Flashpoint Campaigns: Cold War

Gdy wielkie imperia upadają, czasem może to nastąpić gwałtownie. Czasem zastanawiam się, co by się stało, gdyby zimna wojna stała się gorącą wojną. Flashpoint Campaigns: Cold War zadaje ci to pytanie, awansując cię na generała sił zbrojnych NATO lub Układu Warszawskiego. Ten symulator to próba On Target Simulations, by pozwolić ci dowiedzieć się, co mogło się wydarzyć. Dziś jednak wiemy, że w ostatnich latach istnienia Związek Radziecki miałby trudności z zarządzaniem globalnym konfliktem na taką skalę. W rzeczywistości ostatnie lata Związku Radzieckiego charakteryzowały się problemami wewnętrznymi, trudnościami gospodarczymi i reformami, które miały katastrofalne konsekwencje.

Zacznę od tego, że jest to produkt dla tych, którzy lubią stare gry strategiczne wojenne w bardziej nowoczesnym wydaniu. Masz instrukcje obsługi liczące prawie 1000 stron, które powinieneś okresowo przeglądać, i dość wysoką krzywą nauki. To pomocne, jeśli próbowałeś Flashpoint Campaigns: Red Storm i jego kontynuacji Southern Storm. Oczywiście możesz też wskoczyć i po prostu stukać w różne przedmioty, ale gra jest zaprojektowana jak miejsce zbrodni. Aby zobaczyć odciski palców, potrzebujesz sprzętu, a do testów DNA potrzebujesz dostępu do laboratorium. A jeśli chcesz zrozumieć kolejność wydarzeń, musisz zbadać samą scenę. Tytuł wymaga od ciebie pewności z kilku systemami rozgrywki.

Kampanie Flasphpoint: Cold War zostały zaprojektowane z dużym naciskiem na używanie filtrów i poleceń w interfejsie użytkownika. Aby dać jasny przykład, ważne jest, by zobaczyć, jak daleko twoi żołnierze mogą strzelać, jaka wysokość jest w każdym heksie lub jak ma wartość obronną. Gdy nałożysz takie filtry na świat, możesz lepiej zrozumieć symulację. To odpowiednik analizy krwi, znalezienia odcisków palców i zrozumienia przebiegu przestępstwa. Dzięki tym narzędziom analitycznym możesz podejmować decyzje, które mają pomóc tobie i twoim siłom odnieść zwycięstwo w różnych misjach kampanii lub scenariuszach.

Jestem pod wrażeniem poziomu szczegółowości i nowego elastycznego silnika gry. Większość osób czytających tę recenzję może się śmiać z grafiki, zwłaszcza jeśli wcześniej nie graliście w te gry. Jednak w systemie podstawowym zaszły poważne zmiany i ulepszenia. Szczególnie imponuje mi możliwość stosowania historycznie wiernych wariantów walki elektronicznej. Niezwykle rzadko spotykamy się z takim wymiarem w grach, zwłaszcza gdy dotyczą zimnej wojny. Zakłócanie radiostacji, radarów i wielu innych elementów może pomóc wygrać różne misje.

Gra została zaprojektowana tak, że to ty podejmujesz decyzje, a twoi żołnierze wykonują twoje rozkazy. Oznacza to, że nie mikrozarządzasz poszczególnymi czołgami, lecz przesuwasz plutony, pułki, brygady i inne dywizje wojskowe, które z kolei walczą tam, gdzie to się dzieje. Liczebność twoich oddziałów zależy od scenariusza lub misji kampanii. To ty decydujesz, jak będą wykorzystywane siły powietrzne, jak będzie prowadzona wojna elektroniczna i gdzie będzie strzelać artyleria. Aby ci pomóc, masz system zachowań, który możesz ustawić dla każdej jednostki wojskowej pod swoim dowództwem. Jeśli chcesz, żeby żołnierze osłaniali wroga i cofali się, okopali się tam, gdzie jest, albo zrobili coś innego, możesz to zdecydować wcześniej. Trochę przypomina stare gry fabularne, ale zamiast decydować o zachowaniu poszczególnych postaci w walce, kształtujesz zachowanie tysięcy żołnierzy.

Świat gry wygląda jak ręcznie robiona mapa i podzielony jest na siatkę, która z kolei dzieli się na sześciokąty. Każdy typ jednostki może wypełnić jeden heksagon (liczba żołnierzy w każdej z nich się różni). Aby prowadzić udaną kampanię, trzeba też rozumieć świat. Mosty można zniszczyć, wzgórza mogą służyć jako zasadzki, artyleria może ostrzeliwać wąskie obszary gazem trującym lub innymi rodzajami amunicji. Istnieją także broń jądrowa oraz inne egzotyczne warianty systemów uzbrojenia. Jednak rzadko są one przydzielane jako graczowi do utylizacji. Twórcy chcą, żebyś przede wszystkim dowodził wojskami i walczył konwencjonalnie.

Wszystkie akcje w grze odbywają się jednocześnie. System w tej grze nazywa się WEGO (We Go), co oznacza, że wszyscy wydają rozkazy jednocześnie. Gdy naciśniesz przycisk rundy, wszyscy gracze na mapie przesuwają swoje oddziały jednocześnie. Moim zdaniem to bardzo dobry system do tej kategorii gier. W zależności od tego, na czym polegają Twoje zamówienia, mogą one trwać różnie. Oczywiście można to wykorzystać zarówno ty, jak i wróg. Musisz analizować pole bitwy, używać swoich oddziałów rozpoznawczych, przeglądać dokumenty dotyczące sytuacji i tego, jak zmieniają się informacje o wrogu.

Masz tu niezwykle wciągającą grę strategiczną. Nawet jeśli chodzi o sprawdzanie punktów na mapie czy wykonywanie misji z określonym limitem czasu, czeka cię rozrywkowa scenografia, która skłania do refleksji. Gra nie wygląda na przyjazną, jeśli jesteś zupełnie nowy w tym gatunku. Jednak sprawienie, że coś się wydarzy, jest dość proste. Dużym problemem dla ciebie jako nowicjusza jest przepływ informacji i umiejętność tłumaczenia dużych ilości informacji, wszystko elementy przypominające gry, w sposób korzystny dla ciebie. Przeciwnicy komputerowi również są całkiem dobrzy w podejmowaniu decyzji. To nie znaczy, że nie możesz jej wykorzystać i że jest nie do pokonania. Czasem podejmuje też złe decyzje. Jest kilka poziomów trudności, które decydują o tym, ile widzisz lub nie widzisz na mapie świata. To może pomóc w personalizacji doświadczenia.

Jedną z moich ulubionych misji była "The Big Red One", opowiadająca o tym, jak 1. Dywizja Piechoty USA musiała się zmobilizować i poradzić sobie z postępem Układu Warszawskiego na terytorium NATO alianckie na kontynencie europejskim. To, co czyniło te pięć scenariuszy interesującymi, to sposób, w jaki łączyły panikę, której żołnierze powinni byli doświadczyć. Twoje siły muszą nieustannie strategicznie się wycofywać i walczyć o więcej czasu, aby NATO mogło wykorzystać pełne siły i przeprowadzić kontrataki. Kolejnym ważnym momentem był atak na terytorium Francji, gdzie moje oddziały francuskie były zmuszone osłaniać wroga, by móc przeprowadzić kontratak. Są też ekscytujące scenariusze z lotnictwem w centrum uwagi lub walką chemiczną. Łącznie jest ponad 100 scenariuszy do rozegrania, a wiele z nich zajmuje godzinę lub więcej. Gra jest pełna świetnej zawartości.

W tej kontynuacji doceniam też pewne innowacje. Między innymi twoi żołnierze mogą korzystać z lekkich dział i granatów. Można to wykorzystać, by lepiej widzieć wroga. Masz też dostęp do dobrego systemu rozładunku żołnierzy za pomocą ciężarówek i helikopterów. Nie było to możliwe w poprzedniku, ale teraz możesz wykonywać precyzyjne ataki w inny sposób. Interfejs użytkownika jest dla mnie czystszy niż wcześniej i łatwiej znaleźć potrzebne informacje w menu. Oczywiście deweloperzy mogą zrobić pewne rzeczy, by menu wyglądały jeszcze ciekawiej i czytelniej, ale wprowadzono ulepszenia.

Chociaż pejzaż dźwiękowy jest ograniczony, a grafika prosta, to skomplikowane i ekscytujące doświadczenie. Jak w przypadku innych tytułów tego gatunku, wyobraźnia uzupełnia szczegóły wizualne i audiowizualne. W trakcie misji rozwija się narracja dzięki twoim decyzjom. Twoje oddziały i potyczki stają się częścią żywego obrazu. Czytanie narracji każdego scenariusza to jedno, a obserwowanie, jak rozwija się w zależności od twoich decyzji, to zupełnie co innego. Podoba mi się, że naprawdę starali się uzyskać historycznie dokładne mapy Niemiec. Wspaniale jest móc czytać o tych planach wojskowych i doktrynach w archiwach lub podręcznikach historii i zobaczyć je ożywione tutaj.

Jeśli jesteś taki jak ja i lubisz wypić kawę ze swoimi starymi strategiami wojennymi, znajdziesz tu coś wyjątkowego. To wciąż interpretacja trzeciej wojny światowej. Ale jest dobrze zrobiona, oparta na prawdziwej dokumentacji i źródłach. Utwory, na których osadzony jest tytuł, są również pod wieloma względami historycznie wierne. Oczywiście zdarzają się sporadyczne błędy w detalach, ale na pierwszy rzut oka wygląda to naprawdę dobrze. Nie czułam potrzeby zbierania zakurzonych książek. Jeśli chodzi o zimną wojnę, uważam, że to prawdopodobnie jedna z lepszych w swojej klasie. Naprawdę podoba mi się, że zdecydowali się wpleść walkę elektroniczną do tej gry. Trudno to wykonać i nie wydaje się tak rozbudowane jak inne systemy przypominające gry, ale działa dobrze.

Jest też tryb wieloosobowy. Jest oparty na PvP, czym kompletnie nie jestem zainteresowany. Jednak jest to funkcjonalny system gry. Spotykasz się z innym graczem, a system WEGO skraca czas spędzany na tym systemie. Poznawanie innych ludzi przy tych wszystkich skomplikowanych systemach może być zabawne. Należy jednak powiedzieć, że publiczność tych tytułów nie jest aż tak duża. Możesz mieć trudności ze znalezieniem meczów, a ci, którzy pasjonują się PvP w tych grach, są utalentowani. Oczywiście są też fora i możliwości znalezienia graczy na swoim poziomie. Jednak nie oczekuj, że mecze będą tak dopracowane i łatwe do znalezienia jak w Starcraft 2. Technicznie rzecz biorąc, podczas testów czasami pojawiały się problemy z synchronizacją. Podsumowując, może to być dodatkowa opcja na dodatek do już świetnego produktu.

Pokażę ci palec, jeśli nie jesteś przyzwyczajony do tej szkoły gier strategicznych. Wymaga czasu, żeby ją opanować, trzeba dużo czytać, a instrukcje są obszerne. Prawdopodobnie przyda ci się poradnik na YouTube, a jest już kilka dobrych takich. Musisz też znać trochę symboli wojskowych, żeby zrozumieć, co jest czym. Nie zmarnuje to jednak twojego czasu. Każda misja trwa maksymalnie jeden dzień w grze. Zawsze natkniesz się na ciekawe rzeczy naraz, a jednocześnie różne trasy są różnorodne i angażujące.

To wyraźny upgrade względem poprzedników i wydaje się trochę bardziej dopracowana oraz łatwa w uruchomieniu, niż zwykle pozwalają te gry. Flashpoint Campaigns: Cold War to ekscytująca symulacja dowodzenia wojskami podczas zimnej wojny. Oczywiście, widzieliśmy już tę interpretację w wielu grach. Tylko w tym roku widzieliśmy nawet Warno. Chociaż On Target Simulations może nieco przeceniać liczbę radzieckich żołnierzy, to wciąż są to scenariusze, z którymi musieli się mierzyć prawdziwe wojska i rządy po obu stronach Żelaznej Kurtyny. Ostatecznie jestem więcej niż zadowolony i mogę gorąco polecić tę książkę.