Nikt nigdy nie powiedział, że klasyczna formuła "Legendy o Zeldzie" wymaga chłopca w zielonym stroju, magicznego królestwa fantasy albo miecza. Nie, ten ponadczasowy sposób budowania przygody może, co nie dziwi, łatwo przetrwać przeniesienie do innych światów, a urokliwe i dość proste Minishoot's Adventures to potwierdza.
SoulGame Studio oferuje klasyczną izometryczną perspektywę, otwartą mapę podzieloną na poszczególne "kwadraty" oraz mnóstwo sekretów do odkrycia, gdzie nagrodą są albo dodatkowe serca – czyli życia – albo nowe narzędzia do usuwania przeszkód, które wcześniej utrudniały postęp. Ale zamiast Linka, ty jesteś... no, malutki statek kosmiczny. I zamiast gorączkowego machania Mieczem Mistrzem, to tak naprawdę strzelanka. To oznacza, że latasz, eksplorujesz i toczysz intensywne, inspirowane bullet-hellem walki "twin-stick", choć całość sprawia wrażenie tak wyraźnie zeldowskim, że można by pomyśleć, że to kłamstwo.
To komplement, bo choć Minishoot's Adventures jest bez wątpienia prostsza, nie należy tego mylić z brakiem ambicji lub nieumiejętnością spełnienia tego zadania. Ta gra to definicja zwartego poziomu, gdzie eksploracja, postęp i strategiczne dostrojenie są bardzo precyzyjnie zdefiniowane i połączone, a efekt jest zaskakująco wciągający.
Jednak narracyjny układ jest najbardziej kompromitowanym aspektem całego doświadczenia. Mogę łatwo zaakceptować, że niektóre gry nie chcą stawiać na opowiadanie historii, ale w tytule "podobnym do Zeldy" potrzeba trochę więcej motywacji, trochę więcej budowania świata, trochę więcej kontekstu niż jest tu podane. Zła siła zagraża... gatunku... z... Statki kosmiczne? Tak to właśnie jest przedstawione, a jako wybrany przedstawiciel gatunku statku kosmicznego, to od ciebie zależy, by uratować swoich przyjaciół ze statku. To właściwie wszystko. Można by to nazwać szczerością albo po prostu priorytetyzacją, i akceptuję, że do pewnego stopnia nie wszystkie gry indie potrzebują głębi narracyjnej Celeste, by być satysfakcjonującymi wrażeniami z gry. Ale gdy spędzasz tyle czasu na eksploracji, nawet odrobina dodatkowego narracyjnego przebarwienia zrobiłaby ogromną różnicę.
Co więcej, Minishoot's Adventures jest niezwykle analogowe pod względem wyglądu i struktury. Całość ma trochę klimat sobotniego poranka z kreskówki, a kolory są używane zarówno obficie, jak i nasycone, a efekt emanuje urokiem i charakterem.
Choć poziom szczegółowości nie jest szczególnie wysoki pod tym względem, SoulGame potrafi odnaleźć urok w tych stosunkowo prostych szkicach, a ja podobał mi się każdy loch, każdy zakamarek otwartego świata.
Pod względem strukturalnym "twin-stick shooter spotyka się ze strukturą Zeldy" jest właściwie trafny. Możesz swobodnie latać i eksplorować, a po drodze pojawiają się sprytne bariery postępu, które są dynamicznie i naturalnie pokonywane wraz z zdobywaniem nowych umiejętności. W jednym z lochów odblokowuje się przewrót na unik, pozwalający przejść przez małe rzeki, które wcześniej blokowały dostęp do nowych części świata. Jeśli jesteś ciekawy, możesz znaleźć ukryte nagrody, które dają więcej bonusów, dodatkowych serc lub po prostu walutę, którą możesz użyć do ulepszania broni lub ruchu, cokolwiek sobie wyobrazisz. Oprócz innowacji poprzez sam eksperyment gatunkowy, Minishoot's Adventures pozostaje dość wierny tym dwóm filarom projektowym.
Same walki również dają satysfakcję, mimo swojej prostoty. Jak zawsze, chodzi o znalezienie przestrzeni do manewrowania między wzorcami ataków przeciwników, a gdy nadarzy się okazja, samodzielne strzelanie z broni. Przede wszystkim będziesz myśleć, których wrogów wyeliminować z pola bitwy jako pierwsze, by reszta walki była łatwiejsza do opanowania, a jest ich wystarczająco dużo, by uczynić to zadanie rozrywką od początku do końca. Gra trwa może 10 godzin i na szczęście nie ciągnie się dłużej niż to konieczne, ale bez żadnych centralnych pomysłów, które naprawdę wstrząsnąłyby rozgrywką i zaoferowałyby nowe, ekscytujące możliwości, prawdopodobnie dobrze, że SoulGame zdecydowało się utrzymać tę przygodę "krótką i słodką".
Minishoot's Adventures nie ma nic nowego do powiedzenia o twin-stick shooterach, shmupach czy typowej formule Zeldy. To są rzeczy, które wiesz, po prostu zremiksowane w innowacyjny sposób, i może to wystarczy. To nie zmienia twojej relacji z tymi ramami gatunkowymi, poza przekonaniem, że są one na tyle elastyczne, by takie rozwiązania były całkowicie wykonalne, a to samo w sobie jest pewnie sukcesem.