IT: Welcome to Derry

Chociaż z pewnością można by się spierać, jak dobrze reżyserowi Andy'emu Muschiettiemu udało się doprowadzić do powstania niezwykle udanych filmów It kilka lat temu, pomimo kilku drobnych problemów, szczególnie w drugim i ostatnim rozdziale adaptacji kultowej powieści Stephena Kinga, uważam, że nadal stoją one jako solidne, nowoczesne horrory. W rzeczywistości są to doskonałe przykłady tego, jak niektóre horrory utrzymują stały, wysoki standard jakości przez cały czas, nawet jeśli budżety są wysokie.

Z tych samych powodów trochę się denerwowałem Welcome to Derry, który na początku wydawał mi się bezsensownym przedłużeniem wszechświata, mającym na celu rozciągnięcie sukcesu kina do ekonomicznego punktu krytycznego. Ale potem na pokładzie pojawił się sam Muschietti jako reżyser, a do obsady dołączył Bill Skarsgaard i zaczęła kiełkować iskierka nadziei, bo może okaże się to nie do końca tak cyniczne, jak mogłoby się wydawać na początku?

Jestem tu dzisiaj, aby wam powiedzieć, że chociaż jest wiele punktów, w których Welcome to Derry nie do końca spełnia wymagania dwóch filmów, które służą jako narracyjna podstawa dla tej historii prequeli, jest o wiele, wiele więcej, w których naprawdę można poczuć, że Muschietti zna i opanowuje ten wszechświat i dokładnie wie, jak stworzyć skuteczną historię grozy z jednymi z najbardziej jeżących włosy na głowie. Brutalne i efektowne sekwencje, jakie kiedykolwiek widziałem w serialu telewizyjnym.

Muschietti mógł stać za pomyłką, jaką była The Flash, ale poprzez Mama, It i It: Chapter Two raz po raz udowadniał, że ma smykałkę do gatunku horroru i już od pierwszej przerażającej sekwencji wprowadzającej jest jasne, że Welcome to Derry jest skonstruowany tak, jak jest, ponieważ za kamerą jest doświadczenie. Podobnie jak w obu filmach, poszczególne winiety grozy wplecione są w szerszą narrację, co narracyjnie tłumaczy fakt, że zło, które mieszka w Derry żywi się strachem, zanim ostatecznie pochłonie swoją ofiarę. Poznajemy nową gromadkę dzieci, tylko tym razem 27 lat przed wydarzeniami z pierwszego filmu, które po raz kolejny mają na celu zbadanie, rozwiązanie i ostatecznie uratowanie siebie i siebie nawzajem przed okrutnym złem, o którym już wiemy, że nosi nazwę "To", ale które często przybiera postać klauna Pennywise, zagrany po raz kolejny przez Skarsgaarda.

Ponieważ jesteśmy w latach sześćdziesiątych, systematyczny rasizm w Maine odgrywa nieco większą rolę, ale ogólnie rzecz biorąc, jest to po prostu kolejny sposób, w jaki It jest w równym stopniu dekonstrukcją amerykańskiego idyllicznego "małego miasteczka", co złego klauna, który zjada dzieci. Filmy, podobnie jak powieść, poruszają również takie kwestie, jak znęcanie się, aby przełamać iluzję, barykady, które tworzą się wokół normatywnych zachowań, i dobrze się składa, że tylko dzieci, te niewinne, doświadczają całej tej niesprawiedliwości, podczas gdy dorośli, którzy sami pomagają tworzyć i podtrzymywać iluzję, nie są tak bezbronni i świadomi.

Welcome to Derry jest zatem, podobnie jak poprzednie filmy, o dzieciach i choć w dużej mierze osiągają tutaj swój cel, nie są tak przekonujące, jak ukochany "Klub Przegranych", w którym znaleźli się m.in. Jaeden Martell, Finn Wolfhard, Jack Dylan Grazer, Sophia Lillis i Wyatt Olef. Część narracji zawodzi, niektóre emocjonalne "stawki" są niejednoznacznie przedstawione, a scenariusz momentami wpada w ślepe zaułki, z których jedynym wyjściem wydaje się przesadne dramatyzowanie lub sztampa.

To powiedziawszy, Welcome to Derry udaje się opowiedzieć skuteczną historię w szerokim ujęciu, nawet jeśli ci, którzy uważają, że tajemnica otaczająca "To" jest kluczowa dla jej skuteczności, mogą odnieść wrażenie, że serial sprawia, że śledztwo i wyjaśnienie jego istnienia jest nieco banalne. To powiedziawszy, napięcie utrzymuje się przez cały czas, mimo że wiemy, że próba pokonania Pennywise zakończy się niepowodzeniem, przynajmniej częściowo, ponieważ wraca on później kilka razy, co mówi coś o tym, jak daleko może cię zaprowadzić dobre rzemiosło.

Winiety, o których wspomniałem wcześniej, są po prostu jednymi z najdzikszych, najbardziej przekraczających granice i jeżących włos na głowie, jakie kiedykolwiek widziałem, poważnie zawstydzając nawet filmy It pod względem pomysłowości i pomysłowości technicznej. Oczywiście, mogą być one nieco odległe, ale w naturalny sposób stanowią większość przerażających scen w filmie. Nie wszystkie z nich działają równie dobrze - przejażdżka rowerem po cmentarzu ma trochę Goonies klimat w zły sposób - ale większość z nich trwa 5-7 minut i jest tak intensywna, że moja dziewczyna i ja musieliśmy wymieniać spojrzenia z czystym niedowierzaniem, że Muschiettiemu i spółce uszło to na sucho. Uwierzcie mi, kiedy mówię, że Welcome to Derry nie jest dla osób o słabym sercu, a nawet sprawia, że ostatnia seria Alien: Earth wydaje się być PG-13.

Na obrazie jest nieco irytujący "blask", który prawdopodobnie jest wyborem stylistycznym odzwierciedlającym trendy tamtych czasów, ale sprawia, że serial wygląda na tańszy niż jest w rzeczywistości, a ogólnie wolałbym nieco bardziej matowy obraz, a jak powiedziałem, jest kilka scen z efektami, które trochę się rozpadają. Ale ogólnie rzecz biorąc, dzięki solidnemu tempu, naprawdę przerażającym i innowacyjnym sekwencjom horroru oraz silnemu rdzeniowi narracyjnemu o izolacji, niewinności oraz rozkładzie i strachu, które się za naszymi skonstruowanymi fasadami, Muschietti i spółka niezwykle dobrze radzą sobie z tym, co mogło być oczywistą klapą.