Przez lata programiści dokładali wszelkich starań, aby uchwycić magię The Legend of Zelda w swoich dziełach. Na przestrzeni lat doprowadziło to do powstania wielu uroczych i przyjemnych gier, ale zazwyczaj niewiele z nich osiąga wyżyny, które udaje się osiągnąć kultowej serii Nintendo. Może się to wydawać dziwnym sposobem na rozpoczęcie recenzji przygodowej gry akcji AA, ale w rzeczywistości jest to bardzo przydatne, ponieważ Twirlbound The Knightling to kolejna godna podziwu próba złamania kodu The Legend of Zelda.
Ta gra obraca się wokół młodego, niezbyt gadatliwego i niewielkiego wzrostu bohatera, który podejmuje ogromne wyzwanie uratowania fantastycznego królestwa. W tym celu dzierży charakterystyczną broń i używa jej do walki z wrogami, czy to ludźmi, czy potworami, oraz do rozwiązywania zagadek środowiskowych poprzez kreatywne platformówki i strategiczne rozwiązywanie zagadek. Brzmi znajomo? Dzieje się tak dlatego, że The Knightling jest mniej więcej tak samo Zelda -podobny, a przynajmniej współczesny Zelda, jak tylko może być gra, i to wcale nie jest pukanie, tylko sposób na zrozumienie, jaki rodzaj gry Twirlbound się tutaj przygotował.
Więc tak, chodzi o to, aby uratować świat jako bohater, od którego nikt tak naprawdę nie oczekuje zbyt wiele. To brzemię zostaje złożone na twoje barki, gdy wielki rycerz królestwa, Sir Lionstone, znika, pozostawiając cię w posiadaniu swojej słynnej tarczy, prawdziwego i zdolnego narzędzia używanego do walki i eksploracji. Po poinformowaniu o zniknięciu twojego rycerza z lokalnymi członkami rodziny królewskiej, Knighting (giermek) znajduje się w ciężarze świadomości, że królestwo jest zagrożone, a wielu nie jest zaniepokojonych tym rozwojem sytuacji, co powoduje, że udowadnia swoją wartość, pomagając miejscowym i zdobywając ich zaufanie, a ostatecznie wyruszając, aby uratować ziemię przed dewastacją. To dość prosta fabuła, która jest napędzana typowymi stereotypami i tropami narracyjnymi, ale wszystko to dostarczone w sposób, który zapewnia rozrywkę i zaangażowanie, a także wystarczająco ciekawość, aby iść naprzód.
Prawda jest jednak taka, że tą częścią The Knightling, która najbardziej Cię zainteresuje, jest sama rozgrywka. Twirlbound zaprojektował system, który zachęca gracza do zmierzenia się z zadaniem na swój własny, kreatywny sposób. Możesz łączyć ze sobą różne działania i techniki w walce, aby przezwyciężyć różne zagrożenia, zestaw ruchów i umiejętności są zaprojektowane w taki sposób, aby eksploracja była zabawna i ekscytująca, a łamigłówki środowiskowe miały odpowiednią równowagę między trudnością a łatwością zrozumienia. Jest to równowaga, którą Twirlbound opanował do perfekcji, a która sprawia, że odkrywanie świata The Knightling jest przyjemnością, miejscem, w którym będziesz bardziej zainteresowany zejściem z utartych szlaków niż podążaniem za główną historią.
Co znajduje się na szczycie akweduktu? Jak daleko mogę zjeżdżać bez przeszkód? Co się dzieje, gdy odbijam się od tych świecących grzybów? Jakie tajemnice skrywa ta jaskinia? Co kryje się za drzwiami, co wymaga ode mnie rozwiązania zagadki związanej z poruszaniem się sprzętem? Jest wiele powodów, dla których warto odkrywać sekrety i łamigłówki, które wypełnią Twój czas, a także wyzwania ruchowe do opanowania, a to tylko niektóre z największych skarbów i smakołyków The Knightling.
Ale to powiedziawszy, to nie tylko słońce i tęcza. W tej grze są różne elementy, które nie do końca się sprawdzają lub są używane w tak dużym stopniu, że stają się męczące. Po pierwsze, system ulepszeń i postępów nie jest szczególnie inspirujący. Eksplorując świat, znajdziesz świecące kule Pride, które są w rzeczywistości walutą, którą można wykorzystać do odblokowania nowych umiejętności u sprzedawcy. Jest to połączone z zasobami, które są używane do ulepszania twojej tarczy, co oznacza, że nie ma zbyt wielu znaczących postępów z chwili na chwilę, ponieważ zamiast tego zbierasz zasoby i wydajesz je na nagrodę w interakcji między konsumentem a sprzedawcą.
Ponadto walka jest odrobinę trafiona i chybiona. Choć tarcza jest doskonałym i zróżnicowanym narzędziem, jest bardzo powolna i powolna w użyciu, a walka z grupami wrogów nie jest zbyt zabawna, ponieważ uderzają szybciej i mocniej niż ty. Walka również nie ma dużej głębi umiejętności przez większość gry, ponieważ musisz kupować nowe umiejętności i ruchy, aby rozszerzyć swój arsenał... Byłoby też trochę mniej frustrujące, gdyby charakterystyczna dla gry mechanika przyciągania nie była wbudowana w walkę, ponieważ są chwile, kiedy musisz ściągnąć zbroję z wrogów, aby byli podatni na ataki. To może wydawać się fajnym pomysłem, ale musisz też użyć tej samej mechaniki, aby otworzyć skrzynie, wykorzenić jedzenie, aby się uleczyć, pociągnąć za dźwignie, lista jest długa. Nie jestem fanem tej mechaniki, ponieważ jest to szybkie wydarzenie, w którym musisz nacisnąć odpowiednią kombinację danych wejściowych w krótkich odstępach czasu i chociaż od czasu do czasu jest to w porządku, konieczność robienia tego setki razy w trakcie przygody jest ogromnym nadużywaniem mechaniki.
To wraca do pierwotnego punktu Zelda -likes, które mają świetne pomysły, ale po prostu nie do końca trzymają się lądowania, jak ma to miejsce w przypadku The Knightling. W tej grze jest wiele naprawdę uroczych pomysłów i elementów, w tym kolorowy kierunek artystyczny i dziwaczne postacie, ale są też pomysły, które wydają się niedogotowane lub nadużywane. Znajdą się tacy, którzy będą kwestionować brak udźwiękowionych dialogów dla większości postaci i widzę również podstawy do tej krytyki, ale w porównaniu z tym, jak niektóre z ważniejszych elementów rozgrywki (które, choć zasadniczo działają, w praktyce wydają się nieco nie tak), wydaje się, że jest to mniejszy problem.
Krótko mówiąc, The Knighting to świetna przygodowa gra akcji z kilkoma mocnymi pomysłami i elementami. W sercu tej gry jest mnóstwo charyzmy i jakości, a wszystko to jest wystarczająco szerokie i wypełnione, aby utrzymać cię w napięciu aż do napisów końcowych. Ale, pomimo natychmiast zauważalnych podobieństw w rozgrywce, nie spodziewaj się gry o prawie takiej samej mechanicznej głębi ani technicznym wyrafinowaniu, jak w przypadku projektu Zelda, ponieważ The Knightling nie ma takiej samej dbałości o szczegóły jak seria, która do dziś wyróżnia się jako jedna z najlepszych, jeśli nie najlepsza w gatunku.
