Krzyk: Od najlepszego do najgorszego

Kiedy Krzyk zadebiutował w 1996 roku, oznaczał odrodzenie gatunku slasherów, który od dawna wymierał. Dzięki intertekstualności i samoświadomości stał się ogromnym sukcesem, a wszyscy wiemy, co wielki sukces oznacza dla branży w Hollywood: można na tym zarobić. Teraz, gdy Scream 7 zaraz zadebiutuje, pomyślałem, że skorzystam z okazji, by uszeregować moje ulubione tytuły z tej serii, od najgorszych do najlepszych. Uwaga, spoiler!

6. Krzyk VI (2023)

Od samego początku zaczynam podejrzewać, że coś jest nie tak, gdy w tytule nagle pojawiają się cyfry rzymskie, podczas gdy poprzedniki (i siódma część) używają cyfr arabskich. Ta niespójność w numeracji wcale nie jest największym problemem filmu. Ghostface w metrze w Nowym Jorku pewnie brzmiał jak ciekawy pomysł, gdy proponowano historię piątej kontynuacji, ale już zostało to pokazane w Piątek trzynastego, część VII: Jason zabiera Manhattan (1989), który wszyscy wiemy, że jest jednym z najdziwniejszych i najgorszych odsłon serii. Film jest nudny przez cały czas, z bardzo niewielką, jeśli w ogóle, jasnych momentów, a ostateczna bitwa w opuszczonym teatrze jest fatalna. Moim zdaniem ten film byłby znacznie lepszy, gdyby zostali w Woodsboro. Krzyk jest po prostu najlepszy jako horror z małego miasteczka.

5. Krzyk 4 (2011)

Po 11-letniej przerwie Krzyk powraca z trzecią kontynuacją i już na początku widać, że twórcy zamierzają spektakularnie powrócić, co moim zdaniem wcale im się nie udało. Sekwencja otwierająca to film w obrębie filmu (zwany Stab) w ramach filmu. Można by to uznać za coś bardzo inteligentnego i oryginalnego, ale dla mnie to głównie wywołuje ciężkie westchnienie na ten temat Incepcji. Przez cały film płyną na fali aktualności, a to oznacza wszystko – od found footage po rebooty. Wiele z tego kręci się też wokół mediów społecznościowych, które w slasherach wcale nie sprawiają mi frajdy. Ale jestem stary, ograniczony i konserwatywny, więc muszę to zaakceptować, bo jedną z mocnych stron Scream zawsze było to, że jest aktualny, a media społecznościowe były gorącym tematem w 2011 roku. Pojawiają się nowe postacie, z których najbardziej wyróżniającą się jest chyba Jill, kuzynka Sidneya Prescotta (Neve Campbell), ostatnia dziewczyna serii, co uważam za trochę nudne i. Nie zawsze musi to być krewny, który wchodzi i zajmuje centralną scenę; Może to być też postać, która nie ma żadnych więzi rodzinnych.

4. Krzyk 3 (2000)

Ta druga kontynuacja jest jeszcze bardziej meta niż poprzednia, ponieważ akcja filmu rozgrywa się głównie na planie filmowym Stab 3, a akcja została również przeniesiona do Hollywood. Pamiętam, że byłem rozczarowany filmem, gdy wyszedł na przełomie tysiącleci, i przez lata nic się tak naprawdę nie zmieniło. Warto powiedzieć, że film ukazał się w stosunkowo nieodpowiednim momencie, jeśli to właściwe słowo, biorąc pod uwagę masakrę w Columbine. Studio filmowe nakazało Wesowi Cravenowi i jego zespołowi dodać więcej humoru, a mniej przemocy. Nie było powiedziane, tym bardziej zrobione, co z pewnością zostało dobrze przyjęte, ale w tym przypadku więcej humoru, a mniej przemocy, było czymś negatywnym. Robi się jeszcze bardziej nużące, gdy okazuje się, że zabójcą w filmie jest przyrodni brat Sidneya i mózg planu zabójców w oryginalnym filmie. Po tym filmie, jak wspomniano wyżej, seria zrobiła 11-letnią przerwę przed kolejną kontynuacją, która z perspektywy czasu jest słabsza od tej.

3. Krzyk (2022)

Długa przerwa nie zawsze oznacza gorszy film, jak wyżej, ale 11 lat (ponownie) między czwartym a piątym filmem (który, co dziwne, nazywa się po prostu Krzykiem, jak oryginalny film) oznaczał pewien nowy początek. Przemoc wróciła, a wiele z nich wydaje się nowe i świeże. W pozytywnym sensie, dodam, jak na tradycjonalistę takiego jak ja. Jeśli chodzi o horrory i filmy slasherowe, oczywiście. Myślę też, że Wes Craven siedział na swoim reżyserskim fotelu w niebie, spojrzał w dół i pokazał dwa kciuki w górę. Wprowadzane są nowe meta-koncepcje, mianowicie requel, będący połączeniem remake'u i sequelu, gdzie oznacza to restart serii, ale z udziałem starych postaci, które nie są już siłą napędową jak wcześniej. Czuję się świeższe niż od dawna. Jednak halucynacje/sekwencje snów z Billym Loomisem, jednym z zabójców z pierwszego filmu, mogły zostać pominięte.

2. Krzyk 2 (1997)

Pełnoprawna kontynuacja, która zarobiła niemal tyle samo co oryginał (co czyni Krzyk 2 drugim najlepiej zarabiającym filmem w serii). Wes Craven zabiera nas w podróż, dostarczając więcej tego samego, nie powtarzając się znacząco. Jedna z fajnych scen to moment, gdy Ghostface goni Gale'a i Deweya w dźwiękoszczelnych pokojach, genialna wizualna metafora nawiązująca do Hitchcocka ze swoim klaustrofobicznym klimatem. Craven znał się na rzeczy! Kolejną rzeczą, którą robi, jest szokowanie nas zabijaniem znawcy horrorów Randy'ego, i to w biały dzień. Był swego rodzaju tubą lub rodzajem narratora, jeśli można tak powiedzieć, dla nas, fanów horrorów. Mówiąc wprost, to naprawdę dobra kontynuacja, która dostarcza tego, czego oczekiwałeś z góry.

1. Krzyk (1996)

Żaden z powyższych nie może oczywiście konkurować z oryginałem, który moim zdaniem jest jednym z absolutnie najlepszych filmów współczesnej (horrorowej) ery. Ostatni raz widziałem go w Halloween i znów uderzyło mnie, jak doskonałym horrorem to naprawdę jest. Przez cały film czuć prawdziwe napięcie, stylowe morderstwa (co jest pozytywną rzeczą w tym kontekście) oraz niesamoświadomość, która jest naprawdę niesamowita. Film naprawdę przeplata hołd dla slasherów i żartowanie z gatunku. Widzimy wszelkiego rodzaju odniesienia do horrorów, które sprawiają, że nerdzi tacy jak ja są absolutnie zachwyceni. Fascynujące i odświeżające jest też zobaczyć bardziej ludzkiego zabójcę niż na przykład Jason Voorhees czy Freddy Krueger. Widać to już w scenie otwierającej, gdy Ghostface zostaje dwukrotnie powalony – najpierw ciosem w twarz, a potem kopnięciem prosto w klejnoty koronne. Myślę, że na tym poprzestanę, bo nie jest wykluczone, że w niedalekiej przyszłości pojawi się bardziej szczegółowy artykuł o tym filmie.

Czy zgadzasz się z tym rankingiem, czy zrobiłbyś to inaczej?