WWE 2K24

Wygląda na to, że seria WWE 2K naprawdę potrzebowała przeżyć tragedię, jaką była WWE 2K20, jedna z najgorszych gier, w jakie kiedykolwiek grałem. To skłoniło twórców do wstrzymania serii, która była bardzo przeciętna jeszcze przed tą grą, aby przywrócić ją na właściwe tory. Powrót dał nam WWE 2K22 i WWE 2K23, które ożywiły serię, a teraz WWE 2K24 kontynuuje ten wysiłek jako bardzo dobra gra, która niestety ma kilka klasycznych problemów, które wydają się nigdy nie znikać.

Trudno mi uwolnić się od smutku sprzed czterech lat, ale wydaje mi się, że nadszedł czas. 2K24 oferuje prawie wszystko, czego potrzebuję i chcę od gry wrestlingowej, od świetnej rozgrywki po głębokie tryby gry. Ale jak trudno jest naprawić takie rzeczy, jak fizyka włosów? Przez ile lat włosy wyglądały jak plastelina, często przecinająca zapaśnika? Zbyt wiele lat, brzmi odpowiedź. Poza tym gra wygląda w większości fantastycznie i chociaż niektóre twarze otrzymały zbyt mało miłości i wyraźnie zostały uderzone w twarz stalowym krzesłem zbyt wiele razy podczas tworzenia, jakość jest bardzo dobra pod względem wyglądu.

Jakość tego, co dzieje się na ringu, jest również dobra. Nie zaszły żadne większe zmiany w stosunku do tego, co widzieliśmy w zeszłym roku, co jest dobrą rzeczą. To, co zostało dodane, to mała mini-gra, w której zapaśnicy wymieniają ciosy, znasz klasyczne "ty mnie uderzasz, ja uderzam ciebie, ty mnie uderzasz, ja cię uderzam". Teraz musisz wymierzyć czas tych ciosów, przytrzymując przycisk dziurkacza i zwalniając go w strefie kurczenia się. Każdy, kto poniesie porażkę trzy razy, przegrywa bitwę i jest tym, który dostaje krótszy koniec kija.

System sędziowania gości został przebudowany. Każda postać może być teraz "sędzią gościnnym", niezależnie od tego, czy jest to kobieta w meczu z dwoma mężczyznami, menedżer czy kumpel jednego z uczestników. Wcześniej można było mieć lub być sędzią gościnnym, ale musieli nosić swoje normalne ubrania, jednak teraz każdy ma swoje własne wejście i klasyczną czarno-białą koszulkę sędziowską. Jeśli zdecydujesz się grać jako sędzia, to od Ciebie zależy, czy policzysz 1, 2, może 3, ale to, jak szybko lub wolno chcesz liczyć, zależy od Ciebie. Można też oszukiwać i mówić, że zawodnik poddał się podczas walki w submission hold. Możesz przełączać się między trybem sędziowskim, w którym po prostu robisz to, co robi sędzia, a trybem zapaśnika, w którym możesz walczyć, jeśli chcesz. Jeśli sędzia jest skomputeryzowany i ma pozytywne relacje z uczestnikiem, da mu to przewagę i odwrotnie, jeśli jest to ktoś, kogo nie lubi.

Jednak w ringu pozostaje kilka problemów, które przypominają o minionej erze 2K20. Teleportacja na krótkie dystanse nadal się zdarza, są niezdarne animacje, które sprawiają, że ciosy całkowicie chybiają, a liny pierścieniowe wydają się być wyciągnięte, aby dostać cię jak najwięcej. Kilka razy zostałem złapany lub części ciała wygięte w groteskowym kierunku przez liny. Tego rodzaju rzeczy muszą szybko zniknąć, ponieważ odbierają część radości z gry. Na szczęście programiści dodali kilka nowych typów meczów, aby spróbować zatuszować te pęknięcia. Trzy nowe, oprócz sędziów gościnnych, to Casket, Gauntlet i mecz karetki pogotowia, lista dostępnych typów meczów jest teraz bardzo długa. Casket to domowy teren Undertaker, na którym musisz włożyć kogoś do trumny i zamknąć wieko. Gauntlet to mecz typu "zwycięzca bierze wszystko": kiedy ktoś przegrywa, ktoś inny wchodzi. Dzieje się tak do momentu, gdy wszyscy zostaną znokautowani i pozostanie tylko jeden. Gra o karetce pogotowia jest dokładnie tym, na co wygląda, wrzuć kogoś na tył karetki i zamknij drzwi, aby wygrać.

Podobnie jak w przypadku typów meczów, tryby gry oferują dużą głębię. W tym roku duży nacisk kładziony jest na 2K Showcase of the Immortals. Wrestlemania kończy 40 lat, a 2K świętuje to, oferując... 21 meczów. Niektóre "Manie" nie mają nawet zapałki. Ani pierwsza, ani druga edycja nie mają odpowiednika, co wydaje się dziwne, a świętowanie długiej historii bez posiadania czegokolwiek z miejsca, w którym się zaczęła, jest dziwne. Duża w tym zapewne zasługa faktu, że większość ludzi z tamtej epoki nie jest w grze. Pierwszy pojedynek pochodzi z Wrestlemanii III i jest jednym z najlepszych pojedynków w historii, Ricky "The Dragon" Steamboat kontra "Macho Man" Randy Savage. Podobnie jak w poprzednich latach w Showcase gramy z celami, a po ich osiągnięciu mecz płynnie przechodzi do rzeczywistego materiału z meczu. Wolałbym trochę więcej dźwięku z meczów podczas gry zamiast ogólnej muzyki, ale tryb gry i tak jest miłym hołdem.

Tryb fabularny MyRise powraca z takim samym naciskiem, jak w zeszłym roku. Istnieją dwie różne historie, jedna dla niestandardowej postaci męskiej, a druga dla kobiety. Wygląda na to, że 2K chce teraz stworzyć coś w rodzaju uniwersum (WWE Universe?!), ponieważ wiele postaci pobocznych z zeszłorocznej edycji powraca tutaj w różnych formach. Wspomniano również o grywalnych postaciach z zeszłego roku. Historia męskiej postaci jest taka, że Roman Reigns jest nie do pobicia, ale zmęczył się i porzucił pas, aby udać się do Hollywood. Daje to twojej postaci, która jest w WWE od dwóch lat bez sukcesów, szansę w małym turnieju. Dark Horse, jak go nazywają, próbuje stworzyć własną małą dynastię. Kobiecy odpowiednik zaczyna jako właścicielka niezależnego programu o nazwie TBD. Potem niechętnie dostaje swoją szansę w WWE i musi poradzić sobie z tym, że nie ma tak dużej swobody twórczej, jak we własnym programie. Obie historie są zabawne do rozegrania i są świetną scenerią, w której możesz zatopić zęby jako gracz solo. Jest też klasyczny tryb piaskownicy, Universe Mode, w którym jesteś zasadniczo bogiem i możesz planować pokazy w najdrobniejszych szczegółach i w zasadzie robić, co chcesz. Widzę, że gracze z łatwością spędzają tu setki godzin.

Z pewnością możesz to zrobić również w MyGM, trybie gry, który powrócił kilka lat temu. Ponownie, musisz planować pokazy i robić je tak dobrze, jak to tylko możliwe, ale tutaj rywalizujesz z co najmniej jedną inną osobą (sterowaną komputerowo lub przyjacielem), rezerwując najlepsze mecze i zdobywając najwięcej fanów. W tym roku pojawiło się kilka drobnych dodatków. Teraz można wymieniać wrestlerów z innym programem, a ponadto jest więcej typów walk, więcej tytułów, kilka dodatkowych pokazów oraz GM i łowcy talentów, aby znaleźć nowe talenty. Jedną z moich ulubionych rzeczy każdego roku jest wzięcie jakiegoś wygenerowanego komputerowo wolnego agenta, który jest do bani, z których wielu jest na MyRise w taki czy inny sposób, i przekształcenie go w supergwiazdy. Tryb jest oczywiście fajniejszy ze znajomym, ale sam w sobie działa świetnie. Część sieciowa polega na stworzeniu lobby i rozgrywaniu różnych typów meczów, z maksymalnie ośmioma graczami, nawet w Royal Rumble z 30 uczestnikami, z których 22 będzie sterowanych przez komputer.

To pozostawia nam prawdopodobnie najbardziej kontrowersyjny tryb gry w grze: MyFaction. Jest to tryb gry podobny do Ultimate Team, w którym kupuje się pakiety kart. Oczywiście jest na to rynek i pieniądze będą napływać, ale jednocześnie nie wydaje mi się, aby wrestling był gatunkiem, który tego potrzebuje. Kiedy został wprowadzony kilka lat temu, nie można było nawet grać online, co na szczęście teraz się zmieniło. Tryb gry jest dobry jak na to, czym jest, ale tak jak powiedziałem, nie jest potrzebny.

WWE 2K24 kontynuuje jazdę po tym samym fajnym torze, na którym pociąg jechał przez kilka lat, odkąd WWE 2K20 zjechało z torów. Fajnie się w nią gra, świetnie wygląda, ma wiele zróżnicowanych trybów gry i typów meczów oraz jest miłym hołdem dla 40-letniej historii Wrestlemanii. Pozostaje kilka drobnych niedogodności, ale nie na tyle, aby pogorszyć ogólne wrażenia z gry.