Zdarza się czasami, a właściwie dość często, że współczuję Sonicowi. Często ma moją sympatię, jeśli chodzi o specjalne traktowanie jego głównego rywala i niesprawiedliwość wobec niebieskiej plamy Yujiego Naki. Tak, mówię tutaj o Mario. Złota gęś Nintendo naprawdę nie może zawieść, według większości z nas. Kiedy występuje w klasycznych tytułach 2.5D z przewijaniem strony - takich jak New Super Mario Bros., New Super Mario Bros. Wii, New Super Luigi U, New Super Mario Bros. U i New Super Mario Bros. Deluxe - zawsze jest opisywany jako cudownie retro.
Kiedy Sonic robi to samo w grach takich jak Sonic Mania, Sonic Origins lub Sonic Superstars, jest bardziej prawdopodobne, że zostanie opisany jako pozbawiony wyobraźni utknął w przeszłości. Oczywiście jest w tym niesprawiedliwość i chociaż nie lubię tytułów Sonica z otwartym światem z ostatnich 20 lat, bardzo lubię przygody, w których pozbywa się wszystkiego, czego nie było w oryginale z 1991 roku. Sonic, dla mnie, jest tym. Dwuwymiarowe skoki platformowe przesiąknięte kultowym, kolorowym i zabawnym designem Sonic Team.
Jest szybki i trudny, we właściwy sposób.
Sonic Superstars jest rozwijany przez Arzest, studio założone przez Naoto Ohshima, który kiedyś stworzył postać z byłym szefem Sonic Team Yuji Naką. Najnowsza gra Arzest, Balan Wonderworld, wyróżnia się jako jedna z najgorszych gier platformowych, jakie próbowałem w całym swoim życiu, co oznaczało, że wcześniej czułem pewien sceptycyzm. Jednak nie zajęło to więcej niż pięć minut z Soniciem podczas kursu otwierającego Superstars, aby zdać sobie sprawę, że jest to przepełnione urokiem i nostalgią, bez uczucia tak staroświeckiego jak, powiedzmy, Sonic Mania.
Chodzi o to, aby zachować starą rozgrywkę z epoki Mega Drive, ale jednocześnie spróbować uwzględnić kilka nowych mechanik gry, zachowując podstawową koncepcję wystarczająco świeżą, aby można ją było rozwijać. Możesz grać jako Sonic, Tails, Knuckles lub Amy, a możesz przejść przez całą przygodę z maksymalnie trzema przyjaciółmi. Największa innowacja w rozgrywce ma związek ze specjalnymi klejnotami Sonica.
Tryb Battle Royale jest nieco dziwny, ale fajnie jest wskoczyć na kilka szybkich meczów online.
Kiedy gra się zaczyna, Sonic, poprzez super stylową sekwencję wprowadzającą, położył ręce na niezwykle potężnym Chaos Emerald, który pozwala na specjalną sztuczkę z udziałem duplikatów. Niezależnie od tego, którą z czterech postaci grasz, raz na każdym poziomie możesz nacisnąć prawy joystick, aby aktywować rodzaj super ataku, w którym na ekranie pojawia się około 20 dodatkowych wersji wybranej postaci, aby pomóc. Ataki te są szczególnie cenne do wyrzucenia podczas niektórych bardziej upartych walk z bossami w grze, dlatego podoba mi się ten pomysł. Wykonanie i projekt samego ataku może nie być najlepszy i czasami wydaje się trochę zbyt japoński, w dziwny sposób, ale z pewnością nie jest to coś, czego nie lubię.
Kursy bonusowe są ważną częścią Sonica, ale tutaj są po prostu dziwne.
Jeśli chodzi o bossów, Arzest i Sega wyciągnęli wszystkie przystanki i stworzyli wielu naprawdę dobrych bossów, którzy podążają za wzorcem lat 90., który Nintendo w szczególności doskonaliło do perfekcji przez lata. Każdy boss wykonuje trzy ataki (różnych typów i z dużą różnorodnością), aby następnie postawić się w pozycji, w której jako gracz możesz zadawać obrażenia, ale musisz dowiedzieć się, jak i gdzie tak szybko, jak to możliwe. Jest boss, który strzela łańcuchami, a aby pokonać tego złego chłopca, musisz oszukać go, aby wystrzelił pociski na siebie, podczas gdy inny boss strzela drutami, po których Sonic może biegać, a następnie nad jego głową, aby zadać obrażenia.
Tails jest prawdopodobnie najłatwiejszą postacią do grania, ponieważ może kręcić ogonem i szybować nad trudnymi przejściami.
Różnorodność kursów jest doskonała, a projekt kursów jest również dobry. Jak zwykle jest kilka różnych ścieżek do obrania i wiele tajemnic na każdym torze, co zachęca do eksploracji, podczas gdy samo tempo biegu zachęca do pełnego biegu, jak zawsze w przypadku Sonica. Ta równowaga, a raczej "kontrast" jest udana i wyjątkowa i jest tu więcej wyzwań niż jestem przyzwyczajony do Sonic the Hedgehog.
Projekt też jest dobry, naprawdę dobry. Obrazy podglądowe wyglądały dla mnie trochę zbyt kontrastowo, a wszystkie obiekty wielokątów wyglądały błyszcząco w filmach z Gamescomu wydanych w sierpniu, ale po uruchomieniu gry (grałem na PlayStation 5 i LG OLED C3), trudno nie zakochać się w wyglądzie Superstars. Jest uroczy, schludny i kolorowy i płynie bardzo gładko bez obaw. Muzyka też jest genialna.
Prezentacja jest naprawdę genialna, podobnie jak muzyka.
Grałem Superstars z moimi dziećmi, Frankiem (8) i Vegą (7) i udało mi się zapytać moje potomstwo o to, jak bardzo podobała im się (lub nie) najnowsza przygoda Sonica. Frank, który grał w kilka gier Sonic i Mario i spędzał dwie godziny dziennie w Fortnite przez ostatni rok - przebiegał przez kursy lepiej niż jego ojciec i był tym, który wymyślił, jak pokonać trzech bossów, podczas gdy ja siedziałem jak stara skamielina drapiąca się po głowie. Frank wiwatował, ćwierkał i wielokrotnie chwalił projekt i umiejętność zmiany postaci. Lubił kursy, jak to jest super szybkie i uwielbiał szefów. Z drugiej strony Vega nie grała w wiele gier poza kilkoma godzinami Roblox na swoim iPadzie i uznała Superstars za trochę zbyt trudne.
Papa Hegevall jest zadowolony po kilku dniach z Superstars i zdaje sobie sprawę, że Arzest naprawił swoją reputację po okropnym Balan Wonderworld i wydał uroczą grę rodzinną, która oddaje większość rzeczy o Sonicu, które warto zachować.