Drywall Eating Simulator

Żart z nadmiarnie niejednoznacznymi tytułami był zabawny dokładnie raz, dwie dekady temu, gdy Węże w samolocie awaryjnie wylądowały w kinach na całym świecie. Jednak zabawność terminu symulator, używana w innych kontekstach niż tylko latanie samolotami czy realistyczna jazda samochodami, była zabawna w mniej więcej tylu przypadkach. Goat Simulator wypasał resztki zielonej trawy, jaką było, i na tym się skończyło. W przeciwieństwie do tego, niespójne narracje składające się z odniesień do "jestem chronicznie online" i krytyki społecznej formułowanej przez dwunastolatka nigdy nie były zabawne. Błędy, które zatrzymują grę i zmuszają do zaczynania od zera, nigdy nie były przyjemne. Ale dobrze, zacznijmy od początku.

Drywall Eating Simulator zaczyna się w ciemnym pokoju przed telefonem, który informuje gracza, że jesteś w symulacji życia na Ziemi. Pytanie kto, dlaczego, jak i znów — dlaczego nigdy nie zostaje wyjaśnione. Następnie proszą cię, byś wyszedł przez drzwi, które materializują się w pokoju, prowadząc do twojego mieszkania w symulacji. Rozgrywka polega następnie na rozmowach z sąsiadami, współpracownikami i różnymi osobami. Złość się na to, co mówią, burzenie muru i złość się na kolejną osobę. W ciągu około trzech godzin, które zajęło mi rozbicie wszystkich ścian i zjedzenie całej płyty gipsowej, gra zawiesiła się trzy razy. Podczas jednego z crashów wszystkie komunikaty o postępie zniknęły, co wymusiło restart.

Jest jasne, że zespół deweloperski chce się utożsamić z ironiczną rezygnacją z nowoczesnym społeczeństwem, która charakteryzuje przeciętnego użytkownika Reddita. Późny etap kapitalizmu, rozkład mózgu, dzieci krzyczące 67, AI myślące za ludzi, szefowie stawiający zysk ponad dobro pracowników itd. Wszystkie ogólnikowe i oklepane terminy są obecne. Oczywiście, niespójne i bez kontekstu. Nie ma ogólnej fabuły, nie ma powiązań między postaciami. Każda osoba, którą spotykasz, jest w próżni, jak tweet, którego nikt nie udostępnia. Jak na grę, która próbuje krytykować teraźniejszość, komiczne jest to, że osiągnęła jedynie sztuczną sztuczną kopię internetowych bzdur.

Nie pomaga też fakt, że prezentacja przypomina szkolny projekt zakodowany kartami perforowanymi i taśmą. Animacje są pozbawione wagi, otoczenie jest klinicznie puste, a ścieżka dźwiękowa oscyluje między nieistniejącym a irytującym. To wszystko mogłoby być wybaczone, gdyby gra miała coś do powiedzenia, ale nie ma tu humoru, złości, refleksji – tylko pozowanie cynizmem. Gra bardzo chce być kąśliwą współczesną satyrą, ale konsekwentnie osiąga taki sam poziom wnikliwości jak gniewny komentarz w internecie.

Jest w tym pewna ironia. Tak jak twórcom gry brakuje umiejętności napisania porządnego scenariusza, tak samo brakuje im umiejętności, by stworzyć grę, która nie zawiesza się bez powodu. Czy to może być w końcu żart sam w sobie? Że krytyka współczesnego społeczeństwa to produkt bez wyobraźni i w dużej mierze niegrywalny, za który jesteśmy oszukiwani, by za to płacić? Drywall Eating Simulator to gra, która mówi o teraźniejszości, nie rozumiejąc jej. To nie jest wywrotowe, nie prowokujące i zdecydowanie nie śmieszne – po prostu męczące. Więc jak najbardziej trzymaj się jak najdalej od Drywall Eating Simulator, nawet nie kupuj go za darmo. Poświęć ten niewielki czas, jaki masz na tym świecie, na coś bardziej rozsądnego.