DS i Wii odniosły ogromny sukces w połowie 2000 roku nie tylko dzięki wiecznie zielonym franczyzom Nintendo, a zwłaszcza w przypadku tych pierwszych, fantastycznemu katalogowi obejmującemu prawie każdy gatunek, a nawet niektóre eksperymentalne projekty, ale także dlatego, że trafiły w ważny cel głównego nurtu, stawiając na tak zwane "Touch Generations", Gry dla wszystkich odbiorców, którzy korzystali z bardziej intuicyjnego sterowania, które zapewniały systemy, aby zapewnić bardziej wyluzowane wrażenia. Jednym z głównych przedstawicieli tego podejścia był Another Code, który został wydany na obu systemach z DS Two Memories w 2005 roku i Wii R: A Journey Into Lost Memories w 2009 roku.
Gry zostały stworzone przez nieistniejące już studio CiNG poprzez połączenie dwóch gatunków: bardzo japońskiej powieści wizualnej i tradycyjnej przygodówki typu point-and-click, do której jesteśmy bardziej przyzwyczajeni na Zachodzie. Fakt, że obie gry (znowu, głównie ta pierwsza) zyskały znaczną rzeszę fanów zarówno wśród graczy, jak i nowicjuszy, nie miał wiele wspólnego z ich ekscytującą fabułą lub skomplikowanymi łamigłówkami - szczerze mówiąc, nie mieli też nic wspólnego. Kluczem do ich sukcesu było przede wszystkim brzmienie, grafika, ciekawy sposób użycia sterowania, a przede wszystkim Ashley Mizuki Robbins.
Another Code: Recollection pojawia się na Nintendo Switch jako remake/kompilacja HD dwóch wpisów, która stara się zarówno zadowolić starych fanów, jak i być może wzbudzić zainteresowanie miłośników oldschoolowych przygód, w sposób, w jaki Famicom Detective Club próbował (i nie powiódł się) nie tak dawno temu.
Oznacza to, że otrzymujesz ostrzejszą, piękniejszą grafikę i skonsolidowane wrażenia z dwóch opowieści, ale jednocześnie tracisz większość oryginalnych łamigłówek lub widzisz, że są one mocno zmodyfikowane. Może to być kłopotliwe dla oryginalnych fanów, ale ma to sens, gdy pomyślisz o podejściu do nowej gry. Nintendo Switch jest przeznaczony do odtwarzania na telewizorze lub jako urządzenie przenośne, ponieważ nie jest przystosowany do typu z dwoma ekranami, ani nie zawiera na przykład mikrofonu. A co z funkcjami "dotykowymi" i wskaźnikami? Cóż, od czasu do czasu używa czujników przechyłu urządzenia lub jego kontrolerów, ale z jakiegoś powodu programiści nie chcieli korzystać z ekranu dotykowego ani możliwości kursora sprzętu.
Jest to więc w większości wyłącznie przyciski i drążki, co odbiera sporą część "magii sprzętu", którą miał oryginał. A jeśli chodzi o prezentację i eksplorację, dla tych, którzy grali na Wii, pomyśl o tym jako o bardzo podobnej perspektywie trzecioosobowej, którą gra używała w pomieszczeniach, ale teraz wszędzie i z pełnym ruchem kamery 3D.
Ruch kamery jest tutaj jednym z największych problemów. Być może, aby być bardziej dostępnym, domyślnie jest niesamowicie wolny, do tego stopnia, że zalecamy zwiększenie jego prędkości do co najmniej 60 zaraz po pierwszym uruchomieniu gry. A nawet tam wydaje się odrobinę ospały... To samo można powiedzieć o opóźnionych menu i ogólnej wydajności gry, a także o niektórych jej słabych teksturach i geometrii, które wyraźnie sprawiają, że wygląda ona na bardzo mały i ograniczony projekt.
Wręcz przeciwnie, doceniam dodatkowe pisanie i rozszerzone przedmioty kolekcjonerskie, które faktycznie wzbogacają fabułę w interesujący, a nawet ekscytujący sposób (wy, fani, nie spodziewacie się tam niektórych zwrotów akcji). I nawet jeśli przegapię niektóre łamigłówki z powodów nostalgicznych (spójrzmy prawdzie w oczy: i tak były dość proste), kilka nowych dodatków jest oczywiście świeżych i na lepsze, a ty nie zbierasz już tak wielu bezużytecznych przedmiotów.
Oprócz powolnego aparatu, warto wspomnieć o kilku funkcjach przeznaczonych dla nowicjuszy: Asystent nawigacji i Podpowiedzi do łamigłówek. Pierwsza z nich podpowiada, dokąd się udać lub co sprawdzić w następnej kolejności, podczas gdy druga daje najpierw jakąś radę, a następnie bardziej rażące rozwiązanie zagadki. Jest to świetne rozwiązanie dla dziennikarzy, którzy grali już w oryginały i chcą iść szybciej, ludzi, którzy chcą zapoznać się z gatunkiem w bardzo zrelaksowany sposób.
Gdzie indziej grafika HD podnosi poziom sztuki i wyraźnie projekty postaci Taisuke Kanasaki, więc jeśli zakochałeś się jako nastolatek w 14 i 16-letniej pikselowej Ashley, więcej może się to przydarzyć dzisiejszym nastolatkom, ponieważ ona prawie sama podtrzymuje całe doświadczenie, ponieważ inne postacie, w tym sympatyczny na początku D., kończą się płytko lub nieciekawie, pomimo wspomnianego wyżej dodatkowego zapisu.
Ma to taki sam efekt, jak wiele lat temu, gdy porównasz te dwie gry: sześć godzin pierwszej gry wydaje się ciaśniejsze i lepiej wypełnione niż trzy razy dłuższe wydarzenia w sequelu. Historie są po prostu w porządku, radzą sobie z typowymi tropami dojrzewania, tematami pobocznymi, takimi jak uzależnienie i łagodną nadrzędną tajemnicą science-fiction.
Można by patrzeć na Another Code jako na pewnego rodzaju prekursora stylu Life is Strange, który stał się popularny kilka lat temu, z powolną narracją, kontemplacyjnym kątem, artystycznym akcentem, sympatycznym nastoletnim głównym bohaterem i paranormalnym zwrotem akcji, ale po zniknięciu sztuczki sprzętowej z lat 2000., nawet bez dodanego aktorstwa głosowego (tylko w języku angielskim lub japońskim, Niestety) udaje się sprawić, że doświadczenie jest bardziej wciągające dla dzisiejszych odbiorców, ponieważ wszystko wydaje się nieco zbyt nudne, low-fi, przewidywalne i szczątkowe.
W obecnej sytuacji poleciłbym to tylko miłośnikom oryginałów ze względu na samą nostalgię i fanserwis, i to z kilkoma zastrzeżeniami. Jeśli szukasz o wiele bardziej skomplikowanych i wciągających historii anime zajmujących się umysłem, masz świetną alternatywę w dwóch grach AI: The Somnium Files na tej samej platformie. To powiedziawszy, nie mogę nic poradzić na to, że teraz chcę, aby własna saga CiNG Kyle Hyde (Hotel Dusk i Last Window ) została potraktowana na Switcha HD, tylko z nieco większą starannością i dopracowaniem.
