Gdy piszę tę recenzję, w tle gra While Waiting. To, co sprawia, że ta gra jest bardzo inna, to fakt, że pokonujesz poziomy, po prostu pozwalając jej być. Jest to, jak sugeruje tytuł, czekanie, aż każdy poziom zostanie ukończony. To sprawia, że While Waiting pod wieloma względami jest zupełnie niepodobny do niczego, w co grałem wcześniej. Zaczyna się od najwcześniejszego etapu życia; Czekasz na narodziny. Tu stoisz w kolejce... i czekać. Potem pojawiają się wszystkie wydarzenia, które składają się na życie z rzędu, które mają ten sam temat, gdzie czekasz, aż się wydarzą. Każda scena trwa tylko kilka minut i możesz poruszać swoją postacią, wchodzić w interakcje z niektórymi obiektami, a także istnieje lista małych osiągnięć do ukończenia. Oznacza to, że jest coś do zrobienia podczas oczekiwania...
Jest tu bardzo oryginalny pomysł na projekt. We wszystkim, począwszy od wyglądu, po klasyczną muzykę, która zdobi wizualizacje, i oczywiście w całym bezruchu. To trochę jak powieść wizualna bez całego tekstu, jak symulator chodzenia, ale tylko w nieruchomych obrazach. Gra podąża za anonimowym bohaterem przez całe jego życie, czy to czekając na autobus, czekając na zakończenie lekcji, czekając na nakarmienie. Jest to przedstawione jako małe obrazy z jednej z tych książek, w których sam wypełniasz kolory, z wyjątkiem tego, że żaden kolor nie jest wypełniony, a większość z nich to tylko puste sylwetki, bez rzeczy, z którymi możesz wchodzić w interakcje.
W niektórych scenach możesz robić rzeczy, które są nieco dziwne.
To właśnie badając małe środowiska, odhaczasz rzeczy na swojej liście rzeczy do zrobienia. Podawana jest tylko krótka wskazówka i po prostu chodzisz i dotykasz wszystkiego, czego można dotknąć. Jeśli jesteś osobą, która lubi robić te wszystkie rzeczy, będziesz musiał przejść drugą rozgrywkę, ponieważ jednym z kryteriów jest "nic nie robić". Jednak w takim przypadku nie ma nic złego w tym, aby po prostu zostawić grę w spokoju i pozwolić, aby poziomy przechodziły jeden po drugim.
While Waiting jest bardzo trudne do oceny na podstawie czystej rozrywki. Zaczyna się nawet od kilku słów ostrzeżenia, że chodzi tylko o czekanie i czasami może się znudzić. To prawdopodobnie ma coś wspólnego z tym, że czuję się raczej rozdarty w związku z całym tym doświadczeniem. Całkiem przyjemnie jest patrzeć, jak życie powoli się rozwija, a pomysł podążania za postacią przez całą drogę od narodzin i przez życie jest wyjątkowy. Poszczególne sceny są przyjemne, ale cóż, niewiele się dzieje... Myślę, że cała koncepcja powinna zostać przełamana czymś, co ją zmienia, ale jednocześnie istnieje ryzyko, że sama wizja może zostać utracona. Kiedy mam okazję zagrać w Snake na telewizorze lub sortować książki jak w Tetris, nadal mam wrażenie, że te małe łamigłówki i interaktywność znacznie przewracają nudę.
W kolejce jest dużo czekania. Dużo.
Ta gra wymaga dużo cierpliwości, zwłaszcza jeśli zdecydujesz się aktywnie w nią zaangażować. Jeśli po prostu pozwolisz mu działać w tle, spojrzysz na zdjęcia i posłuchasz muzyki, śledzenie całego życia postaci stanie się całkiem przyjemne. Ale jednocześnie jest bardzo powolna i, jak powiedziałem, całkowicie pozbawiona różnorodności pod względem mechaniki rozgrywki. Z setką poziomów naprawdę ma czas, aby przejść przez wszystkie możliwe scenariusze w życiu, jednak jest kilka szybkich przeskoków, zwłaszcza między dzieciństwem a dorastaniem, a niektóre sceny wydają się bardziej kopiami siebie nawzajem. Jasne, że w prawdziwym życiu jest dużo kolejek, ale tutaj można było usunąć jedną trzecią wszystkich tych scen i nadal byłoby ich dużo.
Około jednej trzeciej drogi do środka trzeba poczekać na przejściu dla pieszych. Ta scena jest co najmniej bardzo krótka, ale tych raczej nieciekawych jest za dużo. Myślę też, że muzyka klasyczna nie zawsze pasuje do scen. Wygląda to tak, jakby twórcy trochę zbyt gorliwie podchodzili do pętli fortepianu, próbując urozmaicić grę.
Chciałbym pochwalić tę niezwykle kreatywną ideę podstawową. To bardzo oryginalna koncepcja z pięknym stylem wizualnym, więc nie wydaje się, że jest to kompletna strata czasu. Ale w końcu, niestety dla mnie, dominuje raczej nuda niż rozrywka na wysokim poziomie.