po prostu za dużo."
"Mogę też powiedzieć, jaki jest mój ulubiony film. To Szczęki. Nawet dziś oglądam go w kółko."
Nieuchronnie rozmowa zeszła na jego pracę jako scenarzysty i scenarzysty, a ciekawym szczegółem jest sposób, w jaki wizualizuje scenę, którą pisze – coś, co robi od swojej pierwszej pracy.
"Kiedy pisałem moją pierwszą powieść, Heart-Shaped Box, zawsze wyobrażałem sobie ją jako film Johna Carpentera, który nigdy nie powstał. Z jego kadrowaniem, oświetleniem, kolorami – wszystkim. A z drugiej strony, niektóre filmy, które oglądam, inspirują mnie na tyle, by napędzać moje historie."
Na koniec Hill spojrzał wstecz na niektóre adaptacje swojej twórczości, takie jak Black Phone, Horns, In the Tall Grass i inne. Szczególnie żałował jednego projektu, który nigdy nie ujrzał światła dziennego, bo Disney uznał go za zbyt brutalny i przerażający.
"Bardzo mi przykro, że wersja Locke and Key Andy'ego Muschiettiego nie została zrealizowana; Uwielbiałem jego nutę grozy."