Stranger Things: Season 5 - Tom 1

Hawkins jest w kwarantannie i strzeżony przez patrolujących żołnierzy, ogrodzenia o długości kilometrów oraz surowe przepisy dotyczące tego, kto może wchodzić i wychodzić. Sezon 5 podejmuje wątki tak, jakby wydarzenia z poprzedniego sezonu miały miejsce stosunkowo niedawno. Dla nas jednak minęły już ponad trzy lata, odkąd ostatni raz widzieliśmy ekipę walczącą z superzłoczyńcą znanym jako Vecna. Dzieci stały się już młodymi dorosłymi, i jasne, trochę boli fakt, że niektóre z nich mają już około trzydziestki, podczas gdy wciąż oczekuje się, że bohaterowie, w które grają, są mniej więcej o dziesięć lat młodsi. Szybko się o tym zapomina, a w głębi duszy jestem po prostu szczęśliwy i zadowolony, że to wciąż ci sami aktorzy, których śledzimy od dziewięciu lat – nawet jeśli ubrania, makijaż i fryzury nie do końca oddają iluzję nastolatków.

Wszystko zaczyna się bardzo spokojnie i poważnie. Mieszkańcy nauczyli się żyć w wyznaczonych granicach, być może nawet uśpioni fałszywym poczuciem bezpieczeństwa. Przynajmniej dla tych, którzy nie wiedzą, co się w innym wymiarze zwanym The Upside Down. Ale nasi główni bohaterowie niczego nie zapomnieli. Wręcz przeciwnie, naturalnie polują na potwora, który zabił i skrzywdził tak wielu ich przyjaciół. Pierwszy odcinek zgrabnie podchwytuje większość luźnych wątków. Lucas odwiedza Maxa w szpitalu, Dustin opłakuje swojego zmarłego przyjaciela Eddie'go, a początek jest zaskakująco subtelny i spokojny. Jednak szybko zauważysz, jak bardzo jest to na dużą skalę i jak bardzo stanie się to w miarę postępu sezonu.

Jeśli czegoś się obawiałem w tym finale, to tego, że urok i bardziej ciche, osobiste chwile, które mieliśmy w poprzednich sezonach, całkowicie znikną. Ale mimo że Stranger Things przemieniło się w coś większego i mroczniejszego. Z starszymi, bardziej zahartowanymi postaciami, które są gotowe na to, co nadchodzi. Wszystko wydaje się naturalne, a przejście jest dobrze przeprowadzone. Dusza jest nienaruszona i każdy ma swoje chwile. Może to być coś tak prostego, jak czuły dialog między matką a synem lub między dwojgiem przyjaciół. Rozumiesz, że to ostatni taniec i wszystko musi się zgrać, więc nawet w ramach wysokiej jakości produkcji jest humor i ciepło.

Co więcej, serial wciąż świetnie oddaje ten wyjątkowy klimat lat 80. Stranger Things zawsze o to chodziło. Spielbergowska mieszanka E.T., The Goonies i wszystkiego, czym sama w sobie jest i czym potrafi być. Ekscytujące, urocze, lekko upiorne i epickie. Duża część tej finałowej bitwy korzysta też z faktu, że śledziliśmy Eleven, Hoppera i innych przez tak długi czas. Zwłaszcza biorąc pod uwagę, że seriale telewizyjne mają tendencję do szybkiego powstawania i odchodzenia. Owszem, jest trochę zbędnej ekspozycji i nie wszystkie wątki potrafią być interesujące, ale ostatecznie wszystko dobrze się łączy, a większy budżet naprawdę błyszczy, oferując mnóstwo epickich scen akcji. Chociaż nadal nie rozumiem sensu tak długich odcinków, bo zdecydowanie można by go skrócić.

Jednak trudno nie polubić wszystkiego, co nam oferuje. Cztery dotychczas wydane odcinki to łącznie nieco ponad cztery godziny. I nie ma większego znaczenia, że Netflix chce, byśmy subskrybowali jeszcze miesiąc, bo będziemy musieli poczekać do Bożego Narodzenia i Sylwestra, by zobaczyć, jak to się dalej i skończy. Wydaje się, że z tego, co mamy, jest wystarczająco dużo do przyswojenia.

Od początku podobał mi się Stranger Things. Przede wszystkim uważam, że sezony 1 i 4 odniosły najlepszy sukces. Sezony 2 i 3 miały swoje momenty, ale z perspektywy czasu też najłatwiej je zapomnieć. Oczywiście nie da się uniknąć tego, że istnieją oczekiwania, są one dość wysokie, a wszyscy, którzy śledzili i lubili, teraz życzymy sobie czegoś fantastycznego. Piąty sezon zaczyna się mocno. Nie jest idealna, nie jest wybitna, ale jest dobra. Trochę cierpi na klasyczne pułapki formatu serialu, gdzie akcja mogłaby potoczyć się trochę szybciej, bo jest wypełniacz, który może wytrzymać osiem odcinków. Jest też ogólne wrażenie, że widzieliśmy tego już sporo wcześniej. Część uroku znika, gdy dzieci z tajemniczą letnią przygodą zastępuje ją wojsko i dynamiczna akcja zajmująca sporo miejsca. Dodatkowo przytulny horror i atmosfera stają się teraz zbyt ciężkie na efekty, jak rekin z Jaws, który już nie się w mętnej wodzie, lecz jest stale widoczny w pełnej CGI. Ale jest ekscytująca, stylowa i niesamowicie dobrze zagrana przez aktorów, którzy (i to naturalne) znają swoje postacie bardzo dobrze.

Największym problemem z takim podziałem, poza tym, że chciałoby się zobaczyć wszystko naraz, jest to, że nie da się tego ocenić jako całości. Jestem pewien, że jest jeszcze jeden przełączek do osiągnięcia i że podniosą wszystko do jedenastego... Odcinki, na które teraz musimy czekać miesiąc, będą to eskalować na wszelkie możliwe sposoby i nie ma co do tego wątpliwości. Wierzę i mam nadzieję, że po prostu najlepsze momenty sezonu są przed nami, ale już ten wspaniały początek końca jest na szczęście naprawdę dobry.