Niektóre gry pozostawiają silniejsze wrażenie niż inne. Niektóre z moich najbardziej żywych wspomnień związanych z grami pochodzą z końca 2001 roku. W tamtym czasie odbywałem służbę wojskową i granie praktycznie nie istniało, nie licząc okazjonalnych sesji grania w lokalnym biurze poborowym na PlayStation 2, gdzie grałem, co najważniejsze, w nowiutką grę Tony Hawk's Pro Skater 3.
Niewiele gier zjednoczyło graczy tak, jak trzeci Tony Hawk w tamtym czasie. W grę grał ktokolwiek i czasami wydawało się, że każdy, kto ma taką możliwość, jest na jej punkcie absolutnie szalony. Tony Hawk's Pro Skater 3 odniósł światowy sukces, pokonując swoich dwóch poprzedników pod względem sprzedaży. Choć druga część Tony'ego Hawka była świetną grą, dopiero trzecia odsłona serii rozpoczęła prawdziwy mega sukces serii.
Nostalgia za trzecim THPS była dla wielu tak silna, że kiedy kilka lat temu ukazała się Tony Hawk's Pro Skater 1+2, pierwszym pytaniem, jakie zadano, było, dlaczego nie stworzyć podobnego remake'u trzeciej części, a także doskonałej czwartej części. Z jakiegoś powodu sukces oryginalnej gry nie dorównał jednak sukcesowi nowej wersji. Activision ochłonęło w sprawie drugiego remake'u Hawka i w końcu wydawało się, że nadzieja została stracona, gdy Vicarious Visions, studio, które opracowało poprzednią wersję, zostało opuszczone.
Ale nagle jesteśmy tutaj, a Tony Hawk's Pro Skater 3+4 staje się rzeczywistością. Zespół programistów zmienił się na Iron Galaxy, ale poza tym nowa gra maszeruje tą samą ścieżką, co jej poprzedniczka, i słusznie. Jednak w momencie zapowiedzi gry w powietrzu wciąż wisiało jedno zasadnicze pytanie: czy czwarta część serii pozostanie niezmieniona? W końcu pierwsze trzy części opierały się w dużej mierze na gorączkowej akcji zręcznościowej, podczas gdy czwarta część ostrożnie przeniosła serię w kierunku przygody w otwartym świecie.
Niestety, odpowiedź brzmi: nie. Mapy w części czwartej pozostają niezmienione, ale nadal pędzisz przez dwie minuty na raz. Największą szkoda tutaj zmniejszenia liczby zadań. Podczas gdy wcześniej czwarta gra miała wiele do znalezienia i ukończenia, teraz jest dokładnie taka sama liczba misji, jak w trzeciej grze. Niefortunna zmiana, która jest z pewnością uzasadniona, ale jednak.
Pomijając to, sama akcja to nadal czysty męs. Dwuminutowe sesje to gorączkowa jazda na deskorolce i kontrkultura, gdzie główną atrakcją jest rock and roll. Skateboardzista wykonuje najbardziej niesamowite loty w powietrzu i kombinacje kaskaderskie na całej arenie. Gdy tylko trzecia gra rozpocznie się w Foundry, stary znajomy hak uderzy cię jak tona cegieł. Urok jest tak dziki, że aż trudno go wytłumaczyć. Dla narkomanów nostalgii, takich jak ja, uczucie starych, znajomych map dla nowego i ekscytującego silnika gry to magia, a eksploracja,
Odkrywanie i znajdowanie różnych części, które prowadzą do różnych kombinacji sztuczek, jest
to po prostu świetna zabawa.
Gry są ze sobą powiązane w taki sam sposób, jak ich poprzedniczki. Obie gry są natychmiast grywalne, a pieniądze i umiejętności, które zbierasz, są grami, które można przenosić wraz z postacią, którą grasz. Istnieje jedna duża kampania, która łączy obie gry, ale mimo to można w nie grać osobno. Działało to świetnie w ostatniej grze i działa świetnie teraz.
Oprócz podstawowych misji istnieje również długa lista różnych misji wyzwań,
Postacie do odblokowania i wiele więcej. Jeśli chcesz w pełni poznać grę, będziesz miał na to dziesiątki godzin. Jeśli predefiniowane mapy nie unoszą Twojej łodzi, łatwy w użyciu edytor map jest ponownie dostępny do tworzenia własnych dzieł.
Jednak ilość treści i przystojny silnik gry nie mają większego znaczenia, chyba że jest to najważniejsza cecha serii, ostra jak brzytwa i zabawna rozgrywka. pozostaje niezmieniona. I tak jest, o mój Boże. Sztuczki i kombinacje wypadają niesamowicie dobrze, a szybkie odświeżanie ekranu jeszcze bardziej poprawia wrażenia. Oczywiście będą wypadki i awarie, ale to oczywiście istotna część doświadczenia z jazdy na deskorolce.
Moim zdaniem trzecia część Tony Hawk jest najlepszą grą z całej serii, a w tej wersji trzecia jest po prostu jeszcze lepsza, mniej więcej najbardziej kompletnym wyrazem filozofii Tony'ego Hawka. Four to także świetna gra i nawet jeśli nie możesz pochwalić się swoimi prawdziwymi umiejętnościami łyżwiarskimi w ramach tej kolekcji, nadal jest to najfajniejsza gra.
Stare Tony Hawki wciąż mają swój własny rodzaj magii, a dzięki nowemu silnikowi gry i dodatkowej zawartości nadal trudno jest pokonać wiele z tych gier. Nadal cieszę się gwarem i słońcem tak samo jak prawie 25 lat temu.
