Kiedy Octopath Traveler został po raz pierwszy zaprezentowany i pokazany, był to jeden z tych rzadkich momentów, kiedy duża, zdyszana publiczność głośno klaskała i wspólnie zaaprobowała rzadkie połączenie elementów wizualnych z różnych epok w tytule w jednolitym, po prostu wspaniałym opakowaniu.
Tradycyjne sprite'y 2D połączone ze szczegółowymi animowanymi tłem opartymi na wokseli, aby stworzyć coś zarówno płynnego, jak i wyraźnego, coś zarówno żywego, jak i nostalgicznego. Innymi słowy, było to zarówno myślenie przyszłościowe, jak i solidny powrót do czasów, które były, i nie zaszkodziło grze, której reszta turowej walki w stylu Final Fantasy była zarówno taktyczna, jak i ekscytująca.
Podkreślmy od razu, że Triangle Strategy nie jest kontynuacją Octopath Traveler. Wykorzystuje tę samą podstawową formułę wizualną i estetyczną, w zasadzie replikując projekt sprite i szczegółowe środowiska. Co więcej, jest to opowieść o zwaśnionych rodzinach królewskich, złowrogich uzurpatorach i politycznych planach osadzonych w na wpół realistycznej, ale całkowicie fikcyjnej scenerii przypominającej średniowiecze. Dzieli tak wiele strukturalnych, narracyjnych i wizualnych podobieństw z Octopath, że na początku jest to prawie odpychające, że nie są one wyraźnie połączone. Ale przynajmniej jest uformowana z tych samych klocków, więc większość fanów powinna od razu zainteresować.
Mogliśmy zagrać w pierwsze trzy rozdziały gry, trwające około 3-4 godzin. Teraz ledwie wystarczyło czasu, aby poznać pełną gamę postaci, a nawet przeżyć centralne wydarzenia narracyjne, które wprawiają w ruch fabułę. Należy jednak powiedzieć, że prawie 95% tych pierwszych godzin spędza się na oglądaniu przerywników filmowych, w których jest niewiele interakcji. Zarówno Octopath, jak i Triangle są zazwyczaj grami z ciężkimi dialogami, co pasuje do gatunku, ale jest to prawie niewiarygodnie powolny początek. Jasne, różne frakcje polityczne, domy, królestwa i ważni przywódcy w tych wszystkich są ustanowione w dość skuteczny i satysfakcjonujący sposób, ale przez prawie cztery godziny „rozgrywki" doświadczyliśmy dwóch bitew, dwóch otwartych segmentów i jednej sceny głosowania.
Jest jednak za wcześnie, aby powiedzieć, czy ten współczynnik będzie się zmniejszał przez cały czas, biorąc pod uwagę, że Triangle Strategy wykorzystuje głównie pierwsze kilka godzin na wprowadzenie mechaniki i systemów. Istotą wydają się być liniowe przerywniki, prowadzące do siatki strategicznej i walki turowej z drużyną bohaterów do twojej dyspozycji, po której następuje bardzo ograniczona eksploracja otwartego świata i kilka kluczowych scen głosowania, w których ty i twoja drużyna musicie odegrać kluczową rolę decyzje, które kształtują narrację za pomocą Wagi Przekonania, gdzie każdy członek partii ma żeton głosowania. Te, przynajmniej w tej chwili, wydają się być podstawowymi filarami i znowu wydają się mocne.
System walki jest zupełnie nowy, ale jeśli grałeś, powiedzmy, w Fire Emblem, w zasadzie wiesz, co dostajesz. Każda postać może poruszać się po siatce i atakować, a bonusy są zapewniane, jeśli zablokujesz wroga lub zaatakujesz od tyłu. Niektórzy w twojej drużynie są wyznaczonymi uzdrowicielami, inni zadają obrażenia dystansowe. Co więcej, teren nie jest równy, a użycie wyższego terenu do stworzenia strategicznego podejścia wydaje się być kluczem do zwycięstwa.
Jest więcej znajomych pułapek. Korzystając z oddzielnego ekranu obozu, możesz ulepszać poszczególnych bohaterów, ulepszać zdolności i do pewnego stopnia kształtować ich w walce. Istnieje nawet system, w którym twoja główna postać może zachować zdobyte informacje i wykorzystać je do dalszego przekonywania innych. Nie jest to ani całkowicie transformujące, ani nie opiera się zbytnio na innych, aby osiągnąć swój sukces, ale można uczciwie powiedzieć, że jeśli grałeś wcześniej w tego rodzaju gry, znajdziesz ich wiele, tak jak w wielu znanych tutaj elementach.
Historia wydaje się czasami skomplikowana, aż do przesady, ale jak dotąd jest bardzo wciągająca. Trzy królestwa, które wcześniej rzucały się sobie do gardeł, próbują pokoju poprzez wysoce lukratywną operację wydobywczą, która wymaga współpracy między nimi. Młody Serenoa Wolffort musi przejąć rolę swojego ojca jako jednego z najbardziej wpływowych rodów w jednym z tych narodów, handlowych królów Glenbrook, i odkryć nikczemny spisek, który ostatecznie pogrąży te narody z powrotem w wojnie.
To naprawdę działa, nawet jeśli tak intensywnie rzuca gracza na nowe nazwiska, domy, królestwa, powiązane relacje i wspólną historię. Ale znowu, to interesujące, a poznawanie tajników tego świata sprawia, że siedzenie przez jedną nieprzerwaną godzinę przerywników filmowych nie było aż tak wielką udręką.
Jak dotąd Triangle Strategy jest w swej istocie piękna dla oka, strategiczna do grania i dobrze napisana, przynajmniej jeśli wybaczysz jej tradycyjny, bezpośredni projekt dialogów. Jest strukturalnie nierówna przez pierwsze kilka godzin i to prawie zabawne, że tak naprawdę potrzeba prawie godziny „odtwarzania", zanim naprawdę zrobisz cokolwiek poza naciśnięciem A, aby przesunąć scenę. Ale z pewnością, jeśli gra jest długa, to jest tak zaprojektowana, że w drugim i trzecim akcie nabiera więcej akcji - mamy nadzieję.
