Fallout - Sezon pierwszy

Jednym z moich pierwszych tytułów na PC był pierwszy Fallout, autorstwa Black Isle Studios. Być może ze względu na mój młody wiek w tamtym czasie, a może dlatego, że nie byłem tak biegły w języku gier RPG jak 26 lat później, to pierwsze grywalne podejście nie było dla mnie czymś wyjątkowym, ale położyło kamień węgielny pod budowanie mojej miłości do science fiction. Retro-futurystyczny postapokaliptyczny świat wylądował z siłą tysiąca megaton w moim młodym mózgu, a wiele lat później mogę powiedzieć, że seria gier (obecnie w rękach Bethesdy) jest jedną z moich ulubionych jako graczy. Byłam więc pewna, że nie ułatwię Kilter Films i Amazon za pomocą Fallout, tym razem jako widz. I choć nie było im łatwo połączyć trzy dekady gier i historii na pustkowiach, Fallout udało się przykleić mnie do ekranu i przekroczyć klasyfikację adaptacji, stając się świetnym wysokobudżetowym serialem fikcyjnym, który leci sam w sobie.

Jonathan Nolan i jego wspaniała ekipa, jak już wspomniałem, nie mieli łatwo, bo w przeciwieństwie do innych wielkich telewizyjnych adaptacji gry wideo w ostatnim czasie, takich jak The Last of Us, tutaj nie było wcześniejszej konstrukcji postaci, ponieważ bohaterowie Fallout zawsze byli awatarem gracza. Jednak wiedza i przywiązanie do gier sprawiły, że każdy, kto zobaczy na ekranie Ellę Purnell, Aarona Motena czy Waltona Gogginsa, przypomni sobie podobne momenty z ich rozgrywki. I to są ci z nas, którzy grali, ponieważ innym punktem, w którym Fallout trafia w sedno, jest uczynienie świata tak złożonym, brutalnym i charyzmatycznym jak ich dostępny dla widzów, którzy nigdy nie trzymali w ręku kontrolera ani klawiatury.

Serial zaczyna się powoli, pokazując nam kwitnącą dystopijną Amerykę, w której energia jądrowa rozwijała się znacznie szybciej po II wojnie światowej, a technologie takie jak robot-asystenci, operacje rekonstrukcyjne czy najnowocześniejsza broń rozwijały się znacznie szybciej niż społeczna mentalność, ubrania czy kultura. To dlatego słyszymy piosenki The Ink Spots, Nat King Cole lub Roya Browna, oglądając pojazdy napędzane komórkami fuzyjnymi lub robota Mr. Crafty unoszącego się w powietrzu, serwującego swojemu panu zimne Nuka Cola. Jednak ten amerykański sen żyje w warunkach rosnącego zagrożenia wojną nuklearną z Chinami i wydaje się, że polowanie na czarownice McCarthy'ego przetrwa również jesienią 2077 roku. To tylko uśmiechy, torty urodzinowe i grille, aż nagle oślepiające światło rozświetla ekran, a ogromny atomowy grzyb pochłania Los Angeles. A potem pojawia się kolejny, i kolejny.

Fallout chce eksplorować postapokaliptyczny świat, zadając od samego początku pytanie, jak najlepiej odbudować cywilizację: czy w ten sposób mieszkańcy Vault-Tec Vault 33, którzy żyją szczęśliwie pod tonami ołowiu i stali i uważają się za zbawców mizernej ludzkości na zewnątrz, zaufają? Czy będzie tak, jak narzuca Brotherhood of Steel, poprzez militarną supremację i życie wojskowe? A może będzie to anarchia i prawo najsilniejszych, jak widzimy na przykładzie The Ghoul (wydaje się, że termin ghul nie został tym razem zaadaptowany).

Odpowiedź jest oczywiście znacznie bardziej szara, niż początkowo odkrywa widz, a w ciągu ośmiu godzinnych odcinków linie i granice, które wyznaczają twoją moralność i to, jak daleko się posuniesz, aby przetrwać, są pokręcone i wygięte, aż pękną, podobnie jak twoje wyobrażenie o zaufaniu, szczerości i lojalności. A casting dźwiga ten ciężar na swoich barkach z wielkim sukcesem.

Chociaż cała trójka ma mniej więcej podobny rozwój na ekranie, nie ma wątpliwości, że Ella Purnell, a przede wszystkim Walton Goggins całkowicie kradną show. Przypadek Gogginsa jest bardziej wartościowy niż przypadek młodej mieszkankiVault Lucy MacLean, ponieważ jego postać służy jako pomost między światem przed bombami a teraźniejszością, a jego ponad 200-letni zapis życia jest tak szeroki, tak bogaty w szczegóły i tak surowy jak jego własna skóra. Jest to prawdopodobnie najlepsza praca aktora i z pewnością zasługuje na nominację do nagrody Emmy. Ella Purnell podąża bardziej widoczną ścieżką w podróży swojego bohatera i chociaż Aaron Moten radzi sobie dobrze, jego obecność na ekranie bez kombinezonu z pancerzem wspomaganym T-60 nie jest tak imponująca, jak jego koledzy po fachu, chociaż dobrze wygłasza swoje kwestie.

A skoro już jesteśmy przy temacie pancerza wspomaganego, Vaults i tak dalej, innym dużym plusem serii jest sprawienie, że naprawdę wierzysz w to, co widzisz na ekranie. Gry Fallout zawsze miały tak wyraźną estetykę, że jeśli widziałeś prostą uśmiechniętą twarz z kciukiem w górę, wiedziałeś, że to Vault Boy. Amazon musieli pójść na całość zarówno w kwestii budżetu, jak i produkcji, jeśli chcieli przekonać publiczność, i chłopcze, to im się udało. Poza tym łatwo jest zauważyć, kiedy wszystko nagle nabiera sensu, czyli około pół godziny po rozpoczęciu pierwszego odcinka, a w momencie, gdy przestajesz szukać celowego odniesienia do plakatów lub obiektów na ekranie, wszystko wydaje się autentycznym doświadczeniem, które moglibyśmy znaleźć w każdej grze Fallout. Jest pełna odniesień, ukłonów i wątków, które czerpią garściami z tego, w co już graliśmy, więc nie jest to aż tak oryginalne w tej historii, choć jest dobrze splecione.

Być może są momenty, w których tempo narracji traci nieco impetu z powodu konieczności zajmowania się kilkoma równoległymi wątkami, ale ostatecznie Fallout pozostawia wielki smak w ustach w prawie wszystkich swoich odcinkach. Powracające postacie drugoplanowe, takie jak Steph, Norm i Hank, również mają swoje momenty błyskotliwości, a muzyka, sarkastyczny humor i sekwencje akcji sprawiają, że Fallout jest jedną z najlepszych adaptacji gier wideo w historii i podejrzewam, że jednym z największych hitów telewizyjnych 2024 roku. Nie mogę się doczekać, aby zobaczyć, dokąd zaprowadzi nas ten obiecujący finał sezonu. Bo wojna... Wojna nigdy się nie zmienia.