Najnowsza gra z serii, Like a Dragon: Infinite Wealth, zmieniła sporo w moim spojrzeniu na tę serię. Bardzo podobały mi się przygody Ichibana na Hawajach i chociaż daleko mi do redakcyjnego weterana tej serii gier, zanurzyłem palec u nogi w wodzie, mając na swoim koncie kilka gier. W związku z tym zainteresowanie było spore w porównaniu z najnowszą próbą stworzenia serii opartych na grach Prime Video, a biorąc pod uwagę, jak genialnie poradzili sobie z Fallout, wciąż istniała nadzieja na coś wciągającego i dobrze wykonanego z Yakuza.
Jak można się spodziewać, od razu wita nas zbliżenie tatuażu. Jeden z głównych bohaterów serialu przebywa w ciasnej celi i szybko dowiadujemy się, że akcja serialu rozgrywa się zarówno w 1995 roku, jak i 10 lat w przyszłości. Po incydencie czwórka osieroconych bohaterów zostaje wciągnięta do podziemia i może rozpocząć się karuzela intryg, przemocy i zawiłych powiązań między postaciami, które śledzimy. Dużo uwagi poświęcono Kazumie Kiryu, ale trójka przyjaciół z dzieciństwa również dostaje małe historie. Jednak to właśnie w tych historiach tkwi jedno z dwóch głównych rozczarowań: nie ma w nich ani dreszczyku emocji, ani ekscytacji. Historia toczy się w dziwnym tempie, w którym nie tylko przeskoki między 10 latami trochę psują sprawę, ale także sceny wydają się rozciągnięte, a w niektórych przypadkach zupełnie nie na miejscu. Jasne, są postacie, na których się skupiamy, jak szefowie różnych klanów, a następnie czwórka osieroconych przyjaciół, ale jest to również mieszanina imion i osób, z którymi całkowicie się tracisz. Podobnie, rozwikłane wątki są traktowane z dziwnym skupieniem i przyczyniają się do tempa, które często wydaje się zbyt wolne.
Niektórzy aktorzy są zdecydowanie dobrzy, ale ich postacie wydają się raczej jednowymiarowe.
Innym rozczarowaniem oprócz tego jest to, że jako adaptacja serii gier, w większości wydaje się, że przykleili się do nazwy, próbując zainteresować ludzi. Jasne, rozumiem, że najdziwniejsze elementy z gier mogą nie być tak łatwe do zrobienia, ale pytanie brzmi, czy i tak nie powinny były tego robić. Na przykład rzucenie się na całość z dziwnymi postaciami i wydarzeniami i po prostu zrobienie z tego wszystkiego cyrku. Mogło to być kompletnie śmieszne i czyste szaleństwo, ale pewnie przynajmniej byłoby ciekawsze. Nawet kopanie i uderzanie pięściami czy akcja nie dostarczają dreszczyku emocji, przynajmniej nie w tych pierwszych trzech odcinkach. Wiele scen sprawia też wrażenie dość pospiesznych, w pewnym sensie wręcz farsowych.
Jest tu czasem nikłe poczucie jakiegoś twardego dramatu, przy którym można się bawić. I w ciągu trzech 40-minutowych odcinków nie powiem, że kompletnie się nudziłem. Położono podwaliny pod przyszłe bitwy, a w grę wpleciono trochę złożoności, aby zasugerować, że później może być trochę głośniej. Nie ratuje to jednak powolnej historii, która oczywiście powinna była grzmieć i odważyć się podjąć ryzyko. Bez wątpienia fabuła będzie się zagęszczać, a starcia będą stawać się coraz ważniejsze w miarę upływu odcinków i pod tym względem jednym z najlepszych elementów serialu telewizyjnego, moim zdaniem, jest to, że rzeczy mogą zająć trochę czasu. Ale to nie znaczy, że to, co idzie w parze z czymś bardziej wybuchowym, musi być nudne.
Przynajmniej tatuaże są dobrze wykonane.
Kilka solidnych kreacji aktorskich, ulice skąpane w neonowych światłach i momentami ładna sceneria to kilka małych pozytywów, które wciąż zdradzają produkcję z dużym budżetem i mnóstwem rozczarowań gdzie indziej. Być może potrafisz docenić to, że czasami jest to dość przyziemne, ale jeśli masz zamiar przypiąć do tego wszystkiego znaczek Like a Dragon, byłoby lepiej, gdyby przynajmniej niektóre dialogi lub momenty wydawały się bliskie temu, co często widzimy w popularnych i źródłowych grach.