Fallout - Sezon 2 (Prime Video)

Teraz, gdy dźwięki 'This is Worth Fighting For' zespołu The Ink Spots ustępują miejsca napisom końcowym w ostatnim odcinku tej drugiej partii Fallouta, najbardziej zdaję sobie sprawę, jak bardzo mamy szczęście, jako fani gier wideo od Black Isle, Obsidian (które dołożyło się większością treści) i Bethesdy, ale także wymagający, jeśli chodzi o adaptację telewizyjną, biorąc pod uwagę ogromną pracę, jaką wymagał ten drugi sezon. Dziś, 4 lutego, fabuła New Vegas dobiegła końca, a ósmy odcinek był doskonałym zakończeniem jednej z najlepszych seriali fabularnych dostępnych obecnie na streamingu.

Będę chodził krok po kroku, bo jest dużo do omówienia, dużo osób i wiele tematów do omówienia. Drugi sezon kontynuuje to, w czym skończyliśmy w epilogu poprzedniego, z Ghulem granym przez Waltona Gogginsa i Lucy (Ella Purnell), podążającą śladem Hanka McLeana w kierunku (nowego) Las Vegas. Już od tej pierwszej sceny, pełnej odniesień do świata, który Obsidian Entertainment dodało do serii Bethesdy, widzimy, jak relacja między Lucy a Ghulem się zacieśniła, a to dopiero pierwsze podejście do równoległej konstrukcji postaci, w której obie są "skażone" osobowością drugiego, jak postapokaliptyczny Quichote i Sancho, nadając nowe, dojrzałe warstwy naiwnej młodej mieszkanki Lucy i przywracając część utraconej człowieczeństwa Ghulowi, który po raz pierwszy od 200 lat czuje się naprawdę blisko osiągnięcia celu, który go utrzymał przy życiu: odnalezienia rodziny. Jeśli podczas recenzji pierwszego sezonu zażądałem Emmy dla Waltona Gogginsa, to znów to tu wykrzyczę, ale tylko jeśli podzieli nominację i nagrodę ze swoją koleżanką Ellą Purnell, która znacznie przewyższyła swoją wcześniejszą rolę tutaj i emanuje charyzmą.

Być może wciąż pozostaje w tyle Aaron Moten ze swoim obecnie nazwanym Rycerzem Bractwa Stali, Maximusem. To nie tak, że źle odgrywa swoją rolę, ale zakres Motena jest bardziej ograniczony, a fabuła frakcji Bractwa i ich wewnętrzna walka są mniej wciągające niż inne trwające wątki. Mimo to najlepsze sceny akcji w drugim sezonie noszą jego piętno, a walka na Las Vegas Strip to jeden z najlepszych momentów serii do tej pory, co tutaj przypomina "czysty Fallout". Te sceny bez wątpienia przekroczyły budżet, ale spełniają swoją funkcję w dużym stopniu, nie będąc nadmiernie wykorzystywanymi ani niedostatecznymi, jak to miało miejsce w pierwszym sezonie.

Kilter Films i Amazon również słuchały głosów fanów gier wideo i elegancko wprowadziły znacznie więcej odniesień do oryginalnego materiału niż w pierwszym sezonie, który skupiał się bardziej na umieszczeniu drobnych nawiązań w tle niż na nadawaniu znaczenia swoim krótkim historiom. Ale to właśnie te historie sprawiły, że ten postapokaliptyczny świat stał się wiarygodny w grach, a tutaj widzimy, dobrze wycięte i zbalansowane, zarówno NCR (Nową Republikę Kalifornii), jak i Legion Cezara, gdzie twarz barbarzyństwa gra odpowiedni Macaulay Culkin. Teraz te odniesienia wydają się jeszcze lepiej działać z tymi, którzy znają uniwersum Fallout tylko dzięki temu serialowi telewizyjnemu, dodając nowe osiągnięcie do tej listy.

Produkcja mistrzowsko wnosi też wkład w ogólną fabułę serii, zagłębiając się w Vault-Tec, eksperymenty po nuklearnej zagładzie oraz złowrogie motywacje tych, którzy zaaranżowali koniec świata. Ten punkt z pewnością zaskoczy zarówno widzów, jak i graczy, ponieważ twórcy serialu mistrzowsko rozegrali swoje karty, by zaskoczyć wszystkich. Hank McLean teraz ma większy wpływ na konstrukcję całej zagadki historii, rozmywając (a może lepiej ukrywając) swoją rolę złoczyńcy, przekazując ten zaszczyt innym, mniej jasnym postaciom. Ponadto historia przeszłości, która splata losy Hanka, Coopera, Barbary, Roberta House'a i innych, ma teraz znacznie solidniejsze fundamenty niż w pierwszym sezonie, gdzie służyła jedynie jako wstęp/teaser. Co więcej, jako dodatek generuje jeszcze głębszą i bardziej niepokojącą interpretację, z wieloma szarościami, być może dlatego, że nasza obecna rzeczywistość wydaje się być inspirowana najbardziej nieprawdopodobną fikcją.

Fallout Season 2 nie przeniósł całej swojej historii na pustkowie Mojave, lecz rozszerzył fabułę w jej kierunku. Zarówno historie, jak i postacie, które pozostały obok dawnego mola w Santa Monica w Vaults 31-32-33, wciąż tam są, i choć życie Mieszkańców i ich trudy zeszły na dalszy plan, służą do powiązania faktów z przeszłością przedwojenną. Szczególnie w każdej scenie kradnie show niepokojąca nadzorczyni Vault 32, Steph, która praktycznie dźwiga tę część narracji na swoich barkach i swoją mocną grę. Brat Lucy, Norm, również stanowi ten drugi wątek historii od przeszłości do teraźniejszości, pokazując go jako urodzonego ocalałego, który mimo swoich wad pokonuje wydarzenia, choćby wydawały się niemożliwe.

Jeśli nadal miałeś wątpliwości lub czekałeś na wszystkie odcinki (format cotygodniowych wydań wydaje się jak dotąd bardzo obciążać widzów), Fallout Season 2 zdecydowanie warto obejrzeć. Starannie zachowała swój zrujnowany świat i jeszcze bardziej wzbogaciła postacie oraz fabuły, równoważąc mieszkańców i dodając więcej akcji, więcej nawiązań i treści do fikcji. I proszę, nie przegapcie sceny po napisach, bo jeśli dadzą zielone światło na trzeci sezon, stawka będzie jeszcze wyższa. I jak słyszeliśmy już tyle razy, "dom zawsze wygrywa".