The Super Mario Galaxy Movie

Kiedy pisałem recenzję filmu The Super Mario Bros. Movie dokładnie trzy lata temu, chwaliłem, co uważałem za genialną ekranową adaptację tej osobliwej fantazji, jaką jest Królestwo Grzybów Shigeru Miyamoto, Takashiego Tezuki i Koji Kondo. Ale przede wszystkim krytykowałem jedną rzecz: że nie pozostawia zbyt wiele miejsca na relaks i wydaje się trochę pusta. Gdy tylko opuściła Brooklyn, zasypywała cię kolejną sekwencją akcji, gubiąc się i opierając się wyłącznie na nostalgicznych odniesieniach. Ale hej, była tak piękna, a niektóre postacie tak wszechstronne, że warto polecić ją nawet tym, którzy nie znają gier wideo, jeśli ktoś jeszcze tam został.

The Super Mario Galaxy Movie nie zwraca uwagi na tę często powtarzaną krytykę i wręcz powtarza formułę bomby dopaminowej dostosowaną do pokolenia osób z ADHD, z jeszcze większą energią, jeśli to w ogóle możliwe. Problem polega na tym, że tym razem robi to prawie bez położonego fundamentu.

Byłoby hipokryzją oczekiwać, że ten animowany film będzie miał wiarygodność i głębię postaci Ojca chrzestnego, ale aby ich rozpoznać lub nawet wyróżnić, a ich kolejny żart trafił lepiej, obsada potrzebowała trochę więcej uwagi i dialogów na ekranie. Albo coś w rodzaju elegancji i powściągliwości sekwencji z psem. Mówię to, ponieważ Rosalina jest całkowicie odsunięta na bok po obiecującym wprowadzeniu, bo Yoshi przechodzi od ekscytującego odkrycia do statysty w tle, bo choć postać i jej sekwencje wyszły naprawdę świetnie, to dziwne jest, że Fox McCloud na chwilę kradnie światła reflektorów. Jeśli pozbawimy kontynuację osobowości Donkey Konga i jego rodziny, jeśli Lumasowie okażą się kolejną dziecinną wersją Ropuch, a najbardziej unikalne momenty pierwszego filmu znikną, powstanie to seria gagów podtrzymywanych wizualnie spektakularnymi scenami.

A potem jest jeszcze jeden kluczowy czynnik, który chciałem wykorzystać: gra grawitacji z tytułów Super Mario Galaxy. Są tu pojedyncze nawiązania, szczególnie w sekcji kasyna, ale gdzie jest poczucie nieważkości w grach wideo? Świat do góry nogami, problem trzech ciał czy przesuwająca się grawitacja... Na Wii, a nawet dla tych, którzy ostatnio grali na Switchu/2, były to i pozostają fantastyczne, wstrząsające doznania, których film nie potrafi wykorzystać. Tak, widzisz asteroidy i większe planety inspirowane lub bezpośrednio skopiowane z gier, a oczywiście jest dużo podróży kosmicznych i skakania, ale sama istota, czysta pomysłowość tych gier, zostaje rozmyta.

Zamiast tego zobaczysz znacznie więcej z Super Mario Odyssey, ale w szybkich cięciach (Cascade, Sand) i często nawet nie na miejscu (pewna piosenka, gdy nie pasowała). Medley czerpie także z Mario Sunshine i Wonder, ale często bez właściwego przedstawienia odniesienia. Z tego powodu wizualnie najlepsze elementy pochodzą z starszych gier, a prawda jest taka, że w znacznie lepszych finałowych scenach bardzo dobrze wykorzystuje pixel art z Super Mario Bros. i Super Mario World. W końcu coś zaskakującego, niemal na końcu.

I być może tego The Super Mario Galaxy Movie brakuje najbardziej: niespodzianki i tajemnicy, czy to na poziomie narracyjnym, czy artystycznym. Jest niesamowicie płaski w porównaniu do wspaniałego materiału źródłowego i potrafi zacierać granice dla kilku postaci, w tym samego Mario, rzekomego protagonisty. Oczywiście, pojawiają się tu pewne nieśmiałe zapowiedzi romantyczne, pochodzenie księżniczki Peach zostaje ujawnione zgodnie z oczekiwaniami, a Bowser i jego wątek po raz kolejny kradną show: choć nie dorównują pierwszej razie, rozwijają się zabawnie i zgodnie z grami.

Mimo wszystko, to oczywiście film niezbędny dla fanów. Jeśli chcesz zobaczyć najlepsze wersje światów Mario, to uczta dla oka. Chociaż bierze to za dużo za pewnik, zawsze są drobne szczegóły, do których można się przyczepić, gdy pojawia się nuda (nawet jeśli tym razem nie ma tylu ani tak dobrych easter eggów). A Brian Tyler ponownie oddaje najlepszy możliwy hołd Koji Kondo i Mahito Yokocie, a sama ścieżka dźwiękowa warto obejrzeć film Mario Galaxy nawet z zamkniętymi oczami. Ale podejrzewam, że ta powtarzalna formuła mająca na celu rekompensowanie bzdur nie zadziała tak dobrze jak za pierwszym razem, a to, niestety, sprawia, że ten film nie jest odpowiedni dla wszystkich widzów. Będą musieli się z tego nauczyć na potrzeby przewidywalnego powrotu DK na wielki ekran.