Wonder Man

Po obejrzeniu około pięciu odcinków z ośmiu odcinków Wonder Man, moja dość entuzjastyczna dziewczyna Klara spojrzała na mnie i zapytała: "O czym właściwie jest ten serial?" Odpowiedziałem: "Właściwie nie mam pojęcia", i w dość głupim momencie spojrzeliśmy na siebie, oboje wyraźnie myśląc to w najlepszy możliwy sposób.

Dla Wonder Man, projektu przedstawionego nam przez reżysera Shang-Chi Daniela Destina Cretona, jest pod wieloma względami największym Marvel odejściem, jakie kiedykolwiek widzieliśmy, a także całkowicie samodzielnym, choć niektóre aspekty ogólnego profilu smakowego są trochę znajome.

Wonder Man była postacią wprowadzoną w 1964 roku, której moce często dorównują Thor, Sentry i Hulk jako jedna z najcięższych postać, jakie panteon bohaterów Marvel potrafi zdobyć. Ale to wcale nie jest widoczne w tym drama-komediowym zestawie, które w pewnym sensie wprowadza Wonder Man do szerszego MCU, a w pewnym sensie naprawdę, naprawdę nie.

Postać Simona Williamsa jest mistrzowsko zagrana przez Yahyę Abdul-Mateena II w dość meta roli, obok Trevora Slattery'ego granego przez Bena Kingsleya. Obie postacie, delikatnie mówiąc, mają pecha i potrzebują dużej hollywoodzkiej roli, a także natrafiają na tajemniczy remake filmu o superbohaterach z lat 80.... Wonder Man, ale tym razem reżyserem był enigmatyczny twórca i laureat Oscara Von Kovak, grany przez Zlatko Burića. Oznacza to, że w wielu scenach Mateen II gra aktora, który gra postać z remake'u fikcyjnego filmu opartego na postaci, którą on... Sam jest.

Ale zanim przejdziemy do trybu meta, warto powtórzyć, że Wonder Man jest czymś innym niż jakikolwiek inny projekt MCU, jaki kiedykolwiek widziałeś. We wszystkich ośmiu odcinkach prawie nie ma żadnej sceny akcji, a fabuła jest tu niewiele, poza solidną, bardzo rozrywkową relacją, która rozwija się mniej więcej naturalnie między Trevorem a Simonem. W większości przypadków, i brzmi to mniej zabawnie niż w rzeczywistości, ci dwaj bohaterowie jeżdżą po Hollywood, rozwiązując stosunkowo drobne problemy i pracując nad rozpoczęciem projektu Wonder Man.

Wchodzenie w szczegóły byłoby szkoda, bo zaskoczenie odkryciem tego bardzo ciekawego, niemal dziwacznego koktajlu gatunkowego jest częścią zabawy. Nie miejcie złudzeń, są tu drobne okruchy bardziej tradycyjnego układu MCU, ponieważ Simon (nie wchodząc w zbyt wiele szczegółów) naprawdę skrywa sekret, który próbuje ukryć, ale w bardziej praktycznym sensie to dziwna opowieść o dwojgu ludziach z bardzo różnych środowisk, którzy łączy się dzięki miłości do filmu i aktorstwa, i którzy razem dają sobie dokładnie to, czego potrzebują.

Jeden odcinek jest, z jakiegoś niewytłumaczalnego powodu, czarno-biały i opowiada historię zupełnie niezwiązanej z tym postaci. Inny odcinek to niemal rodzaj izolowanej komedii o palaczach o skradzionym motocyklu i start-upie produkującym meksykańskie słodycze. Tak, Wonder Man robi wiele objazdów w ciągu ośmiu stosunkowo krótkich odcinków, i choć czasem graniczy z lekkomyślnością, przez cały czas czuć cudowny, niezręczny autorski klimat. Mateen II i Kingsley są niezręczne i bardzo bliskie utożsamieniu, a są też mocne, emocjonalne momenty, które są tym bardziej wyraziste, że seria konsekwentnie daje sobie dużo czasu na eksplorację i zatrzymywanie się.

Wonder Man to najdziwniejszy projekt MCU i już z tego powodu dowodzi, że Marvel jest gotowy robić rzeczy inaczej. A jeśli Wonder Man jest jakimkolwiek wskaźnikiem, to być może nie musimy się tak bardzo obawiać zmęczenia gatunkowego, przynajmniej jeśli chodzi o serię.