Skip to main content
Zapowiedzi

Wrażenia: The Blood of Dawnwalker awansuje i zostawia nas spragnionych więcej

Odwiedziliśmy Rebel Wolves w Warszawie, by dowiedzieć się więcej o postępach w tej wielogałęziowej grze RPG i wyszliśmy z doskonałym smakiem, mimo że nie zagłębiliśmy się w nią.
David Caballero Editor-in-Chief Spain Zaktualizowano 29 kwietnia 2026

Jak ty, mój drogi miłośniku RPG, możesz pamiętać, a może nie, kiedy pierwszy raz spojrzałem na The Blood of Dawnwalker na Gamescom w zeszłym roku, było to demo bez ingerencji. Więc kiedy Gamereactor został zaproszony do odwiedzenia biura Rebel Wolves w Warszawie ostatnio, założyłem, że w końcu spędzę trochę czasu z grą jako mag za dnia i wampir w nocy Coen. Niestety, zostaliśmy wcześniej poinformowani: tym razem też nie będziecie mogli grać.

To, co początkowo brzmiało jak przygnębienie, szybko przerodziło się w odwrotność. Gra jest zaplanowana na 2026 rok, a data premiery prawdopodobnie zostanie ujawniona podczas czytania tego, więc fakt, że nadal nie była grywalna, wzbudził pewne wątpliwości. A jednak demo z przewodnikiem przeszło od "martwię się, coś musi być nie tak albo zepsute" do "wow, zrobiło się bardzo postępowo, wiem teraz dużo więcej i muszę zagrać jak najszybciej".

Bo to, co dała nam ta nowa wersja zapowiedzi, to przede wszystkim dowód na znaczącą ewolucję względem zeszłorocznej wczesnej bety. Po drugie, znacznie więcej kontekstu o jego lore i tzw. "narracyjnym piaskownicy": postaciach, rozgałęziającej się narracji i projektowaniu zadań oraz o tym, jak to działa. Czy moglibyśmy to wszystko opanować sami, ucząc się płynniejszej grafiki i scenariuszy wielokrotnego wyboru i konsekwencji? Nie sądzę, przynajmniej nie do końca, dlatego doceniłem prowadzoną demonstrację.

Po tym i notatkach nad projektem wciąż wiszą dwa duże znaki zapytania. Czy uda się utrzymać tę fascynującą różnorodność misji i zadań przez 30 dni w grze, zachowując jednocześnie ten sam poziom intrygi i nagrody? A ponieważ wciąż opisuje się to jako otwarte światy mrocznej fantasy akcji RPG, co z tym otwartym światem?

Podczas dema i czasu spędzonego z reżyserami i twórcami zauważyliśmy tylko kilka szczegółów na ten temat. Będą tam świątynie pełniące funkcję punktów teleportacji i stacji doskonalących umiejętności, żadnych wierzchowców, jak potwierdził Mateusz Tomaszkiewicz podczas naszego wywiadu dla Gamereactor, ale Coen będzie mógł zmieniać się w wilka (oczywiście), by szybciej się poruszać. Zobaczyliśmy też większą mapę świata, która oprócz pięknie ręcznie rysowanej dla jasności, obiecano nam być "pełną starożytnych ruin", ale nadal nie mamy pojęcia, jak przygoda się rozprzestrzeni po opuszczeniu wioski Laslea.

Przejdźmy do sedna. To był prolog gry, więc w przeciwieństwie do zeszłorocznego dema Day 9, które skupiało się na scenerii, umiejętnościach, walce i stronie śledczej, pierwsza godzina i trochę nowej gry miała inny cel. Po tym samym wstępie z prerenderu, które widzieliśmy w zeszłym roku, poznaliśmy Coena i jego całą rodzinę, doświadczyliśmy pierwszego przypływu FOMO z powodu różnych wyborów, które można podjąć, i zobaczyliśmy, jak surowe i zmieniające historię mogą być konsekwencje. Tymczasem cieszyliśmy się znacznie bardziej dopracowaną grafiką (poza kilkoma sztywnymi animacjami dialogów, ta gra już robi frajdę) i zaakceptowaliśmy płynny system walki kierunkowej, który wydaje się w pełni przekształcony na podstawie zeszłorocznych opinii i poprawek.

I dlatego zastanawiam się, czy utrzyma jakość na dłuższą metę, bo jak na otwarty świat z ciągle zmieniającymi się wynikami, pierwsze kroki w grze wyglądały tak cholernie dobrze wyreżyserowane. To niemal przypomina typową przygodową grę akcji dla jednego gracza w stylu God of War, która jest sztywno napisana.

Coen to młody chłopak przeżywający trudne czasy zarazy i głodu w Dolinie Sangory, w Karpatach. Pracował kiedyś w kopalniach, gdzie zaraził się Argyrią z powodu kontaktu z pyłem srebrnym. Ten jeden element wydaje się kluczowy dla jego wyjątkowego stanu jako Wędrowca Świtu i dla całej historii. Dręczy go, jak epizod jego młodszej siostry z Vrakhiri (wstęp, opisany w naszej wcześniejszej zapowiedzi) może na nią wpłynąć, ale sam Coen zostaje zainfekowany przez wampiry. Wkrótce tutaj staje się oczywiste to wielkie pytanie:

"Walcz o swoją ludzką naturę albo przyjmij klątwę, by ocalić swoją rodzinę"

I nie decydujesz o tym pod koniec 30-dniowej przygody, lecz nieprzerwanie od pierwszego dnia. Twoja siostra, Lunka, znika w samouczku, sugerując, że coś jest z nią nie tak, a może nawet z tobą, w pysznie pokręconej czerwonawej wizji. Twoja mama, Esme, jest chora i w chwili, gdy przejmujesz kontrolę nad Coen, musisz zdecydować, czy przynieść dla niej zioła. Jeśli nie (a Wilki Rebeliantów nie zrobiły tego, bo celowo spędzały czas na innych sprawach), zostanie brutalnie zamordowana, pożarta żywcem na twoich oczach po tym, jak pokaże słabość Knyazowi Brencisowi, władcy Vrakhirów tej ziemi. Może zlikwidował podatki i leczył choroby mieszkańców, ale rządzi spragnioną żelazną ręką i "tylko" prosi o jedną regularną darowiznę w zamian: "Pintę krwi, raz na Księżyc".

"Krew tak rzadka, że smakuje jak woda" – Brencis o słabości Esme

Ten jeden fakt miał realne konsekwencje. Możesz zabijać ważnych NPC-ów, decydować, jak wykonywać zadania i wybierać, kogo wspierasz. "Odkrywaj sekrety, walcz nocą samotnie lub z nieoczekiwanymi sojusznikami – eksperymentuj i obserwuj, jak świat reaguje, wykorzystuj mocne strony każdej formy". To filozofia tutaj, która dla mnie brzmiała i czułam się jak moje ukochane Dishonored, ale w znacznie bardziej RPG-owym stylu.

A co zrobiłeś, ty zły synu z ADHD, zamiast uleczyć swoją biedną matkę? Ponieważ głównym celem, jeśli chcesz, jest ratowanie rodziny, powiedziano nam, że każdego dnia możesz podejmować właściwe decyzje, by utrzymać ich wszystkich przy życiu, w tym tatę Pietera, młodszego brata Mirto i najmłodszą siostrę Yannę. Ale jak sugeruje złowieszczy cytat powyżej, wygląda na to, że będzie dużo łatwiej, jeśli poddasz się i przyjmiesz swoje wampirze zdolności nocą.

Zamiast zbierać zioła u lokalnej lekarki Anki, zobaczyliśmy kilka kuszących zadań pobocznych wokół Coena, gdy przechadzał się po wiosce. Wykonywanie tych celów, a także nauka nowych umiejętności, przesuwa czas gry do przodu. Zignorowali dobrze opłaconą ofiarę i kobietę w opałach zwaną Gremlą (później nieuleczonie straconą podczas Mszy Krwi ojca Florina), zamiast tego postanowili uratować zaginioną świnię (bo czemu nie, choćby po to, by zobrazować konsekwencje) oraz zaginionego brata znajomego.

Liście, światło, cienie, architektura i detale przyrody na obrzeżach Laslei wyglądają teraz pięknie, pełne dodatkowej osobowości mimo napięcia i rozpaczy unoszącej się w powietrzu. Żołnierze nieustannie obserwują mieszkańców, Vrakhiri przychodzą i odchodzą, kiedy chcą. Na mapie lub kompasie pojawiają się tylko pobliskie zadania, podczas gdy Batmanowski tryb Focus Focus ukazuje na ekranie przedmioty do zdobycia, interaktywne przedmioty i wskazówki.

Rozbitek miał świnię w areszcie, a ikona klepsydry w pierwszym wyborze dialogowym wskazywała, że przesuwa czas o jeden segment do przodu. Potem wywołało to walkę, z atakami kierunkowymi, ręcznymi unikami i automatycznymi parowaniami zużywającymi wytrzymałość, o których mówiłem w zeszłym roku. Gdy facet został powalony, a świnia ścigana, pojawiły się wilki, nie okazując współczucia dla Coena, mimo jakiejkolwiek odległej więzi. Szkoda, że świnia i tak zostaje zabita i zjedzona na kolację przez swojego prawdziwego właściciela Iorgu, który już ostrzył ostrze, gdy ją dostarczaliśmy, co jest ironicznie zabawnym dodatkiem, dodatkowo dlatego, że można też wybrać, czy dołączyć do posiłku.

Zaginiony brat? Nazywam się Lazar, a ponieważ dotarliśmy dość szybko w linii czasu dnia, wciąż żyje. Ale mogło być gorzej. Jego ratunek, w tym trochę pracy detektywistycznej, prowadzi nas do jednej ze starożytnych ruin, co naturalnie przygotowuje scenę do alternatywnego mini bossa, Zapomnianego Strażnika – martwego człowieka, który w jakiś sposób został przywrócony do życia, którego ataki są nie do zablokowania, dla tych, którzy polegają na automatycznym parowaniu. "Gdybym musiał walczyć z tym czymś, posikałbym się", mówi nasz uratowany. Zupełnie inna misja, którą całkowicie przegapisz, jeśli spędzisz czas gdzie indziej.

Zamiast bardziej generycznego statku, który widzieliśmy w sierpniu, Coen zyskał dla nas dużo osobowości dzięki temu nowemu pokazowi. Biorąc pod uwagę wiele sposobów kształtowania go, rozumiemy, że będzie musiał zachować jakąś przestrzeń "stworzoną przez gracza" postać, ale też musi nas wciągnąć w fabułę i swoje motywacje. Nowe dzieła sztuki poświęcone jemu już mówią o wiele więcej, a ten prolog pokazał, jak przejdzie od bardzo niedoświadczonego, słabego chłopca podatnego na strach w silniejszego, bardziej pewnego siebie protagonistę.

Zdjęcia również się poprawiły, zarówno w przerywnikach, jak i poza nimi. Wydarzenia z Blood Mass wydają się napięte i wiarygodne. Poznajemy trochę więcej innych wampirów wprowadzonych w oryginalnej sekwencji i wygląda na to, że będą pełnić rolę Koopalingów Brencisa przez całą grę.

Msza pojawiła się później w prologu, byśmy mogli zobaczyć, co wydarzy się dalej, co stawia Coena przeciwko kolegom z kopalni srebra i naraża na niebezpieczeństwo jego pogrążonego w żałobie, a więc lekkomyślnego, ojca. Nie będę zdradzał więcej, ale wystarczy powiedzieć, że on też znika, i to właśnie tutaj Coen zaczyna zmagać się ze swoimi nowo zdobytymi mocami Vrakhiri, co wiąże się z tym, jak Brencis wbił mu kieł w serce. Muszę przyznać, że uwielbialiśmy moment, gdy poczuł pokusę, by pożreć swojego przyjaciela Kostela, leżąc cały pokryty smaczną, śmierdzącą krwią. Na razie wystarczy cała noga jako przystawka do tapy. Co ciekawe, decyzje będą w zależności od twojego Blood Hunger, który faktycznie decyduje za ciebie, kiedy potrzebujesz uzupełnienia, sygnalizowane czerwoną klatką na ekranie. I tak, niechcący zabijesz przyjaciół i wrogów w ten sposób.

Dzięki większej liczbie wampirzych mocy do dyspozycji, była to idealna sekcja, by pokazać znajome zdolności. Coen wygląda mniej ludzko, używa pazurów w walce i wyrasta mu kły. Szybko radzi sobie z irytującymi koboldami przypominającymi Golluma w jaskiniach i wykorzystuje Shadow Step oraz Plane Shift, z których ten ostatni pozwala mu chodzić po ścianach jak Spidey i, jak się dowiadujemy, zawsze dostępny w otwartym świecie. Nową zdolnością wampira była Claw Ride, pozwalająca Coenowi zsuwać się po ścianach zamiast po nich chodzić.

Vrakhiri Banneret pojawił się w ostatniej (nocnej) walce, ukazując się jako twardsi przeciwnicy strzegący płonącego domu razem z byłym przyjacielem, a teraz nieufnym kolegą Władimirem. "Czy potwór by z tobą rozmawiał?", próbuje uczłowieczyć Coena, który faktycznie potrafi ulegć głodowi, jeśli zechcesz, zanim stanie się to automatyczne.

Wisienka na torcie? Ostateczne starcie z Brencisem w prologu, gdzie drapie twarz Pietera, by wykorzystać pragnienie własnego syna. Czy Coen zgasi to na ojcu? Nawet na tak wczesnym etapie gry nadszedł czas, by zmierzyć się z Brencisem, księciem Vale Sangora, tysiącletnim, doświadczonym rzymskim żołnierzem. Coen nie ma z nim szans, ale wtedy coś się dzieje: jego krew Dawnwalkerów pokryta srebrzystem smakuje niedobrze, a słońce zaraz wyjdzie. "Powinienem cię rozciąć i przyjrzeć się twoim wnętrznościom!" A nasz bohater kończy przygwożdżony do drzewa kołkiem. Jak zostanie uratowany?

Poznamy to i jeszcze więcej za kilka tygodni, kiedy miejmy nadzieję zagramy sami, by dowiedzieć się więcej o bardziej zaawansowanych mocach i tajemnicach, drzewkach umiejętności pełnych perków i umiejętności, takich jak mistrzostwo miecza, roli potencjalnych sojuszników w dłuższej przygodzie oraz oczywiście prawdziwej skali otwartego świata, jakiej możemy się spodziewać po pełnej wersji po premierze pod koniec tego roku. Na razie mogę tylko pochwalić wiele unikalnych, ale naprawdę odgrywających role rzeczy, które The Blood of Dawnwalker wnoszą do stołu. Jeśli wytrzyma przez cały czas, jak w prologu, może stać się czymś wyjątkowym dla fanów gatunku.

Editor-in-Chief Spain David Caballero was editor-in-chief of Gamereactor Spain, writing for the site from 2011. He covered video games alongside film, tech and wider culture, and interviewed developers at events across Europe.
Pełny profil Autor Gamereactor od 2011 · 706 opublikowanych artykułów
Dlaczego warto ufać Gamereactor
23 Wydania Każde z własną redakcją i własnymi ocenami.
1998 Publikujemy od Niezależni właściciele przez cały ten czas.
100% Z własnego doświadczenia Pisane po czasie spędzonym z grą, nigdy z materiałów prasowych.
1–10 Ocena sieci Ocena każdego wydania, uśredniona i pokazana.