Kilka tygodni temu napisałem zapowiedź na Live A Live i w tym samym tekście byłem raczej ostrożnie optymistycznie nastawiony do gry i jej części, które widziałem. Przeskocz do przodu do dzisiaj, a ja nie mam już ograniczeń podglądu ograniczających to, co mogę sprawdzić, i chociaż możesz mieć nadzieję, że oznacza to, że mogę ci powiedzieć o tym, jak świetny jest ten JRPG, niestety zamierzam robić coś wręcz przeciwnego. Ponieważ po ukończeniu tej gry jestem absolutnie rozczarowany. A powodem tego są nudne innowacje między rozdziałami, fakt, że niektóre rozdziały są znacznie lepsze od innych, a także dlatego, że tempo gry jest szczerze wyczerpujące. Pozwólcie jednak, że rozwinę każdy punkt.
Począwszy od tempa i sposobu, w jaki Live A Live jest zorganizowany. Nadal doceniam charakter tej gry i fakt, że możesz grać w każdy z unikalnych rozdziałów, kiedy tylko uznasz to za stosowne. Ale to, czego naprawdę nie lubię, to niewiarygodnie powolne tempo narracji. Jest tak powolny, że przez większość czasu będziesz po prostu niezainteresowany tym, co się dzieje, i po prostu przeskoczysz przez dialog, aby móc kontynuować eksplorację. To prawda, że eksploracja jest dość monotonna sama w sobie w większości rozdziałów, co oznacza, że nie jest to coś, na co można czekać. W rzeczywistości, idąc o krok dalej, twierdzę, że z ośmiu rozdziałów tylko trzy z nich są rzeczywiście interesujące lub potraktowane w taki sposób, że w pewnym momencie mógłbym je powtórzyć (z tymi prehistoriami ze względu na jej szerszą naturę, Zmierzchem Edo Japonii za projekt poziomów i Cesarskimi Chinami za interesującą narrację). Być może zauważyłeś, że dwa z nich to rozdziały, o których mówiłem w podglądzie.
Jeśli chodzi o pozostałe pięć rozdziałów, Dziki Zachód jest niesamowicie liniowy i powolny, Present Day próbuje być klonem Street Fightera, ale bez ekscytującej rozgrywki bojowej (tę można również ukończyć w około 20 minut), The Near Future w zasadzie wszystko rozgrywa się w jednym z trzech budynków i naprawdę brakuje mu różnorodności, Odległa przyszłość jest wyczerpująco monotonna i nigdy się nie kończy, a średniowiecze ma poważny problem z nawigacją, który powoduje, że stale podróżujesz po obszarach, w których już byłeś. Nie trzeba dodawać, że nie jest to najbardziej ekscytujący ani fascynujący JRPG do grania w dzisiejszych czasach i możesz zobaczyć, dlaczego niektóre rozdziały są lepsze od innych.
Warto również zauważyć, że niektóre z moich obaw podczas fazy podglądu w ogóle nie zniknęły. Walka jest nadal naprawdę nudna i w zasadzie nie ma żadnej strategii, nawet jeśli istnieje system pisania i skuteczności, który powinien określać, w jaki sposób podchodzisz do zagrożeń. W rzeczywistości możesz to zrobić, używając tego samego ruchu przez cały czas, ponieważ wrogowie rzadko robią coś, co uzasadniałoby odejście od tej strategii. Warto również zauważyć, że interfejs użytkownika często przeszkadza sam sobie, więc nie można zobaczyć, jakie są mocne lub słabe strony wroga, co oznacza, że i tak nie ma sensu się na tym opierać.
Podobnie, jak wspomniałem w zapowiedzi, progresja w zasadzie nie ma dla niej żadnego znaczenia, aż do bardzo końcowych etapów ósmego rozdziału. Nie będę wchodził w to, dlaczego tak jest, ponieważ tańczy wokół terytorium spoilerów, ale obejmuje "rekrutację byłych bohaterów", jak stwierdza lista Switch Store dla gry, co oznacza, że prawdopodobnie możesz wywnioskować, do czego nawiążę. Wszystko, co musisz wiedzieć, to to, że postęp każdego rozdziału tak naprawdę nic nie znaczy ani nie łączy się ze sobą (z wyjątkiem ostatniego rozdziału), chyba że planujesz faktycznie pokonać grę, co mogę sobie wyobrazić, że będzie wyzwaniem dla większości, biorąc pod uwagę tempo i brak wciągającej rozgrywki.
Kolejną kwestią, o której mówiłem wcześniej, był brak innowacyjnej rozgrywki między poszczególnymi rozdziałami. Rozumiem przez to, że każdy rozdział - oprócz unikalnej scenerii i listy postaci itp. - jest zdefiniowany przez unikalną mechanikę rozgrywki. Dla prehistorii jest to możliwość użycia wyróżniającego się zmysłu węchu do lokalizowania wrogów i przedmiotów. Z drugiej strony, Present Day obraca się wokół głównego bohatera posiadającego zdolność uczenia się ataków wrogów, które go uderzają, a w The Near Future można wykorzystać telepatyczne moce do czytania w umysłach NPC, co w zasadzie tylko dodaje dodatkową linię dialogową do odkrycia. Najbardziej rozczarowującą częścią unikalnej mechaniki jest to, że są to prawie najlepsze w ofercie, a to biorąc pod uwagę fakt, że ta ostatnia jest jednym z najbardziej nieinspirowanych sposobów podejścia do takiej mocy.
Ale to nie wszystko jest zgubą i mrokiem. Doceniam różne ustawienia w czasie i myślę, że koncepcja gry jest bardzo intrygująca, po prostu nie jest obsługiwana w szczególnie zabawny sposób. Dodatkowo, jak powiedziałem w zapowiedzi, styl graficzny HD-2D jest nadal jedną z największych zalet gry i jest to bardzo ładna gra wideo, w której można się zgubić, grając zarówno na dużym ekranie, jak i podczas korzystania z Switcha w podróży.
Istnieją wyraźne najważniejsze informacje, jeśli chodzi o Live A Live, ale nie mogę się oprzeć wrażeniu, że w przeważającej części jest to gra, która będzie miała trudności z utrzymaniem uwagi gracza i będzie walczyć o to, aby ktoś chciał wrócić i nadal to sprawdzać. Jeśli jesteś pod wrażeniem wyglądu Live A Live i jesteś podekscytowany, sugeruję sprawdzenie Octopath Traveler i Triangle Strategy, a następnie podjęcie decyzji o tym tytule, ponieważ obie te gry są znacznie bardziej imponującymi doświadczeniami niż to, co zostało tutaj dostarczone.
