Agatha Christie's Seven Dials

Chociaż Rian Johnson i Daniel Craig ciężko pracują, by przedstawić klasyczny podgatunek "whodunnit" bardziej nowoczesnej publiczności, można by argumentować, że w szerszym krajobrazie rozrywkowym jest to gatunek wyraźnie nieobecny, mimo że cały serial lub film fabularny zbudowany wokół jednego, centralnego zbrodni wydaje się idealnie pasować do naszych czasów, gdzie wydaje się, że seriale telewizyjne są oglądane niemal na sesjach plenarnych, a dyskusja online jest kluczowa dla dalszego sukcesu serialu.

Broadchurch twórca Chris Chibnall zdaje się zgadzać. W wspomnianej serii już zajmował się śledztwami dotyczącymi morderstw i policji, a teraz zajmuje się klasykiem Agathy Christie, Seven Dials, powieścią, która w swoich czasach była nieco kontrowersyjna, ponieważ autorka zerwała ze swoim tradycyjnym stylem i opowiadała szerszą historię, która nie dotyczyła tylko jednego, niemal nierozwiązywalnego morderstwa.

Powieść została przerobiona na trzy odcinki trwające nieco ponad godzinę każdy, co jest ciekawą decyzją, która sprawia, że ta historia szybko utknęła między bardziej spójnym tempem i strukturą fabuły filmu a bardziej metodyczną i dogłębną strukturą serialu. W Anglii w 1925 roku arystokratyczna rodzina organizuje wielkie, pompatyczne przyjęcie, które kończy się śmiercią młodego mężczyzny z Foreign Office w tajemniczych okolicznościach. To stawia wytrwałą, rozsądną Eileen Brent (zwaną Bundle ), graną przez kompetentną Mię McKennę Bruce, na tropie większego spisku, a pomoc otrzymuje od Martina Freemana jako Superintendent Battle.

Zdradzanie więcej byłoby szkoda, ponieważ metodyczne, krok-po-kroku śledztwo i rozplątywanie sieci kłamstw i dowodów jest sercem każdej kryminalnej zagadki. Niestety, ta konkretna kryminałowa zagadka jest praktycznie martwa od samego początku.

Nie ma tu szczególnie słabych kreacji aktorskich, ale od lekko niezdarnego Battle Freemana po nawet nieco obojętny Lady Caterham Heleny Bonham Carter, Seven Dials ' odpowiednio ostre otwarcie szybko przygasa wydarzeniami, które wydają się wystrzeliwane jak śrut, chaotyczne i nieistotne. Nie mówimy tu o oddzielnych niciach, które z czasem splatają się w skuteczną narrację; Nie, mówimy o stylistycznym zamieszaniu; niezręczne sceny, które mogą posunąć główną fabułę do przodu, ale pozostawiają cię z niedowierzaniem.

Bundle ma osobisty związek z popełnianymi morderstwami, a jej zapał i determinacja są godne podziwu, ale wszystko wokół niej wydaje się trochę przypadkowe i trudno zrozumieć, przez praktycznie całe trzy godziny, o co w tym wszystkim chodzi. Formuła na mocniejszy stop metalu, który może wiele znaczyć dla przyszłych angielskich wojen, traumy po I wojnie światowej, tajna rozkaz – trzy odcinki muszą pokryć wiele w stosunkowo krótkim czasie, a dzięki mylącemu tempu, które być może bardziej jest błędem Christie niż showrunnera Chibnalla, film wydaje się pośpieszny i chaotyczny. Kilka morderstw przedstawionych jest w typowy sposób "kto to zrobił", z ograniczoną liczbą postaci i skupieniem na otwartych pytaniach oraz metodycznym śledztwie, podczas gdy jedno jest całkowicie zapomniane, a tylko w jednym przypadku pojawia się prawdziwy, krok po kroku rozwój prowadzący do prawdziwego finału.

Kończy się to mokrym bąkiem zakończenia, gdzie nie zostajesz z żadnymi otwartymi pytaniami, ale ani razu nie zostałeś zaskoczony skuteczną metodologią, ekscytującymi, potwierdzającymi wyjaśnieniami czy nawet jednym momentem "aha". Pomimo najlepszych intencji McKenny Bruce, Seven Dials traci całą dynamikę mniej więcej w połowie i od tego momentu nie potrafi zaskoczyć ani zaimponować.