Skip to main content
Publicystyka

Krzyk: Od najlepszego do najgorszego

Przed nadchodzącą premierą Scream 7 poświęciliśmy temu trochę uwagi i uszeregowaliśmy wszystkie poprzednie filmy z serii Scream. Czy zgadzasz się z nami, czy całkowicie się mylimy?
GR Staff Editorial Team Zaktualizowano 3 lutego 2026

Kiedy Krzyk zadebiutował w 1996 roku, oznaczał odrodzenie gatunku slasherów, który od dawna wymierał. Dzięki intertekstualności i samoświadomości stał się ogromnym sukcesem, a wszyscy wiemy, co wielki sukces oznacza dla branży w Hollywood: można na tym zarobić. Teraz, gdy Scream 7 zaraz zadebiutuje, pomyślałem, że skorzystam z okazji, by uszeregować moje ulubione tytuły z tej serii, od najgorszych do najlepszych. Uwaga, spoiler!

6. Krzyk VI (2023)

Od samego początku zaczynam podejrzewać, że coś jest nie tak, gdy w tytule nagle pojawiają się cyfry rzymskie, podczas gdy poprzedniki (i siódma część) używają cyfr arabskich. Ta niespójność w numeracji wcale nie jest największym problemem filmu. Ghostface w metrze w Nowym Jorku pewnie brzmiał jak ciekawy pomysł, gdy proponowano historię piątej kontynuacji, ale już zostało to pokazane w Piątek trzynastego, część VII: Jason zabiera Manhattan (1989), który wszyscy wiemy, że jest jednym z najdziwniejszych i najgorszych odsłon serii. Film jest nudny przez cały czas, z bardzo niewielką, jeśli w ogóle, jasnych momentów, a ostateczna bitwa w opuszczonym teatrze jest fatalna. Moim zdaniem ten film byłby znacznie lepszy, gdyby zostali w Woodsboro. Krzyk jest po prostu najlepszy jako horror z małego miasteczka.

5. Krzyk 4 (2011)

Po 11-letniej przerwie Krzyk powraca z trzecią kontynuacją i już na początku widać, że twórcy zamierzają spektakularnie powrócić, co moim zdaniem wcale im się nie udało. Sekwencja otwierająca to film w obrębie filmu (zwany Stab) w ramach filmu. Można by to uznać za coś bardzo inteligentnego i oryginalnego, ale dla mnie to głównie wywołuje ciężkie westchnienie na ten temat Incepcji. Przez cały film płyną na fali aktualności, a to oznacza wszystko – od found footage po rebooty. Wiele z tego kręci się też wokół mediów społecznościowych, które w slasherach wcale nie sprawiają mi frajdy. Ale jestem stary, ograniczony i konserwatywny, więc muszę to zaakceptować, bo jedną z mocnych stron Scream zawsze było to, że jest aktualny, a media społecznościowe były gorącym tematem w 2011 roku. Pojawiają się nowe postacie, z których najbardziej wyróżniającą się jest chyba Jill, kuzynka Sidneya Prescotta (Neve Campbell), ostatnia dziewczyna serii, co uważam za trochę nudne i. Nie zawsze musi to być krewny, który wchodzi i zajmuje centralną scenę; Może to być też postać, która nie ma żadnych więzi rodzinnych.

4. Krzyk 3 (2000)

Ta druga kontynuacja jest jeszcze bardziej meta niż poprzednia, ponieważ akcja filmu rozgrywa się głównie na planie filmowym Stab 3, a akcja została również przeniesiona do Hollywood. Pamiętam, że byłem rozczarowany filmem, gdy wyszedł na przełomie tysiącleci, i przez lata nic się tak naprawdę nie zmieniło. Warto powiedzieć, że film ukazał się w stosunkowo nieodpowiednim momencie, jeśli to właściwe słowo, biorąc pod uwagę masakrę w Columbine. Studio filmowe nakazało Wesowi Cravenowi i jego zespołowi dodać więcej humoru, a mniej przemocy. Nie było powiedziane, tym bardziej zrobione, co z pewnością zostało dobrze przyjęte, ale w tym przypadku więcej humoru, a mniej przemocy, było czymś negatywnym. Robi się jeszcze bardziej nużące, gdy okazuje się, że zabójcą w filmie jest przyrodni brat Sidneya i mózg planu zabójców w oryginalnym filmie. Po tym filmie, jak wspomniano wyżej, seria zrobiła 11-letnią przerwę przed kolejną kontynuacją, która z perspektywy czasu jest słabsza od tej.

3. Krzyk (2022)

Długa przerwa nie zawsze oznacza gorszy film, jak wyżej, ale 11 lat (ponownie) między czwartym a piątym filmem (który, co dziwne, nazywa się po prostu Krzykiem, jak oryginalny film) oznaczał pewien nowy początek. Przemoc wróciła, a wiele z nich wydaje się nowe i świeże. W pozytywnym sensie, dodam, jak na tradycjonalistę takiego jak ja. Jeśli chodzi o horrory i filmy slasherowe, oczywiście. Myślę też, że Wes Craven siedział na swoim reżyserskim fotelu w niebie, spojrzał w dół i pokazał dwa kciuki w górę. Wprowadzane są nowe meta-koncepcje, mianowicie requel, będący połączeniem remake'u i sequelu, gdzie oznacza to restart serii, ale z udziałem starych postaci, które nie są już siłą napędową jak wcześniej. Czuję się świeższe niż od dawna. Jednak halucynacje/sekwencje snów z Billym Loomisem, jednym z zabójców z pierwszego filmu, mogły zostać pominięte.

2. Krzyk 2 (1997)

Pełnoprawna kontynuacja, która zarobiła niemal tyle samo co oryginał (co czyni Krzyk 2 drugim najlepiej zarabiającym filmem w serii). Wes Craven zabiera nas w podróż, dostarczając więcej tego samego, nie powtarzając się znacząco. Jedna z fajnych scen to moment, gdy Ghostface goni Gale'a i Deweya w dźwiękoszczelnych pokojach, genialna wizualna metafora nawiązująca do Hitchcocka ze swoim klaustrofobicznym klimatem. Craven znał się na rzeczy! Kolejną rzeczą, którą robi, jest szokowanie nas zabijaniem znawcy horrorów Randy'ego, i to w biały dzień. Był swego rodzaju tubą lub rodzajem narratora, jeśli można tak powiedzieć, dla nas, fanów horrorów. Mówiąc wprost, to naprawdę dobra kontynuacja, która dostarcza tego, czego oczekiwałeś z góry.

1. Krzyk (1996)

Żaden z powyższych nie może oczywiście konkurować z oryginałem, który moim zdaniem jest jednym z absolutnie najlepszych filmów współczesnej (horrorowej) ery. Ostatni raz widziałem go w Halloween i znów uderzyło mnie, jak doskonałym horrorem to naprawdę jest. Przez cały film czuć prawdziwe napięcie, stylowe morderstwa (co jest pozytywną rzeczą w tym kontekście) oraz niesamoświadomość, która jest naprawdę niesamowita. Film naprawdę przeplata hołd dla slasherów i żartowanie z gatunku. Widzimy wszelkiego rodzaju odniesienia do horrorów, które sprawiają, że nerdzi tacy jak ja są absolutnie zachwyceni. Fascynujące i odświeżające jest też zobaczyć bardziej ludzkiego zabójcę niż na przykład Jason Voorhees czy Freddy Krueger. Widać to już w scenie otwierającej, gdy Ghostface zostaje dwukrotnie powalony – najpierw ciosem w twarz, a potem kopnięciem prosto w klejnoty koronne. Myślę, że na tym poprzestanę, bo nie jest wykluczone, że w niedalekiej przyszłości pojawi się bardziej szczegółowy artykuł o tym filmie.

Czy zgadzasz się z tym rankingiem, czy zrobiłbyś to inaczej?

Editorial Team Articles published under the Gamereactor byline are the work of the site's editorial team, covering news, releases and the wider industry across Gamereactor's European editions.
Pełny profil Autor Gamereactor od 1998 · 478 opublikowanych artykułów
Dlaczego warto ufać Gamereactor
23 Wydania Każde z własną redakcją i własnymi ocenami.
1998 Publikujemy od Niezależni właściciele przez cały ten czas.
100% Z własnego doświadczenia Pisane po czasie spędzonym z grą, nigdy z materiałów prasowych.
1–10 Ocena sieci Ocena każdego wydania, uśredniona i pokazana.