The Witcher: Sezon 4 został właśnie w pełni udostępniony na koncie Netflix w Twojej okolicy. Możecie obejrzeć osiem odcinków już teraz i właśnie to robimy, aby przedstawić Wam pełną recenzję sezonu. Ale na razie, w ciągu ostatnich kilku dni, udało mi się obejrzeć pierwsze dwa odcinki, aby poczuć przedsmak tego, o czym jest ten sezon i zobaczyć, czy próbuje naprawić niektóre z wielu problemów, które pojawiły się wcześniej.
Jest coś w tym serialu, co sprawiło, że oglądałem go i nadal będę oglądał, pomimo niesamowitego spadku jakości z każdym sezonem. To już nie jest kwestia "ale ma tak duży potencjał", tak późno w historii. Nie chodzi też o nieżyjącego już Henry'ego Cavilla, którego znamy i kochamy (nawiasem mówiąc, Gamereactor był jednym z pierwszych kanałów, z którymi podzielił się swoim pragnieniem, aby podążać za tonem i wątkami książek). Po przyzwoitym, ale niepotrzebnie zagmatwanym sezonie 1, rozcieńczonym sezonie 2 i nie do pokonania sezonie 3, oto znowu, mając nadzieję na co najmniej kilka poprawek.
Ale w Epizodach 1 i 2 znajdziecie tego niewiele. Epizod 1 ma tę samą strukturę, co wiele odcinków, które go poprzedziły: szybkie tempo, z niewielkim tłem dla znanych postaci lub wprowadzeniem dla nowych, zbyt wiele głupich momentów, zaskakująco dyskretny wizualny talent i zero politycznej charyzmy. Być może pamiętasz, co wydarzyło się pod koniec sezonu 3 z Geraltem, Ciri i Yennefer i dlaczego (po raz kolejny) muszą odbyć podróż, aby się ponownie spotkać; tym razem głównie przeciwko magowi Vilgefortzowi z Roggeveen i królowi Emhyrowi var Emreisowi.
Aby przedstawić Liama Hemswortha jako nowego Białego Wilka, pierwszy odcinek bierze stronę ze starego, dobrego podręcznika strategii: "to jest narrator opowiadający nieco inną historię". Wygląda to trochę niezręcznie, ale co zaskakujące, Hemsworth jak na razie dobrze sprawdza się w tej roli. W pierwszym odcinku jest niewiele głębi w jego uczuciach i grze aktorskiej, trochę więcej w odcinku drugim, ale jeśli już traktujesz The Witcher jako zwykły zegarek, nie powinieneś mieć z nim większego problemu. Poza tym mógłby dodać coś nowego do stołu, a to jeden z haczyków, które mógłby mieć w tym sezonie, gdyby dobrze grał. Ponadto jego głos brzmi niesamowicie podobnie do głosu Cavilla, co, wymuszone lub nie, przezabawnie pomaga.
Dobrze radzi sobie również podczas walki z ludźmi i walki z potworami. Jednak serial zbyt mocno stara się pokazać, że nasz Biały Wilk jest bardzo zraniony i bardzo zły, zwiększając brutalność na ekranie do jedenastu. Nie mam nic przeciwko rozpryskiwaniu się, o ile ma to sens, ale tutaj wygląda to na dziecinną próbę pokazania się bardziej poważnie i dojrzale. Moim zdaniem, kończy się to śmiesznie, gdy nie było żadnego nagromadzenia tych obrzydliwych momentów. Innymi słowy, pomimo ładnej choreografii (przynajmniej przez większość czasu), ktoś musi powiedzieć showrunnerom, że więcej gore niekoniecznie oznacza lepsze sekwencje akcji.

Wszyscy oprócz Morfeusza na koniu.
Z szybkimi i słabymi wprowadzeniami ustanowionymi w Epizodzie 1, Epizod 2 podąża za bardziej klasyczną strukturą pod względem tempa i fabuły, a zatem działa lepiej jako przeciętna rozrywka. Nie sprawiło to jednak, że w ogóle przejmowałam się wątkiem "Złodziei", ta grupa "Szczurów", do której dołącza Ciri, aby przetrwać. Nie podobał mi się żaden z bohaterów, ani ich sztampowe życiorysy (w tym nieodzowny fisstech). Chociaż rola Freyi Allan podtrzymuje serial od 2. sezonu, nie mogę oprzeć się wrażeniu, że od czasu nudnego objazdu pustyni poszła tylko w dół.
Tymczasem równie osłabiona Yennefer w wykonaniu Anyi Chalotry próbuje przekonać starych przyjaciół/rywalizujących magów, aby dołączyli do jej nowej sprawy ponownego połączenia w zbyt prostych, przypominających epizody sekwencjach (w lesie jest spotkanie z magiem, które wygląda jak przerywnik filmowy z japońskiej gry wideo), a Cahir wciąż przychodzi i odchodzi, co jest nadużyciem tak interesującej postaci, że wciąż mają czas, aby to naprawić. Gdzie indziej myślę, że Milva z The Witcher party mogłaby mieć swoje momenty, Jaskier mógłby wrócić do formy, a Emiel Regis Laurence'a Fishburne'a wnosi bardzo potrzebną pauzę do całego tego Chaosu (gra słów zamierzona), ponieważ nie można w tym uzyskać wystarczająco dużo smaku Morfeusza.
The Witcher nie jest (i nigdy nie będzie) jednym z największych seriali fantasy wszech czasów; To jest coś, co wszyscy zaakceptowaliśmy. Czy w tym sezonie unikniesz głupich przeskoków w czasie, stworzysz trochę rozwoju postaci, wypełnisz wiele i dobrze wykorzystasz magiczną wiedzę? Nie wiem. Jeśli jednak jesteś podobny do mnie, frajerem dla franczyzy, a nawet dla tej serii, który ciągle ogląda tylko po to, aby zobaczyć, gdzie odważy się pójść dalej, mimo że kilka razy uderzył w dno, to śmiało. Nawet jeśli w naszej podróży pozostało tylko kilka śladów efemerycznej radości, nawet jeśli Hemsworth na pierwszy rzut oka może wyglądać jak fałszywy Biały Wilk, zobaczmy, gdzie to się skończy i czy uda się to odnowić.
