Arcadia Fallen II

Jeśli jest coś, co kocham w grach, to dobra fabuła. To naprawdę robi ogromną różnicę. Jeśli rozgrywka i fabuła nie łączą się płynnie, nigdy nie mogę dać najwyższych ocen, ale dobra historia może mnie zaprowadzić daleko i sprawić, że przymknę oko na wiele wad po drodze. Jednak nigdy tak naprawdę nie zaangażowałem się w tak zwany gatunek powieści wizualnej, który dla mnie kiedyś był tylko efektowną prezentacją PowerPoint. Statyczne obrazy, pudełko na dole, w którym opowiadana jest historia, oraz cyfrowe kartonowe wycinanki, które przesuwane są w zależności od tego, kto mówi. W mojej głowie nie było to dokładnie najbardziej ekscytujące, co można sobie wyobrazić.

Muszę jednak przyznać, że zmieniłem zdanie po zagraniu w Arcadia Fallen II, stworzoną przez duńskie studio Galdra Studios, ponieważ fabuła działa niesamowicie dobrze i jest wciągająca sama w sobie, a gra robi coś, czego inni w gatunku, którego próbowałem, nie do końca potrafią.

Zabawna anegdota na początek: gra jest po angielsku, podobnie jak dubbing, ale większość nazw to duńskie nazwiska. To całkiem zabawne słyszeć takie nazwiska jak Puk, Elias i Miss Honning wypowiedziane po angielsku. Brzmi to jak nieco dziwna mieszanka duńskiego i angielskiego.

Jak wspomniano, Arcadia Fallen 2 to powieść wizualna, która w zasadzie jest interaktywną książką rozwijającą się przed tobą kawałek po kawałku. W niektórych grach nie ma wyborów, ale tutaj możesz podjąć całą gamę wyborów, które mają większy lub mniejszy wpływ na fabułę. Jeśli lubisz dziką akcję, spocone pościgi samochodowe i rzeczy ciągle w ruchu, to prawdopodobnie nie jest to dla Ciebie. Ale jeśli lubisz dobrą historię i intrygujące postacie, to to prawdziwa smaczka.

Gra zaczyna się od twojej własnej postaci, którą sam tworzysz. Opcji jest niewiele, ale to też nie jest najważniejsze. Nazywałem się Binky, a ty zaczynasz razem ze swoimi przyszłymi kolegami ze szkoły, Niną i Sørenem. Nie grałem w pierwszą grę, więc jeśli są jakieś odniesienia, to przeszły mi one zupełnie niezrozumiałe. Nie wydaje się jednak, żeby to coś psuło.

Świat Arcadia Fallen II to świat, w którym magowie są zabierani z rodzin jako dzieci i wysyłani do szkół, by nauczyć się kontrolować swoje zdolności. Magia to coś, co jest kontrolowane, a niektóre formy są postrzegane jako niebezpieczne. W tym kontekście poznajemy Ninę, Sørena i twoją własną postać, przy czym Nina już od początku czuje smutek i tęskni za rodziną. I już na tym wczesnym etapie czuć, że te trzy będą ze sobą powiązane później.

Gra przeskakuje kilka lat do przodu, do momentu, gdy jesteś nastolatkiem w szkole i uczysz się różnych form magii. W zależności od twoich umiejętności, później w życiu otwierają się różne możliwości. To właśnie stąd zaczyna się rozwijać historia, z konfliktami wokół magii i tych, którzy chcą ją kontrolować.

Historia zaczyna się cicho, ale po pewnym czasie naprawdę nabiera tempa i muszę przyznać, że byłem zaskoczony, jak bardzo się wciągnąłem. Zazwyczaj nie jestem dobry w czytaniu z ekranu, ale tu byłem, siedząc godzinami bez żadnych problemów.

W pewnym momencie niektórzy młodzi ludzie są ścigani przez tzw. Alethean Knights i wtedy gra naprawdę nabiera tempa. Jedną z rzeczy, które najbardziej mnie zafascynowały, były bohaterowie. Oprócz Niny i Sørena poznajesz kilku nowych bohaterów, z których każdy ma własną historię do śledzenia. Możesz też zacząć romanse z kilkoma z nich, w które naturalnie od razu się zaangażowałem.

Jest Puk, który jest osobą niebinarną i mechanikiem magicznym; Hannah, cicha bibliotekarka, która okazuje się zdolna do więcej, niż mogłoby się wydawać; i moją ulubioną, Cathrine, która na początku jest trochę arogancką snobką, ale okazuje się być bardzo życzliwa i głęboka, gdy trochę popracuje się nad relacją.

Fajne jest to, że wszystkie te postacie są wplecione w główną fabułę, a jednocześnie mają swoje własne, małe historie poboczne. Masz więc kilka wątków działających jednocześnie i to działa całkiem dobrze. Dialogi są naprawdę dobrze napisane i pełne humoru, a bardzo pomaga fakt, że duża część jest dubbingowana. Daje to wyraźne wyobrażenie, kim są bohaterowie.

Wszystko sprowadza się do wyborów. W niemal każdej rozmowie możesz wybrać, jak zareagować, a opcje są oznaczone emocjami takimi jak sarkastyczny, zły czy flirtujący. To ułatwia granie postacią w określony sposób. Nie jestem jednak do końca pewien, na ile te wybory faktycznie zmieniają fabułę. Czasem wydaje się, że bardziej zmieniają ton niż sam przebieg wydarzeń. Są jednak wybory, które wyraźnie mówią, że mają konsekwencje, i to działa naprawdę dobrze.

I tak, moje własne lekko zrzędliwe poczucie humoru się wkradło, więc moja postać wydawała się nastolatką z przewlekłym bólem brzucha i złym charakterem. Było to naprawdę całkiem zabawne.

Gdybym miał coś skrytykować, to jest sporo powtarzalności zarówno w muzyce, jak i w elementach wizualnych. Słyszysz te same piosenki w kółko, a tła niewiele się zmieniają. Na dłuższą metę może to być trochę monotonne. Czy to świadomy wybór, czy kwestia zasobów, nie wiem, ale to coś, co się zauważa.

Podsumowując, Arcadia Fallen II miło mnie zaskoczyło. Łatwo wyobrażam sobie, że wrócę do pierwszej gry, żeby poznać pełną fabułę. Jeśli jesteś fanem visual novel, to naprawdę dobry wybór z mocną fabułą, dobrymi postaciami i solidnymi dialogami. To spokojna gra. Gra, w którą grasz przy gorącej kawie. Albo herbata z odrobiną miodu.