Skręcony metal

Łatwo było zakochać się w okrutnym oryginale na PlayStation Davida Jaffe'a, w którym wcieliłem się w rolę psychotycznego klauna zabójcy w zardzewiałej furgonetce z lodami, podróżującego po gęsto brązowych środowiskach i wystrzeliwującego pociski, chcąc nie chcąc. Twisted Metal był jak na swoje czasy zabawny. Jednak dopiero po restarcie Twisted Metal: Black na PlayStation 2 udało mi się rozwinąć uzależnienie. Ta gra była, jest i pozostaje fenomenalna, i to tutaj zmieniłem postacie z Sweet Tooth na Shadow i zacząłem inwestować nadmierną ilość czasu w moje nowe pełnoetatowe hobby: destrukcję na kołach.

Od tego czasu czas mijał. Minęły 22 lata od premiery Twisted Metal: Black i pomimo sporadycznych prób przywrócenia serii z martwych, Twisted Metal, podobnie jak gry Sony, takie jak Syphon Filter, Socom, Jumping Flash i Warhawk, pozostają stracone dla czasu. Stary thriller samochodowy w stylu Mad Max Davida Jaffe'a nie jest obecnie dużo gorętszy niż ocieplacze na nogi i kolczyki na kciukach, ale mimo to Peacock postanowił rzucić pieniądze na psychotycznego klauna lodów i jego kumpli, choćby po to, by spróbować pojeździć na The Last of Us' fali, którą HBO Max i Naughty Dog będą surfować przez wiele lat.

Twisted Metal w formie serialu szybko staje się jasnym dowodem na to, dlaczego nie działa założenie, że tylko dlatego, że gra została pomyślnie przekształcona w ukochany, uznany serial telewizyjny, wszystkie gry będą dobrymi programami telewizyjnymi. Mimo to jest całkowicie jasne, że Sony po prostu rzuciło pieniądze na nieprzemyślaną produkcję i pospiesznie skleciło absurdalnie głupi, cienki i nieciekawy scenariusz oparty na komedii sytuacyjnej i dużej ilości krwi, aby sprzedać go jako "kolejną telewizyjną adaptację ukochanego sequelu PlayStation". To nie jest projekt pasji jak The Last of Us, to jest szybkie tempo. Na wskroś.

O ile mi wiadomo, seria gier Twisted Metal nigdy nie zawierała wiele historii. W każdym razie nigdy nie zastanawiałem się nad żadną fabułą. Tak jak na przykład w Mortal Kombat, każda postać miała jakiś bezsensowny "łuk", w Twisted Metal: Black wszystko miało związek ze złym turniejem ultra-złoczyńcy Calypso "Twisted Metal", ale szczerze mówiąc, nie pamiętam nic z tego i ani jednej linijki dialogu od żadnej z zaangażowanych osób. Mogę wam powiedzieć, że jest to zauważalne tutaj.

Bo chociaż scenarzysta Deadpool Rhett Reese działał jako showrunner i napisał odcinek pilotażowy, ten serial tak naprawdę nie jest o niczym. Śledzimy losy John Doe, granego przez gwiazdę Falcon Anthony'ego Mackie, który wypełnia swoje dni pracą kurierską między miastami w czymś, co wygląda jak domowa wersja świata z Max Mad: Road Warrior. Stany Zjednoczone są zdewastowane, miasta otoczone są gigantycznymi murami, a kraj jest bezprawiu, brudny, ciemny i przesiąknięty złośliwością. Doe otrzymuje zlecenie od burmistrza New LA, aby odzyskać pudełko od New Chicago i przywieźć je z powrotem na Zachodnie Wybrzeże, a w zamian obiecuje mu piękny dom z białym płotem, a także bogactwo, jedzenie i spokojne życie w murach miasta.

Doe, podobnie jak niektóre inne postacie, jest w Twisted Metal: Black, ale jego wygląd i osobowość zmieniły się całkowicie. Cicho stoicki, twardy jak paznokcie hazardzista został przekształcony w głupiego gadułą, który nie traktuje niczego ani nikogo poważnie. Jego samochód nie jest już ani czerwony od płomieni, ani w amerykańskim stylu. Zamiast tego Mackie jeździ ozdobionym karabinem maszynowym Subaru WRX STi z 2001 roku, a każda scena pościgu samochodowego wygląda tak, jakby została nakręcona z prędkością około 13 km / h.

Po drodze Doe spotyka główną bohaterkę, Quiet, której brat zostaje brutalnie zamordowany, co oczywiście zamierza naprawić poprzez krwawą, męczącą zemstę. Trafiają w ręce skorumpowanych, Sweet Tooth i rywalizujących gangów brudnych piratów drogowych, a pomiędzy nimi są pościgi samochodowe z dużą ilością strzelaniny. Rakiety, pociski, ogień karabinów maszynowych i wszystko pomiędzy są oferowane, aby seria wyglądała jak najbardziej jak gra, ale nic nie działa. Nic. Scenariusz jest konsekwentnie żałosny. Nędzny nie do odkupienia. Bohaterowie są lichli, nudni, ich motywy śmiesznie cienkie, a każda minuta tego dziesięcioodcinkowego serialu telewizyjnego jest męcząca bezcelowość.

Są tu sceny, w których Sweet Tooth wykonuje jednoosobowy musical w zburzonym kasynie, co jest jedną z najbardziej rozczarowujących rzeczy, jakie widziałem od lat, a także dziwnie wstawione momenty CGI, które wyglądają, jakby były modelowane i renderowane w Excel, co w połączeniu z brzydkimi zdjęciami, okropną pracą kostiumów, kiepską scenografią (zauważalne, że wszystko odbywa się tylko w tych samych trzech lokalizacjach studyjnych że przenieśli i wymienili niektóre meble) i katastrofalne dialogi sprawiają, że jest to najgorszy serial telewizyjny roku do tej pory. Nie pomaga też fakt, że gra aktorska jest konsekwentnie okropna. Mackie dodaje kilka mikrogramów uroku w kilku miejscach, ale poza tym radzę zachować jak największy dystans między Twisted Metal.