Nie da się zaprzeczyć, że świat Westeros wyrzeźbiony w serialu HBO Game of Thrones jest politycznie napędzony. Niezależnie od tego, czy chodzi o rdzenny Game of Thrones, czy House of the Dragon, to polityczne zawirowania osadzone na tle fantazji. Wspominam o tym, bo A Knight of the Seven Kingdoms jest trochę inne i być może nie jest tym, czego oczekują osoby nieznające materiału źródłowego.
Na początek, nie ma takiego zakresu. Podczas gdy inne seriale w tym świecie rozgrywają się w całym fantastycznym świecie Westeros i dalej, A Knight of the Seven Kingdoms w tym pierwszym sezonie trzyma się jednego miasta i jednej okolicy. Rezygnuje też z rozległych, godzinnych odcinków i sezonów z ośmioma lub więcej odcinkami. Zamiast tego dostajemy bardziej zwięzłe rozdziały, które rzadko przekraczają 40 minut, a łącznie jest tylko sześć odcinków. Podczas gdy wiele sezonów innych serii może wydawać się długimi przygodami, które ciągną cię w górę i w dół Westeros, A Knight of the Seven Kingdoms sprawia wrażenie bardziej intymnego studium postaci z mniej znanymi elementami designowymi. To bez wątpienia kwestia krótszego materiału źródłowego, więc trudno nie docenić, że wybrali mniejszą konstrukcję, zamiast rozładowywać ją zbędnymi dodatkami, by dopasować się do tradycyjnych czasów trwania.
Game of Thrones i House of the Dragon to bardzo poważne sprawy. Nie ma tu miejsca na śmiech i radość, a humor często ustępuje dowcipnym wymianie się między lordami a arystokramentami. Fabuła toczy się praktycznie wyłącznie w szybkowarze, domu z dynamitu, który czeka na wybuch. A Knight of the Seven Kingdoms rezygnuje z tego, by zamiast tego przedstawić opowieść o Dunk i Egg. Dunk to nikt, honorowy i życzliwy rycerz z osiedla, który chce odnaleźć się na ziemi, podczas gdy Egg to jego nowo pozyskany giermek, który okazuje się większym kłopotem niż się spodziewano. To właśnie ta dynamika stanowi treść tego serialu, pokazując, jak niezłomna odporność i honor jednego człowieka wpędzają go w wielkie rozterki.
To nietypowe rozwiązanie dla osób niewtajemniczonych i tych, którzy znają tylko wersję HBO na Westeros. Można by argumentować, że jest zbyt osobisty, pozbawiony ambicji, a humor i komediowe podteksty podważają szerszą okrutność, jaką doświadczamy w tym fantastycznym świecie. Można by twierdzić, że bardziej stłumiony plan polityczny odbiera temu królestwu dreszczyk emocji, a przejście od walczących smoków do lordów rycerskich to cofnięcie. Ale powiedziałbym też, że to, co tu dostajemy, wydaje się bardziej autentyczne i prawdziwe. Skupiamy się mniej na "bogach" Targaryenów (choć Targaryenowie naturalnie stanowią dużą część fabuły), a bardziej na znajomych osobowościach i archetypach postaci, co oznacza, że A Knight of the Seven Kingdoms faktycznie wydaje się bardziej średniowieczne niż fantastyczne i mityczne.
Ta natura zmienia się w miarę rozwoju serii – pierwsza połowa sezonu wydaje się bardziej A Knight's Tale, a druga bardziej tradycyjna Game of Thrones z powodu problemów rodziny Targaryenów, które znów przeszkadzają. Ale przez cały czas mamy okazję podziwiać znakomite scenariusze, dialogi i kreacje tego świata, gdzie nigdy nie zauważasz, jak mało jest walk i scen akcji, bo każda chwila jest na tyle wciągająca i pełna charyzmy, że po prostu doceniasz powrót do tego świata.
Peter Claffey i Dexter Sol Ansell to także całkiem niezły duet jako główny duet Dunk i Egg, ale zauważasz, że naprawdę wyróżniają się niektórzy z bardziej ekscentrycznych lordów drugoplanowych. Daniel Ings, na przykład, świetnie się rozwija jako Ser Lyonel Baratheon, podczas gdy Finn Bennett, Bertie Carvel, Henry Ashton i Sam Spruell ożywiają różnych członków rodziny Targaryenów z wielkim i często frustrującym efektem. To charyzmatyczna obsada, ale nie taka, która sprawia, że trzeba pamiętać drzewa genealogiczne obejmujące setki osób, by mieć nadzieję na śledzenie szerokich i nakładających się wątków narracyjnych, jak to ma miejsce w Game of Thrones i House of the Dragon.
Ale krótko mówiąc, A Knight of the Seven Kingdoms sprowadza się do kilku rzeczy. Jakość produkcji i dbałość o szczegóły należą do najlepszych. Nie znajdziesz w telewizji zbyt dobrze dopracowanych seriali niż te, które HBO oferuje w tym uniwersum. Jest też doskonała narracja i dialogi, które przyciągną uwagę i sprawią, że desperacko chcesz więcej. Poza tym mamy też inny motyw w centrum serialu, bardziej osobisty i przyziemny układ, z bardziej ludzkim i skromnym humorem, a mniej polegający na złośliwych, sądowych docinkach. Ten serial jest daleki od oglądania Cersei Lannister, która wypija kielich wina, obrażając męskość lorda, czy oglądania Rhaenyry jadącej do bitwy na smoku Syrax. Jest błotnisty, brudny, to historia toczy się po drugiej stronie torów niż tradycyjne Game of Thrones, a jeśli nie masz nic przeciwko zamianie sal sądowych na wiązy, będziesz miał cudowny (choć krótki) czas z A Knight of the Seven Kingdoms.
