Ricky Gervais to naprawdę jeden z najbardziej utalentowanych scenarzystów komediowych w historii. Poza tym, że jest niezwykle utalentowanym stand-uperem, Gervais dał światu jedne z najlepiej ocenianych i najbardziej ikonicznych programów komediowych wszech czasów, w tym After Life, Derek, Extras, a najbardziej znane – The Office.
To, co sprawia, że te projekty są tak popularne i dobrze przyjęte, to połączenie doskonałego pisarstwa i bezkompromisowego humoru, ale także ich krótkotrwałości. Każdy z seriali Gervaisa ma zazwyczaj krótkie, sześcioodcinkowe sezony trwające od 20 do 30 minut. To wszystko oznacza brak zbędnego przesadzenia, całkowite skupienie na jakości zamiast ilości, a ty zaczynasz cenić te projekty, gdy się pojawiają, bo jest ich tak ograniczony wachlarz. Podobnie jest ponownie w przypadku animowanego serialu komediowego Netflixa, Alley Cats.
Mamy tu sześcioodcinkowy pierwszy sezon, trwający około 15 minut na każdy wpis, w którym śledzimy grupę wulgarnych i nieuprzejmych bezpańskich kotów wykonujących swoje sprawy w brytyjskim mieście. Jest tu element koleżeństwa między ekipą, ale struktura Alley Cats jest też zasadniczo zbudowana wokół głupich, niemal podcastowych rozmów, w których grupa przekomarzają się o bezsensownych bzdurach i droczą się nawzajem na każdym kroku.
Niezależnie czy chodzi o pszczoły, zmiany klimatu, religię, czy nawet kocie genitalia, nieustannie toczą się przypadkowe i zabawne rozmowy, w których grupa dobrze napisanych i zdefiniowanych postaci prezentuje zabawne karykatury i kreacje aktorskie. Ale w przeciwieństwie do tego, jak często przedstawia się to w amerykańskich, animowanych serialach komediowych, humor tutaj jest bezkompromisowo brytyjski, co oznacza, że jest niezwykle ordynarny, często wyśmiewa stereotypy, pełen slangu i lokalnych nawiązań, i ani razu nie martwi się konsekwencjami tego, co mówi lub robi.
I to działa nie tylko dlatego, że jest niesamowicie zabawne, ale także dlatego, że pojawiają się typowe elementy Gervaisa, które chcą eksplorować podstawowe emocje. After Life, na przykład, to na pierwszy rzut oka dość mroczna i nieszczęśliwa historia, ale pod spodem kryje się tyle pasji i charyzmy, które się wybijają. To samo dotyczy Alley Cats, bo każdy odcinek wybucha śmiechem raz za razem, a jednocześnie znajdujesz chwile refleksji, gdy temat przechodzi na śmierć, związki, porzucenie, dojrzewanie i tak dalej. To jest trochę emocjonalna huśtawka, pełna szczerych i często smutnych upadków, ale też absurdalnie zabawnych wzlotów.
W zasadzie, choć może minąć błyskawicznie, Alley Cats to prawdziwa przyjemność, którą docenisz i docenisz każdą chwilę, którą z nią spędzisz. Jest coś w sposobie, w jaki jest napisany i zbudowany, jest coś w tej obsadzie gwiazd, na których Gervais tak często polega, i jak się ze sobą odbijają, jest coś tak zachwycającego w prostszej technice animacji i w tym, jak przedstawia te koty w tak humanoidalnej naturze. To naprawdę, naprawdę wspaniałe połączenie różnych elementów i można by je niemal uznać za efekt końcowy, gdybyś połączył głupi humor The Office z zwierzęcą i uroczą koncepcją Creature Comforts.
Więc tak, jest bardzo krótki, tak krótki, że od razu masz ochotę spędzić więcej czasu z tą zabawną ekipą kotów. Ale znowu, to jedna z najlepszych zalet Alley Cats, bo nie marnuje czasu i nie jest definiowana przez rozciągnięte bzdury. Jest wspaniale wyważony, ciągle uroczy i być może najzabawniejszy serial, jaki widziałem w tym roku. To kolejny cud Gervaisa, którego nie powinieneś przegapić.
