Warhammer 40,000: Mechanicus II

Czasem zdarza się, że gram w kontynuację i czuję frustrację tym, co przeżyłem. Ten dystopijny sequel fantastycznego poprzednika jest tego doskonałym przykładem. Pod powierzchnią kryje się przygoda, która jest naprawdę dobra, dlatego trochę szkoda, że twórcy czasem wybierali złą drogę. Mechanicus II robi dokładnie to, co robią wszystkie kontynuacje – przyspiesza tempo, skalę i przepych. Robi to częściowo kosztem swojego unikalnego charakteru jako strategiczna gra Warhammer 40K. Po raz kolejny mamy do dyspozycji żywą, fantastyczną ścieżkę dźwiękową z pięknym połączeniem fenomenalnego projektu dźwiękowego. Tym razem znów wydamy rozkazy dla Adeptus Mechanicus i Necranów. Jednak nie wszystko jest takie, jak się wydaje, i wiele się zmieniło od czasu, gdy po raz pierwszy mogliśmy plądrować starożytne, zaawansowane technologicznie bazy z minionej epoki.

Pierwszą rzeczą, która rzuca się w oczy, jest to, że obecnie są dwie kampanie. Oba dają ci odmienną perspektywę na ten sam konflikt. Adeptus Mechanicus osiedla się na świecie, który jest miejscem spoczynku Necronów – formą zaawansowanych technologicznie maszyn przypominających faraonów Egiptu. Vargard Nefershah obudził się i próbuje zmobilizować swoje siły przeciwko tym, co uważa za intruzów. To wywołuje ogromny konflikt, który pochłania całą planetę. To od was spoczywa rozwiązywanie sytuacji, czy to jako intruzi, czy jako pierwotni osadnicy. Obie kampanie są wciągające, każda oferuje unikalną perspektywę na konflikt.

Zacząłem jako Adeptus Mechanicus, co pozwala nam zobaczyć znajome twarze z poprzedniej gry. Tym razem jesteśmy wyznaczoni jako oddziały szturmowe i naszym zadaniem jest uderzyć w cele, których nikt inny nie osiągnie wystarczająco szybko. Pierwszą rzeczą, która mnie uderzyła, było to, że wszyscy mówili po angielsku, co jest całkowitym odejściem od poprzedniej gry. Jednak łatwo było zmienić ustawienia, by mówili językiem kodu, tak jak w poprzedniej grze. To samo nie dotyczy Necronów; mówią po angielsku z akcentem. Chciałbym zobaczyć, jak mają własny język w tym samym stylu.

Jedną z największych zmian jest Twój wpływ i sposób działania walk. W tej grze wybierasz bohatera z Adeptus Mechanicus. Wszystkie są zaprojektowane z różnymi umiejętnościami i drzewkami ulepszeń. Oznacza to, że po misjach możesz wybrać, jak rozwijać te postacie. Każda misja polega na wyborze bohatera, a następnie nienazwanych typów oddziałów o różnych zdolnościach. To także moja główna krytyka; Wolałbym więcej bohaterów z większą liczbą dialogów i komentarzy podczas misji.

Masz do wyboru określoną liczbę typów oddziałów, które można ulepszać za pomocą drzewka technologicznego. To także miejsce, gdzie odblokowujesz więcej i silniejszych żołnierzy. Aby to osiągnąć, potrzebujesz specjalnych zasobów zdobywanych z misji, modyfikatorów misji i budynków w świecie kampanii. Podoba mi się system zarządzania zasobami; Naprawdę musisz przemyśleć, ile wydasz na każdą misję, żeby późniejsze misje nie zmuszały cię do używania tylko darmowych typów wojsk. Może to być katastrofalne dla kampanii, jeśli nie masz możliwości rekrutacji bardziej zaawansowanych typów oddziałów.

Gdy zaczynasz misję, twoja postać zaczyna się poruszać po krótkim wprowadzeniu. Nie masz kontroli nad akcją; Zamiast tego oglądasz oś czasu pokazującą, kiedy odbędą się wydarzenia i bitwy. Moim zdaniem to błąd. Jedną z największych radości pierwszej gry było wybieranie pokoi, unikanie pułapek, eksplorowanie środowisk, a czasem całkowite unikanie walk. W kontynuacji wszystko jest jeszcze bardziej wyreżyserowane i na szyny. Oznacza to również wzrost szans na przeżycie i niepowodzenie misji. Nie da się uniknąć bitew, dlatego musisz maksymalnie wykorzystać wydarzenia i uniknąć kosztownych strat podczas misji. Musisz też pilnować wskaźnika, który jeśli się napełni, powoduje więcej wrogów w następnej walce. Jeśli twoi żołnierze zostaną ranni, bitwa może stać się niepotrzebnie trudna.

Bitwy różnią się nieco od pierwszej gry, ponieważ na polu bitwy jest więcej typów wojsk, a mniej bohaterów. Ponieważ walki nie oferują takiej złożoności jak rywale, takie jak XCOM 2, szybko stają się powtarzalne. Jak wspomniano, bitwy są nieuniknione i częste. Same walki nie są złe, ale jest ich po prostu za dużo. Uważam, że Mechanicus II lepiej by się sprawdził, gdyby było mniej, ale bardziej znaczących bitew i więcej wydarzeń podczas misji. Jednak można wykorzystać teren w sposób, którego pierwsza gra nigdy nie pozwalała, a obie frakcje grają tak inaczej, że gra pozostaje wciągająca. A nawet nie zaczynajmy o Ligach Votann, które pojawiają się dość wcześnie w kampanii. Te stworzenia z wysoko zaawansowaną technologią są całkiem zabawne i mam nadzieję, że rozszerzenie kampanii pozwoli nam grać więcej jako te unikalne kosmiczne krasnoludy.

Może brzmi, jakbym był niezadowolony z kampanii, ale ma też swoje zalety. Lubię rozwijać planetę i próbować zbierać więcej surowców. Lubię pozwalać bohaterom radzić sobie z pewnymi sprawami samodzielnie. Oznacza to, że musisz starannie zarządzać kluczowymi postaciami i wybierać, które najlepiej nadają się do rozsyłania. Często są poza domem na rundę lub dwie, co sprawia, że wybór jest ważny. Lubię ulepszać postacie i odblokowywać oddziały. Na pierwszy rzut oka w pewnym sensie przypomina grę planszową. Chociaż zegar zagłady nie jest obecny w taki sam sposób jak w pierwszej grze, muzyka, dialogi i postacie sprawiają, że sytuacja wydaje się krytyczna.

Jeśli jest coś, co zasługuje na pochwałę po raz kolejny, to są to projektanci muzyczni, dźwiękowi i artyści 3D, w tym ci stojący za głosami, projektowaniem, muzyką i dźwiękiem. Wygląda świetnie i brzmi fantastycznie. Brak dubbingu był sposobem na oszczędności w pierwszej grze, ale Bulwark Studios tak genialnie nadali tym postaciom i tej frakcji głos, że nie wyobrażam sobie inaczej. Naprawdę oddali istotę tego, czym jest Adeptus Mechanicus i jak brzmi w swojej grze. To działa równie dobrze w kontynuacji. Czasem nawet wydaje mi się, że brzmią trochę lepiej.

Technicznie, podobnie jak pierwsza gra, działa płynnie na komputerze i oferuje ostrą grafikę. Szczegółowe postacie i przyjazny interfejs sprawiają, że doświadczenie jest świetne. Trudno się pomylić, a w menu znajdziesz wskazówki na niemal wszystko, co przyjdzie Ci do głowy, jeśli będziesz ich potrzebować. Gra ma tak mało warstw menu, że nie nazwałbym jej trudną strategią. Najtrudniejszą częścią gry jest to, że niektóre misje kampanii znacznie różnią się pod względem trudności. Niektóre wczesne misje są znacznie trudniejsze niż późniejsze. Mimo to nie napotkałem żadnych zauważalnych błędów. Jedyne, na co natknąłem się, to błąd dźwiękowy, gdzie postać pomijała linijkę dialogu.

Patrząc szerzej, mamy przygodę, w której każda kampania trwa znacznie ponad 20 godzin, w zależności od poziomu trudności i liczby dodatkowych misji pobocznych. W zależności od przebiegu wydarzeń, możesz też musieć grać misje obronne, ponieważ przeciwnik nie stoi w miejscu na mapie kampanii. Mogą one nieco wydłużyć czas zabawy. Otrzymujesz też fantastyczne projektowanie dźwięku i piękną grafikę, łatwy w obsłudze interfejs i szczegółowe wizualizacje. Trudno nie dać się wciągnąć w ten konflikt między dwoma mechanicznymi frakcjami. Uwielbiam tę dychotomię w tym, w co wierzą te dwie supermocarstwa, choć obie są bardziej mechaniczne niż organiczne. Jest też kilka innych frakcji, które pojawiają się coraz krócej w trakcie kampanii. Niektóre z nich sprawiają, że twoi bohaterowie wydają się słabi w porównaniu z nimi.

Mechanicus II nie jest zły, ale wprowadza pewne decyzje, które moim zdaniem bardziej odbierają rozgrywce niż wynoszą ją ponad poprzednika. Moja główna krytyka to to, że wszystko wydaje się zbyt wyreżyserowane, czego poprzednik unikał, dając większą swobodę w poruszaniu się po różnych budynkach na mapie kampanii. Wybory w kontynuacji zostały przeniesione z misji na mapę kampanii między tymi misjami. Przede wszystkim część tajemnicy zostaje utracona, jeśli wiesz, kiedy co się dzieje – na przykład bitwy, wydarzenia z wieloma wyborami i inne elementy podczas misji. Prawdopodobnie nie zmieni się to, ponieważ jest to fundamentalnie powiązane z podstawową strukturą kampanii.

Sama fabuła jest interesująca, dobrze skreowana po obu stronach i zawiera kilka frakcji, które obecnie są mocno promowane przez Games Workshop. Uwielbiam przesuwać Necronów po polu bitwy. To prawdziwa przyjemność do grania, bez względu na to, gdzie się pojawią. Pomimo zarzutów na strukturę, lubię tę grę, nawet jeśli nie jest idealna. Twórcy próbują eksperymentować i ulepszać podstawowy projekt z pierwszej części. Patrząc wstecz, okazuje się, że nie udało im się w pełni tego osiągnąć. Jednak uważam, że sprawdza się na tyle dobrze, że warto ją spróbować, jeśli podobał ci się poprzednik. Chociaż kampania Necronów mogła mieć nieco ciekawsze drzewka ulepszeń, bitwy są zbyt częste, a misje toczą się po szynach, to całość jest więcej niż wystarczająca.

Oprócz