Possessor(s)

W ślad za doskonałym Hollow Knight: Silksong jest to stroma wspinaczka w nadziei na rzucenie wyzwania gatunkowi Metroidvania. Nie ma jednak wątpliwości, że Heart Machine, studio stojące za uznanym Hyper Light Drifter, tym razem było pod wieloma wpływami Hollow Knight. Jest to w zasadzie bardzo podobny punkt wyjścia do czarno-białej przygody z 2017 roku, gdzie kuszą cię ręcznie malowanymi widokami i poziomem trudności, który prosi nas o spróbowanie, ponowną ocenę i ponowne przetestowanie, gdy upadniemy. Śmierć to jedynie czas na dostosowanie kąta ataku i cierpliwości, gdzie ponowna wizyta na arenie oznacza, że utracone zasoby są regenerowane. Błędy to coś, z czym powinniśmy się pogodzić w nowej strategii, być może błądząc na wietrze przez jakiś czas tylko po to, by poszukać nowych ulepszeń lub potężnych umiejętności drugorzędnych i pasywnych, a w najlepszym razie nowej broni, która otwiera nowe ataki, a może zupełnie innych ścieżek?

Agradyne, ogromna megakorporacja w fikcyjnym Sanzu City, ugruntowała swoją pozycję dzięki swoim postępom technologicznym jako imperium, które posiada i produkuje każdy grosz w mieście, jednocześnie przeprowadzając tajne eksperymenty w podziemiu. W 1992 roku, w którym toczy się akcja gry, dochodzi do międzywymiarowej katastrofy i miasto w ciągu kilku minut zostaje zamknięte i poddane kwarantannie. Otwiera się szczelina prowadząca do obcego świata, z której wypływają rogate i przeklęte demony niczym fala uderzeniowa z broni nuklearnej, siejąc spustoszenie.

Nastoletnia dziewczyna Luca wraz ze swoją przyjaciółką z liceum Kaz próbuje uciec przed katastrofą, której początek jest niezwykle mroczny i makabryczny. Główna bohaterka Luca ląduje pod gruzami i ma zmiażdżoną dolną część ciała oraz obie nogi, podczas gdy jest świadkiem egzekucji swojego przyjaciela przez istotę z piekła rodem. Wyrywa się na wolność, ciągnąc tułów w kierunku rannego wroga o imieniu Rhem, który był zamieszany w to, co się stało, gdzie zaproponowano atrakcyjną ofertę; Luca dostanie nowe nogi, jeśli ona z kolei obieca mu pomóc w realizacji jego planów. Staje się to punktem wyjścia dla cynicznego i bezbożnego sojuszu, który później okazuje się oznaczać, że mogą mieć ze sobą więcej wspólnego, niż mogłoby się początkowo wydawać, w miarę jak historia pogłębia się i rozgałęzia.

Z Rhem działającym jako duchowy przewodnik w interakcji duetu, dialogi są również satysfakcjonujące, czasami ciężkie, ale także humorystyczne, gdzie kęsy i sarkastyczny żargon są powiewem świeżego powietrza między nastolatkiem a udręczonym duchem, gdy wyruszają na przygodę przez wiele biomów miasta. Jak wspomniano, jest to "Metroidvania", która po raz kolejny skupia się na znajdowaniu rozwiązań odblokowujących nowe obszary. Zapuszczanie się w głąb terytorium, aby zmierzyć się z przejściem, z którym powinieneś się zmierzyć nieco później, jest częścią tego i nie jestem tutaj rozczarowany, ponieważ wszystkie trudności często prowadzą również do ukrytych przedmiotów, aby ulepszyć atrybuty postaci, z których wiele często jest ukrytych za ścianami, które można zniszczyć.

Brzmi znajomo? Na tym polega wspaniałość tego podgatunku, w którym przygoda i otoczenie są w centrum, niezbadana farma mrówek z tunelami i systemami, które stawiają pewne wymagania dla ciągłego rozwoju, które prowadzą cię do przodu. Bicz, który dostaję na początku, jest wymachiwany, aby posuwać się po szkodliwym terenie i punktach między A a B, ale działa również jako hak w bitwie, gdzie mogę zestrzeliwać latające stworzenia z powietrza lub ciągnąć pobliskie obiekty, aby móc zrobić krok i skoczyć trochę wyżej.

Przedmioty i bronie są celowo przyziemne i unikalne. Noże kuchenne to pierwsza broń, którą znajduję, w której wykonuję kombinacje anime przeciwko opętanemu pachołkowi drogowemu z mackami. Nie mogę powstrzymać się od oklasków dla bogactwa wyobraźni wśród wielu broni i wrogów w grze. Oddawanie mocnych strzałów kijem hokejowym, rzucanie rozgrzanymi piłkami baseballowymi lub wyciąganie piłki, która wysyła fale uderzeniowe, by wymienić tylko kilka, przyczynia się do różnorodności bitew, które odbywają się naprzemiennie na różnych ekranach. Wszystkie są naostrzone pod kątem różnych stylów gry i wyspecjalizowanych obszarów zastosowań, w których pionowo kołysząca się mysz komputerowa z drutem może wyrzucić wroga naziemnego w powietrze, aby wykonać mu atak żonglerką, podczas gdy noże działają jak cios kończący. Wszystkie bronie można również wyposażyć w znalezione "afiksy", profity, jeśli wolisz, które są umieszczane w dostępnych miejscach broni i zapewniają pasywne bonusy, takie jak szybszy sprint, zwiększony zasięg i wiele więcej. Liczba tych automatów może być również zwiększona za pośrednictwem rozproszonych sklepów w grze, które są prowadzone przez zwierzęta równie dziwne, co komiczne, z karłowatym oposem będącym wyraźnym faworytem.

Jedna z początkowych misji głównych polega na poszukiwaniu laboratorium, które było punktem wyjścia do inwazji diabła. Brama do laboratorium jest zamknięta na klucz za pomocą rozpoznawania siatkówki, gdzie klucze składają się z czterech par oczu Agradyne personelu, którzy zostali zaatakowani przez naprawdę zirytowanych demonicznych kolegów z Rhem. Polowanie na gałki oczne zaczyna się tam, gdzie stały strumień średnich i dużych bossów w grze nagradza przedmiotami i wymagającymi potyczkami, w których zginąłem dziesięć razy przeciwko większości z nich. Wyzwanie jednak nigdy nie staje się przytłaczające tam, gdzie cierpliwość pozostaje cnotą. Uczenie się wzorców ataków, które zwiększają tempo i zakres, nie jest negatywne, ponieważ bycie uważnym i responsywnym, zamiast losowego wciskania guzików, daje takie samo poczucie triumfu, jak wtedy, gdy przytłaczający wróg pada w Dark Souls.

Ma również wspólne elementy z grami Souls, w których na końcach tuneli znajdujemy portale przebrane za ogniska, w których można odetchnąć z ulgą po przejściu przez labirynty, z którymi mieliśmy do czynienia. Fiolka ze zdrowiem jest przywracana w bezpiecznym kąciku "kieszonkowym", w którym możesz również wrzucić walutę gry do banku lub porozmawiać z Rhem o stanie świata. Wrogowie, którzy zostali zabici na mapie, również odradzają się, jeśli się w tym miejscu zatrzymasz, co jest bardzo świadomą częścią koncepcji ryzyka i nagrody.

Jak sugeruje tytuł, jest tu dużo o opętaniu, ponieważ demony przejmują wszystko, od urządzeń kuchennych po ciała w piekle, które wybuchło. Wrogowie składają się ze wszystkiego, od porcelanowych wazonów, kartonowych pająków, pokręconych maszyn do napojów gazowanych, po meble biurowe, które chcą twojej śmierci. Jest to równie zwyczajny i niekonwencjonalny projekt, który przenika przez cały czas, a także rozciąga się na otoczenie i jego regiony. To odświeżające, że nie widzi się oddzielnych przejść pomalowanych na różne kolory, gdzie drzwi wymagają kluczy, a schody metra łączą różne piętra, z szybami wentylacyjnymi i windami, które należą do zasadniczo normalnego świata. Ogólnie rzecz biorąc, jest tu stylowe otoczenie, które przyczynia się do ogólnego myślenia. Otoczenie jest rytmiczne, między innymi zburzone drapacze chmur, biura, zalane piwnice, ogrody zoologiczne i poskręcane mosty autostradowe. Brudna i nudna paleta kolorów beznadziei przeplata się z powiększaniem i przesuwaniem 3D, co sprawia, że świat 2D wydaje się nieco bardziej żywy technicznie, większy i otaczający pod względem skali, coś, do czego sugestywna i dystopijna ścieżka dźwiękowa również dobrze pasuje.

Projekt opiera się w dużej mierze na prostych liniach, które, o dziwo, czasami stają się również trochę zbyt podobne do tego samego. Wrażenie konsekwentnego minimalistycznego realizmu staje się nieco szaro-brązowe z wizją tunelową, która sprawia, że gra czasami zlewa się ze sobą, co wpływa również na nawigację. Pomimo klasycznej mapy siatki, na której można zrzucać znaczniki, niekoniecznie za każdym razem odzwierciedla ona różnice terenu lub wysokości w logiczny sposób, gdzie wskazówki do przodu rzadko pomagają. Podobnie, czasami doświadczam bitew jako nieco niesfornych i niezdarnych, w których moja postać czuje się przytwierdzona do ziemi, pomimo systemu uników i parowania, który mam do dyspozycji. Wolałbym bardziej żywy i organiczny przepływ w sterowaniu, chociaż z czasem stanie się on bardziej dynamiczny z większą finezją po nowo odkrytych sztukach walki i talentach. Mam szczerą nadzieję, że w przyszłych patchach dopracują podstawową walkę.

Possessor(s) oferuje ciekawy akcent na ustaloną formułę Metroidvanii, ale moim zdaniem najlepiej gra się w nią podczas krótszych sesji. Oprócz historii, która powoli rozwija się poprzez wspomnienia i retrospekcje we wspólnym życiu wewnętrznym głównych bohaterów, gdzie nie jest ono czarno-białe, przekazywane jest również przesłanie o handlu i obsesji, w której nawet demony nie mogą zostać pozostawione same sobie jako surowce, bez eksploatacji i wydobycia. To trochę tragiczne, że deweloper zostaje dotknięty zwolnieniami tuż przed premierą po trzech latach rozwoju, co, miejmy nadzieję, nie wpłynie na planowane ulepszenia, które zostały obiecane. Zasługuje na to, aby zagrać w nią ci, którzy nie mają problemów z małym wyzwaniem w układzie, w którym sterowanie również mogłoby być nieco ściślejsze, ale gdzie ostatecznie pokazuje w kreatywny sposób, że duma jest ważniejsza niż upadek.